© Θάνος Λαΐνας
Δεν τη λες και την πιο δαφνοστεφανωμένη περίοδο των Iron Maiden την πενταετία του Blaze Bayley, ο οποίος αναδύθηκε το 1994 (σχεδόν) από την αφάνεια του βρετανικού hard & heavy ήχου προκειμένου να αναλάβει μια εξαιρετικά δύσκολη (αν όχι αδύνατη) αποστολή: να αντικαταστήσει τον Bruce Dickinson ως τραγουδιστής τους. Όλοι ξέρουμε, βέβαια, πώς πήγε αυτό.
Ο χρόνος, όμως, αλλάζει τα πάντα –όπως μας έμαθε ο χαρακτήρας που υποδυόταν ο Τζακ Νίκολσον στην "Chinatown". Κάπως έτσι, ο Dickinson βρίσκεται πλέον να λέει και μερικά από τα ωραία τραγούδια που έμειναν στους Iron Maiden από την εποχή του Blaze Bayley, όπως διαπιστώσαμε και το καλοκαίρι. Ο δε Bayley αρκεί να ανακοινώσει ότι θα έρθει στην Αθήνα για να παίξει το υλικό εκείνης της πενταετίας ώστε να βρει απέναντί του ένα γεμάτο Gagarin. Και όχι μόνο με τους Έλληνες fans που τον στήριξαν τότε (κάτι που δεν έχει λησμονήσει), μα και με όσους τον περιγελούσαν, κάνοντας έπειτα την ειρήνη τους με τη συνεισφορά του στη heavy metal ιστορία.
Το Gagarin είχε ήδη φουλάρει τόσο στην πλατεία, όσο και στον εξώστη, όταν βγήκαν να παίξουν οι Βρετανοί Absolva. Σύντομα, μάλιστα, οι Chris Appleton (φωνητικά), Luke Appleton (κιθάρα), Karl Schramm (μπάσο) & Martin McNee (ντραμς) θα συνειδητοποιούσαν ότι δεν υπήρχε καμία ανάγκη για "ζέσταμα", αφού το κοινό είχε έρθει πανέτοιμο για δράση. Γι' αυτό και απαντήθηκαν όλες τους οι εκκλήσεις για συμμετοχή και "κερκίδα", με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί ωραίο συναυλιακό κλίμα ήδη από την αρχή του set τους.
Ακόμα και δίχως αυτό το κλίμα, βέβαια, οι Absolva θα τα κατάφερναν. Μπορεί να μη διαθέτουν σπουδαία τραγούδια, όμως είναι 10 χρόνια μπάντα και τα χιλιόμετρα που έχουν γράψει φαίνονται στον επαγγελματισμό, στα σφιχτά παιξίματα, στην άνεσή τους απέναντι στον κόσμο. Στάθηκαν λοιπόν ωραία, παρουσιάζοντας δυναμικά hard & heavy κομμάτια τόσο από παλιότερους δίσκους (π.χ. το "Code Red"), όσο και από τους πιο πρόσφατους ή από το φετινό Fire In The Sky ("Burn Inside", "Refuse To Die"). Τα δε ονόματά τους, πιο πάνω, δεν γράφτηκαν για εγκυκλοπαιδικούς λόγους: με τον Chris Appleton να μετακομίζει από τα φωνητικά στη βασική κιθάρα, μετατράπηκαν έπειτα στη συνοδευτική μπάντα του Blaze Bayley, όταν έφτασε η δική του στιγμή.
Με μεγάλη εμπιστοσύνη στις δυνάμεις και στο πρόγραμμά του, ο Βρετανός τραγουδιστής μπήκε κατευθείαν στο ψητό λέγοντας δύο από τα πιο αγαπημένα κομμάτια των Iron Maiden που συνδέθηκαν με το όνομά του: το καταιγιστικό "Lord Of The Flies" και το επιβλητικό "Sign Of The Cross". Πράγμα που, με τη σειρά του, πυροδότησε αμέσως τις αντιδράσεις του κόσμου, κάνοντας το Gagarin να "γκρεμιστεί" από γροθιές στον αέρα και εκστασιασμένα "ω-ω-ω" χορωδιακά.
Ήταν ένα μομέντουμ που ο Bayley θα διατηρούσε ως το φινάλε της βραδιάς. Στα 69 του, άλλωστε, παραμένει χαρισματικός τόσο στο μικρόφωνο, όσο και ως performer, ενώ εξίσου φλογερός αποτυπώθηκε και κάθε που σταμάταγε το τραγούδι για να μας πει δυο λόγια –άλλοτε για τα υπέροχα χρόνια που πέρασε στους Iron Maiden, άλλοτε για τις δυσκολίες της πανδημίας που αφήσαμε πίσω, άλλοτε για τους τεμπέληδες και διεφθαρμένους πολιτικούς της διεθνούς σκηνής στον πρόλογο του "Virus", το οποίο ανακίνησε τον πανζουρλισμό.
Η μόνη παράκαμψη που έγινε από το αμιγώς Iron Maiden set ήταν για να συστηθούμε με τον πιο πρόσφατο σόλο δίσκο του War Within Me (2021), από όπου ακούσαμε το ομώνυμο τραγούδι, το "Pull Yourself Up" και το "Warrior". Τα οποία ταίριαξαν ωραία εκεί στο μεταξύ των "Judgement Of Heaven" και "Fortunes Of War", γενόμενα δεκτά με χειροκροτήματα από τις μπροστινές σειρές του κοινού.
Ήταν όμως στο "Clansman", τελικά, όπου ο Blaze Bayley πήρε τρελή φωτιά, φτάνοντας σε μια τρομερή ερμηνεία, που έσβησε τις καλοκαιρινές εντυπώσεις από τον Bruce Dickinson στο Ολυμπιακό Στάδιο. Κάπου εκεί, ακόμα και όσοι απαιτούσαμε κάποτε την επιστροφή του υπερηχητικού frontman στους Iron Maiden, αναγκαστήκαμε να παραδεχτούμε ότι μερικά τραγούδια απλώς αδυνατεί να τα πει όπως τους πρέπει –όπως λέγαμε κάποτε και για τον Blaze Bayley. Είπαμε, ο χρόνος αλλάζει τα πάντα.
Μετά από ένα τέτοιο "Clansman", συν μία ακόμα θαυμάσια απόδοση στο "When Two Worlds Collide", ο κόσμος δεν κρατήθηκε: το 205 της Λιοσίων μετατράπηκε σε γήπεδο, με το σύνθημα "είναι τρελός, είναι τρελός ο καραφλός" να αντηχεί από άκρη σε άκρη. Συγκινημένος, ο Bayley μας ευχαρίστησε και μίλησε για μια "μαγική βραδιά", πριν εφορμήσει στο "Man On The Edge", με άπαντες να τραγουδούν μαζί του το ρεφρέν.
Η συναυλία δεν θα αργούσε να τελειώσει, από εκεί και πέρα. Ήταν όμως από τις περιπτώσεις που το "κι άλλο-κι άλλο" δεν είχε νόημα. Γιατί λάβαμε και με το παραπάνω εκείνο για το οποίο πήγαμε, πιστοποιώντας για ακόμα μία φορά ότι στα μουσικά πράγματα η φρεσκάδα και η ουσία δεν πρέπει να κρίνονται με τους προκρούστειους όρους "νέου" και "παλιού" που προσπαθούν να επιβάλλουν οι άσχετοι, οι φανατικοί και κάποιοι παραστρατημένοι. Άλλωστε, σε ένα διαφορετικό σημείο της πόλης, το ίδιο αποδείκνυαν παράλληλα και οι Crime & The City Solution, από το δικό τους ηχητικό μετερίζι.
Διαβάστε Επίσης
