Ο Πασχάλης δεν χρειάζεται συστάσεις. Είναι ένας ζωντανός θρύλος. Ένας αιώνιος έφηβος που δεν σταματάει να τραγουδάει και να κάνει live. Η εμφάνιση του στον πολυχώρο GUSTAV, στο κέντρο της πόλης, στην Χαριλάου Τρικούπη, την Παρασκευή 22 Μαΐου , σε ένα Party γεμάτο επιτυχίες από τους OLYMPIANS και τις δεκαετίες 60′, 70′, 80′, 90’… μέχρι σήμερα, "για να θυμούνται οι παλιοί και να χορεύουν παλιοί και νέοι μαζί" όπως λέει κι ο ίδιος, μας δίνει την ευκαιρία να σταθούμε στα βασικά στοιχεία της καριέρας του.
Ο άνθρωπος που έχει υπογράψει ένδοξες στιγμές της ελληνικής ποπ σκηνής, με τραγούδια όπως, "ο Τρόπος", "το Σχολείο", "Αλέξης", "Συγγνώμη", "Αν μια μέρα σε χάσω", "Το κορίτσι του Μάη", "Μάθημα Σολφέζ", "Μπαράκι", "Παραδώσου λοιπόν", "Είσαι το ταίρι μου" μιλάει εδώ για όλα.
Φωτογραφίες : Λεωνίδας Τούμπανος
-Πρώτα απ' όλο να πούμε ότι είμαι πολύ περήφανος που με αξίωσε ο Θεός να γίνω παππούς. Πολύ περήφανος. Είναι το κορυφαίο πράγμα στη ζωή ενός άντρα το να καταφέρει να φτάσει να γίνει παππούς.
-Υπάρχει κάποιο μαγικό κόλπο και μπορείς να δείχνεις τόσο φρέσκος και ανανεωμένος πάντα;
-Κοίταξε να σου πω κάτι. Οπωσδήποτε γνωρίζει όλος ο κόσμος ότι από την καρδιά, από την ψυχή ξεκινάνε πολλά πράγματα. Είμαι ο πέμπτος από πέντε αδέρφια, ο μικρότερος δηλαδή. Οι γονείς μου ήταν άποροι και ζούσαμε στο Δοξάτο της Δράμας, όπου γεννήθηκα. Καλλιεργούσανε καπνά οι γονείς μου σε ένα χωράφι που νοικιάζανε. Ο πατέρας μου ήταν οικοδόμος. Σαν μικρός λοιπόν εγώ ήμουν ο πιο χαρούμενος. Θυμάμαι ότι μόλις άκουγα που περνούσε ο παγωτατζής έτρεχα και τα αδέρφια μου όταν άκουγαν κι αυτοί τον παγωτατζή που ερχόταν μακριά, αρχίζανε τη φασαρία για να μη ξεσηκωθώ. Με λίγα λόγια ήμουνα μούτρο από μικρός.
Όταν μετακομίσαμε από το Δοξάτο στην Θεσσαλονίκη, μέναμε στον Άγιο Δημήτριο, εκεί πέρα στο διοικητήριο, όπου πέρασα τα εφηβικά μου χρόνια, εργαζόμενος όπως και όλα τα αδέρφια μου. Δούλευα σε ένα υποδηματοπωλείο και ήμουν στην πόρτα και έλεγα "Ορίστε,περάστε". Και το αφεντικό με έστελνε και στους τσαγκαρέους όπως τους λέγανε τότε να φέρω τα παπούτσια και τις παραγγελίες. Ήμουν πολύ κοινωνικός από παιδί. Μεγάλωσα με τέτοια βιώματα που μέχρι και σήμερα, άμα θα μπω μέσα σε ένα χώρο, έχω διάθεση να κάνω καλαμπούρι και να μιλήσω με όλους. Μιας και μου ζήτησες να κάνω μια σκιαγράφηση του εαυτού μου λοιπόν κάποιο φίλτρο υπάρχει, δεν γίνεται. Στα 18 μου χρόνια, μπήκε η μουσική στη ζωή μου με ένα πολύ δυναμικό τρόπο. Ήταν το τραγούδι "Τρόπος". Οι στίχοι του έλεγαν: Πόσο μου αρέσει ο τρόπος, μ’ αγαπάς. Είχα γράψει επίσης πιο μπροστά το "σχολείο" και μετά έγραψα τον "τρόπο".
-Δεχθήκαμε την πρόταση, ηχογραφήσαμε το δίσκο, και καταλήξαμε στην Αθήνα και κάναμε ένα μεγάλο μπαμ. Όπου πήγαινες και όπου στεκόσουν και όπου βρισκόσουνα άκουγες τον "τρόπο". Κι έλεγες τι είναι αυτό ρε παιδιά. Και χωρίς internet, χωρίς social media, χωρίς τίποτα. Χωρίς τίποτα. Ξέρεις ποια ήταν τα social media που μας βοήθησαν πάρα πολύ Βασίλη; Στη μόδα ήταν οι ραδιοπειρατές. Τα νέα παιδιά και ιδιαίτερα εκείνα των τεχνικών σχολών παίρνανε ένα ραδιόφωνο, το μετέτρεπαν σε πομπό, βάζανε μια κεραία πάνω στα κεραμίδια, βάζανε και το πικάπ και παίζανε τα δισκάκια, τα 45άρια.
Ουσιαστικά έτσι έγινε η προώθηση όλη. Φαντάσουν ότι όπου γυρνούσες στην μπάντα των μεσαίων, άκουγες τον "τρόπο" ή την "Μαντουμπάλα"… Στη συνέχεια οι Olympians απλώνονται παντού. Όλα τα συγκροτήματα τα είχαμε φάει λάχανο, Βασίλη. Κι εδώ στέκομαι λίγο, γιατί συγκροτήματα στην Ελλάδα υπήρχαν πολλά, και καλύτερα ίσως από εμάς σε παίξιμο, σε εμπειρία κτλ. Αλλά παίζανε ξένο ρεπερτόριο. Εμείς παίζαμε ξένο στα κλαμπ που δουλεύαμε αλλά παίζαμε και δικά μας ελληνικά. Όλο αυτό μου έδωσε τότε αυτοπεποίθηση αλλά και με φόρτωσε με μια υποχρέωση.
-Τι εννοείς λέγοντας σε φόρτωσε υποχρέωση;
-Η λέξη υποχρέωση αφορά σε αυτόν τον κόσμο που αγαπάει αυτά τα τραγούδια που φτιάχνουμε τη μοντέρνα μουσική. Είναι προφανές ότι αυτός ο ακροατής, ένας καινούργος θαυμαστής τέλος πάντως των Ολύμπιανς και του Πασχάλη πρέπει να βλέπει ότι τον σέβομαι πάρα πολύ.
-Όχι Βασίλη δεν υπήρξε ποτέ όχι καμία μέρα καμία στιγμή. Ποτέ δεν είπα βαρέθηκα, κουράστηκα. Όχι. Δεν μπορείς να φανταστείς αυτό το συναίσθημα του υπηρέτη της κοινωνίας πόσο μεγαλειώδες είναι μέσα μου. Αυτό είναι το μοναδικό καβάλημα που έχω σε αυτή τη δουλειά που είμαι αλλά και στη ζωή μου. Ειλικρινά θέλω να υπηρετώ τον κόσμο και να του θυμίζω στιγμές που έχει από μένα στη μνήμη του. Θα σου πω και κάτι που θέλω γιατί αισθάνομαι πολύ άνετα μαζί σου είσαι φίλος από τα παλιά.
-Για πες μου τι είναι αυτό;
-Με κατηγορούν. Γράφουν από κάτω από μια ανάρτηση μου και τα λοιπά. "Βαψομαλλιάς" και τα λοιπά. Τα μαλλιά είναι υποχρέωση μου. Λοιπόν, ούτε λογαριασμό θα σας δώσω ούτε και εσείς έχετε τη συναίσθηση της υποχρέωσης που ανέλαβα κάνοντας τραγούδια για να αρέσουν σε εσάς. Πώς θα γίνει δηλαδή. Λογαριασμό θα σας δώσουμε κιόλας αν πρέπει να προσέχουμε τον εαυτό μας;
-Θα είμαι συνέχεια στο τραγούδι. Όσο με κρατάνε τα κότσια μου κι όσο αντέχω και όσο έχω ιδιαίτερα τη φωνή μου θα υπηρετώ αυτό που ανέλαβα από την αρχή και το νιώθω, το αισθάνομαι, το εισπράτει ο κόσμος έτσι όπως το νιώθω και το αισθάνομαι. Αν σταματήσει αυτό, όπως συνέβη με κάποια συνάδελφό μου που πήρε την γενναία απόφαση να σταματήσει γιατί την πρόδωσε ο οργανισμός της, τότε θα ακολουθήσω κι εγώ με σεβασμό.
-Ποιο είναι το μυστικό σου ; Με ποιό τρόπο διατηρείσαι, τι κάνεις; Προσέχεις;
-Προσέχω. Και κάτω από το προσέχω ας ξεκινήσουμε από την εικόνα. Προσέχω την εικόνα μου. Χωρίς παρεμβάσεις υπερβολικές ώστε να φτάσω στο σημείο να με παραμορφώσω. Το στυλάκι μου. Τα κιλά μου. Εδώ και χρόνια είμαι ίδιος. Είμαι κινητικός. Δεν τεμπελιάζω. Αυτό είναι πολύ σημαντικό. Δεν λέω ρε γυναίκα φέρε μου ένα ποτήρι νερό. Θα πάω μόνος μου. Επίσης πολύ σημαντικό πριν από κάθε τραγούδι κι από κάθε live εμφάνιση χρειάζεται προθέρμανση. Ζέσταμα. Δεν είναι εύκολο να πεις σε έναν τραγουδιστή πες μου ένα τραγούδι τώρα στα καλά καθούμενα. Πώς θα το πω; Έτσι κρύος όπως είμαι θα καταστρέψω το λαρύγγι μου...
-Τι άνθρωπος είσαι Πασχάλη. Αν κάποιος σου πεί να του σκιαγραφήσεις τον εαυτό σου τι θα βάλεις, τι επίθετα θα βάλεις, τι χαρακτηρισμό θα βάλεις δίπλα. Πέρα από το αιώνιος χαμογελαστός έφηβος.
-Βασίλη, μια και μου κάνεις τώρα τον εξομολόγο σου λέω ότι εγώ σαν χαρακτήρας σαν Πασχάλης στη ζωή μου είναι δύο άνθρωποι. Ο ένας είναι αυτός που περιέγραψες τώρα και ο άλλος είναι ο κλειστός και ο μελαγχολικός άνθρωπος.
-Δεν το πιστεύω αυτό.
-Ή θέλεις αλήθειες ή δεν θέλεις. Αυτή τη στιγμή δηλαδή που έφτασα στα εξήντα χρόνια καριέρας δεν έχω τίποτα να κρύψω. Αντίθετα ό,τι πω μπορεί να λειτουργήσει σαν παράδειγμα προς μίμηση. Ο καλλιτέχνης δεν είναι εύκολη προσωπικότητα. Είναι δύσκολη προσωπικότητα. Τα φώτα είναι μεγάλη υπόθεση σε ανεβάζουν, σε κάνουν να είναι κινητικός, να παίρνεις ζωντάνια, αδρεναλίνη… Όμως όταν θα σβήσουν αυτά πάντα σκέφτομαι το άλλο που ακολουθεί το επόμενο. Το μετά. Πως θα είναι. Θα έρθει. Δεν θα έρθει. Όμως αυτή η μελαγχολία που με πιάνει και η στενοχώρια κι η ανησυχία μου δίνει δύναμη και κουράγιο για το επόμενο βήμα. Δηλαδή να μην εφησυχάσω να αναζητήσω να ψάξω και να μην αφεθώ. Έφτασα σήμερα μετά από εξήντα χρόνια καριέρας να λέω στον εαυτό μου Πασχάλη όσο σε κρατάνε τα πόδια σου ντου και συνεχίζεις. Η διαχρονικότητα είναι πολύ σημαντικό πράγμα.
-Αναρωτιέμαι, αν κάποια στιγμή με όλη αυτή την επιτυχία , μήπωςτην ψώνισες.
-Όχι ποτέ. Όχι ποτέ. Όταν έγινε η επιτυχία η δική μου για πρώτη φορά θυμάμαι ότι κάθισα στα σκοτεινά έξω από τα φώτα και συλλογίστηκα τι συμβαίνει με τον Πασχάλη. Γιατί κάνει έτσι ο κόσμος γι' αυτόν τον Πασχάλη. Τον έκρινε ο εαυτός μου που δεν ήθελε ποτέ να γίνει καλλιτέχνης. Ο άνθρωπος που φοβάται τη δημοσιότητα, ναι. Δεν την ήθελα.
-Η πρώτη συμβουλή είναι να σπουδάσει μουσική. Η δεύτερη να σπουδάσει ή να βγάλει τουλάχιστον ένα λύκειο. Να έχει μια στοιχειώδη εκπαίδευση. Αυτά είναι εφόδια που θα βοηθήσουν πάρα πολύ να κινηθεί κάποιος στην κοινωνία. Όταν γίνει διάσημος κάποιος έχει να διαχειριστεί αυτή τη διασημότητα. Αν δεν έχεις τα εφόδια, πώς θα την διαχειριστείς. Θα πρέπει να ξέρεις τι λες. Το δεύτερο που θα συμβούλευα είναι να μπορούσε να τον ακούσει κάποιος υπεύθυνος που έχει το κριτήριο να του πει εάν η φωνή του είναι πρωτότυπη ή εάν η φωνή του είναι κοινότυπη. Αν θα βγεις δηλαδή στο πρωτάθλημα μιμούμενος κάποιον άλλον κάνοντας τον βοσκόπουλο ή τον Μητροπάνο ή αν θα είσαι ο εαυτός σου. Πρέπει να είσαι κάτι ακριβώς. Πρέπει να είσαι ο εαυτός σου.
Διαβάστε Επίσης
