© NC Hernández
Γεφυρώνοντας την παρακαταθήκη του John Fahey και του Mike Cooper με τις folk & indie rock ανησυχίες της τελευταίας 15ετίας, ο Steve Gunn έγινε όνομα αναφοράς για τα alternative πράγματα, αποκτώντας super fans και στη δική μας χώρα.
Έτσι, αποφασίσαμε να δώσουμε τον λόγο σε τέσσερις απ' αυτούς, ώστε να μας μιλήσουν από τη δική τους σκοπιά για τον Αμερικανό τραγουδοποιό και την επίδρασή του, καθώς μετράμε αντίστροφα για τον νέο του ερχομό στην Αθήνα (Κυριακή 26/4, "ΙΛΙΟΝ plus").
Λευτέρης Βολάνης (Μουσικός)
"Φρέσκος αέρας αναζήτησης, με μια αίσθηση καθημερινότητας και απλότητας"
Η φολκ του Steve Gunn μου βγάζει μια ελευθερία. Δεν σε κερδίζει γιατί κάνει μουσική που εντυπωσιάζει και ξαφνιάζει, ούτε ανακαλύπτει κάτι που δεν έχεις ακούσει ξανά.
Έχει γράψει πολλούς δίσκους με κομμάτια που μπορείς να τα θεωρήσεις κλασικά folk, με πλούσιες μελωδίες και ρυθμούς. Σε πολλά κομμάτια του, όμως, ο τρόπος που αναμιγνύει την ψυχεδέλεια, την ambient μουσική και το ελεύθερο, πειραματικό folk παίξιμο βγάζει έναν φρέσκο αέρα αναζήτησης, με μια αίσθηση καθημερινότητας και απλότητας.
Σε κάποιους δίσκους, π.χ. στο Time Off (2013), στο Melodies For A Savage Fix (2014) ή στο Music For Writers (2025), που είναι οι αγαπημένοι μου, νιώθω σαν να ακούω την ανάγκη του να σπάσει τα παραδοσιακά ακούσματα που έχει μέσα του. Επίσης, κάπως βγάζει και μια "βρωμιά", η οποία τον ξεχωρίζει από πολλούς δημιουργούς της ίδιας γενιάς που έχουν ανάλογο ήχο. Αυτά τα στοιχεία και ο τρόπος που το κάνει είναι όσα θαυμάζω πολύ στον Gunn.
Υπέροχοι είναι βέβαια και οι δίσκοι που έχει κάνει συνεργατικά με τον επίσης αγαπημένο πειραματικό/ακουστικό κιθαρίστα Mike Cooper (Cantos De Lisboa, 2014), όπως και με τον David Moore (Let The Moon Be A Planet, 2023).
Με ωθεί κι εμένα να θέλω να γράψω και να φανταστώ τι μπορώ να κάνω με τα διάφορα είδη μουσικής και αισθητικής που έχω στο μυαλό μου. Αυτό πάντα με κέρδιζε σε μια μουσική. Να σε ξεκλειδώνει. Στη μουσική του Steve Gunn νιώθω έναν φρέσκο αέρα.
Αγαπημένο Κομμάτι: "Trailways Ramble" (από το Time Off, 2013)
Θανάσης Μήνας (Ραδιοφωνικός παραγωγός - δημοσιογράφος)
"Θεωρώ ότι θα δούμε ένα ωραίο και μουσικά περιπετειώδες live"
Ο Steve Gunn έχει προκαλέσει ντόρο στην αμερικανική rock αλλά και στην πειραματική σκηνή εδώ και μια δεκαπενταετία. Έχει ένα εξαιρετικό ταλέντο στο να συνδυάζει παραδοσιακές αμερικανικές δομές τραγουδιών με επιρροές από jazz και raga.
Θα έλεγε κανείς ότι ακολουθεί μια διττή καριέρα. Από τη μία πλευρά ηχογραφεί άλμπουμ τυπικού folk rock τραγουδοποιού και από την άλλη συνθέτει ορχηστρική μουσική για κιθάρα. Αποδίδει εξάλλου στο ορχηστρικό έργο τη διαμόρφωση της σύνθεσης των "κανονικών" τραγουδιών του. Στο πνεύμα πρωτοπόρων όπως ο John Fahey, εξερευνά τα ηχοτόπια της folk με πρόσθετες δόσεις jazz και μινιμαλισμού. Ασχολείται επίσης με τις δυνατότητες του αυτοσχεδιασμού στα blues. Δεν είναι τυχαίο ότι ήρωάς του είναι ο μεγάλος Βρετανός folk/jazz κιθαρίστας Michael Chapman (με τον οποίον έχει παίξει μαζί), ενώ αγαπημένος του σύγχρονος κιθαρίστας είναι ο Lee Ranaldo των Sonic Youth.
Ειδικά το τελευταίο του άλμπουμ, το Daylight Daylight (Matador, 2025), έβδομο της καριέρας του με μπάντα, συμπυκνώνει τα παραπάνω στοιχεία, πλαισιώνοντας τη δουλειά του στην κιθάρα με θαυμάσιες ενορχηστρώσεις εγχόρδων και ξύλινων πνευστών.
Θα πρέπει επίσης να σημειωθεί ότι οι πειραματισμοί του δεν γίνονται σε βάρος της "τέχνης του τραγουδιού". Παρά τις ενίοτε δαιδαλώδεις κιθαριστικές τους διακλαδώσεις, εν τέλει έχουμε να κάνουμε με όμορφα τραγούδια. Θεωρώ ότι θα δούμε ένα ωραίο και μουσικά περιπετειώδες live. Θα ήθελα να ακούσω το αγαπημένο μου, ταξιδιάρικο "Way Out Weather" του 2014, που φέρνει στο μυαλό μια πιθανή συνάντηση του Neil Young με τους Grateful Dead της εποχής του American Beauty.
Δημήτρης Μπούρας (Inner Ear)
"Χωρίς φιοριτούρες και ακαδημαϊκή προσέγγιση, αλλά με μια πιο ποπ, ενδοσκοπική ματιά"
Μέσα από έναν τεράστιο αριθμό singer/songwriters, αυτό που ξεχώρισε τον Steve Gunn και συνεχίζει να τον κρατάει στον αφρό του είδους είναι η μοναδική του ικανότητα να συνδυάζει δημιουργικά στοιχεία της παραδοσιακής folk μουσικής με σύγχρονες και πειραματικές προσεγγίσεις, χωρίς φιοριτούρες και ακαδημαϊκή προσέγγιση, αλλά με μια πιο ποπ, ενδοσκοπική ματιά.
Από τη μια μεριά μπορεί να έχει τους Smiths στον πυρήνα ενός άλμπουμ του (The Unseen In Between, 2019) και από την άλλη να κάνει έναν δίσκο με instrumental ambient folk μουσική (Music For Writers, 2025) και όλα αυτά να μην μοιάζουν παράταιρα, αλλά ως μέρη μιας συγκεκριμένης αισθητικής πρότασης.
Καταφέρνει με αυτόν τον τρόπο να κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον –τουλάχιστον το δικό μου– και κάνει το live του στο "ILION Plus", παρέα με τον 33 Lovers, να είναι ένα από τα πιο ενδιαφέροντα της χρονιάς μέχρι τώρα.
Αγαπημένο Κομμάτι: "Vagabond" (από το The Unseen In Between, 2019)
Βαγγέλης Πατσιαλός (Φωτογράφος)
"Κατάφερε να συνεργαστεί με όσους τον επηρέασαν κι όμως παρέμεινε φουλ προσγειωμένος"
Είχε πει κάποτε σε μια συνέντευξή του πως θέλει να είναι αυτός ο τύπος με την κιθάρα του που θα τριγυρνά εδώ κι εκεί. Και είναι από τις σπάνιες περιπτώσεις που μπορεί κανείς να το καταφέρει με έναν τόσο όμορφο και διακριτικό τρόπο.
Ξεκίνησε κάνοντας διάφορες δουλειές για να υποστηρίξει τη μουσική του πορεία, κατάφερε να συνεργαστεί με όσους τον επηρέασαν κι όμως παρέμεινε φουλ προσγειωμένος. Κι αυτό είναι που μου αρέσει στον Steve Gunn.
Κάθε δίσκος του θα μπορούσε να είναι το soundtrack για ένα roadtrip. Δύσκολα θα μπορούσα να ξεχωρίσω ένα κομμάτι. Το Eyes Οn Τhe Lines (2016) είναι αγαπημένος δίσκος, το "Trailways Ramble" από το Time Off (2013) κολληματικό. Και το "Vagabond" από το The Unseen In Between (2019) έχει παίξει στο repeat, on the road, όπως ακριβώς του ταιριάζει.
Διαβάστε Επίσης
