Ο Σταύρος Λάντσιας μετά τις επιτυχημένες συναυλίες του άλμπουμ "My Ennio Morricone”, ο Σταύρος Λάντσιας επιστρέφει παρουσιάζοντας στο Half Note Jazz Club τη νέα του δισκογραφική δουλειά με τίτλο "Waving Hands” για τρεις μοναδικές παραστάσεις από την Παρασκευή 3 έως και την Κυριακή 5 Απριλίου.
-Ο νέος δίσκος σου είναι αφιερωμένος στις κόρες σου. Πες μου μερικά μυστικά για την πρωτοβουλία αυτή.
-Οι συνθέσεις ξεκίνησαν από την εποχή που ήταν έγκυος η γυναίκα μου. Όλο αυτό ήταν κάτι εντελώς καινούργιο για μένα. Μετά μόλις γεννήθηκαν τα κορίτσια μου μου άρχισα να τους παίζω στην κιθάρα κάποιες μελωδίες. Ομολογώ ότι δεν ήταν στόχος μου να κάνω έναν επόμενο δίσκο. Στην αρχή μάλιστα είχα αγωνία για το πως θα αντιδρούσαν στη δική μου μουσική. Τι θα τους δώσω και τι θα εισπράξω από την πλευρά τους. Τραγουδούσαμε κάποια στιγμή και μαζί κάποιες μελωδίες αρχίσαμε και γράφαμε στιχάκια. Κάθε μελωδία αφηγείται μια μικρή ιστορία για τις αμέτρητες ξεχωριστές στιγμές που περνάω με τις υπέροχες κόρες μου. Η Άρτεμις και η Ίρις ήταν η έμπνευση μου. Ότι έγραψα τα δοκίμασα με τους φίλους μου τους μουσικούς αργότερα και είδα ότι μου έβγαιναν διαφορετικά. Σκέφτηκα τότε να γίνουν δίσκος και προέκυψε το "Waving Hands” .
-Έχουμε μια αλλιώτικη εκδοχή σου λοιπόν.
-Ναι βασισμένη στην πατρότητα που είναι για μένα μια πρωτόγνωρη και βαθιά δημιουργική νέα εμπειρία. Πιστεύω ότι αυτή είναι μια αρκετά πιο αισιόδοξη εκδοχή για τη μουσική μου σε σχέση με όλο αυτό το νοσταλγικό και το ονειρικό στυλ μου και περιλαμβάνει groovy μελωδίες και ρυθμούς που μεταδίδουν θετική ενέργεια σε σύγκριση πάντα με όλη την προηγούμενη μουσική που έχω υπογράψει που είναι ίσως πιο κινηματογραφική. Βαθιά συγκίνηση και χαρά για τη ζωή. Αυτός είναι ο παρονομαστής.
-Ναι έτσι είναι. Είναι λίγο πιο ματζόρε ο ήχος. Είναι λίγο πιο φάνκι ίσως και πιο τζάζ ο ήχος ο οποίος πλέον είναι και πιο ρυθμικός. Επίσης έβαλα πνευστά αυτή τη φορά. Στο τέλος όμως θα σου πω ότι όλοι μου λένε πως πάλι σαν Λάτσιας ακούγεται όλο το αποτέλεσμα.
-Μιλώντας για ήχο και μουσικές θέλω την άποψη σου. Θεωρώ ότι υπάρχει καλή και κακή μουσική. Εσύ νομίζεις ότι υπάρχουν ταμπέλες στη μουσική;
-Οι ταμπέλες δεν υπάρχουν στη μουσική. Είναι πιο υποκειμενικό τι φέρνει στον καθένα η κάθε έννοια. Τι είναι τζαζ και τι είναι κλασσική για παράδειγμα... Λέμε ότι το σαξόφωνο είναι τζάζ ή το βιολί είναι κλασσική μουσική. Όλα μπορεί να ισχύουν αλλά θεωρώ ότι ένα στοιχείο δεν καθορίζει την ετικέτα της μουσικής. Επίσης πρέπει να σου πω ότι χαίρομαι που εδώ στην Ελλάδα δεν έχουμε ακροατήριο ελιτιστικό. Βλέπω κόσμο που έρχεται στις συναυλίες μου και είναι άνθρωποι που πάνε παντού σε ένα θέατρο στον Σαββόπουλο στη Πασπαλά σε μια κοινωνική εκδήλωση παντού. Χωρίς στεγανά. Δεν είναι κοινό που καθορίζεται από μια ετικέτα.
-Επόμενα πλάνα και σχέδια. Τι πρόκειται να κάνεις στους μήνες που έρχονται.
-Έχω κλείσει κάποιες συναυλίες στην Αθήνα. Θα παρουσιάσω πάλι το αφιέρωμα στον Ένιο Μορικόνε που μου το ζητάνε πολλοί. Σϊγουρα θα πάω εκτός Αθήνας και θέλω να δώσω παντού παρουσίες. Κάνω και εμφανίσεις με τους Human Touch. Απολαμβάνω τη συνύπαρξη μου μαζί τους. Είμαστε τριάντα χρόνια μαζί και παίζουμε τζαζ. Θα σου πω και κάτι χαρακτηριστικό εδώ που με εντπωσιάσε. Πήγαμε πρόσφατα στη Βουλγαρία και παίξαμε σε ένα εκπληκτικό κλαμπ. Έμεινα άφωνος βλέποντας οτι είχε δωρεάν είσοδο και όταν ρώτησα τον ιδιοκτήτη "μα καλά πως βγαίνεις;" εκείνος μου εξήγησε ότι το κλαμπ του μπήκε πρόσφατα σε ένα πρόγραμμα που είναι επιχορηγούμενο από την Ευρωπαϊκή ένωση. Οι άνθρωποι τώρα μπήκαν στην ΕΟΚ και αμέσως κατάφεραν και βρήκαν επαφή με την Ευρώπη σχετικά με τον πολιτισμό τους. Εμείς είμαστε σε άλλη φάση δυστυχώς... Μου αρεσει να κάνω live. Προσωπικά μπορώ να σου πω ότι παίρνω θάρρος και ενέργεια από τον κόσμο που έρχεται και με βλέπει έτσι ώστε να συνεχίσω αυτό που κάνω. Όταν βομβαρδίζεσαι με κακά νέα, όπως τελευταία με όλο αυτό που συμβαίνει γύρω μας, είναι πολύ σημαντικό το να βάζεις τη μουσική σε πρώτο πλάνο και να ασχολείσαι ενεργά με τη μουσική ή ακόμη και με το να πηγαίνεις απλά σε μια συναυλία.
-Θεωρώ ότι ανήκω σε ένα mainstream κοινό, Πάντα νόμιζα ότι γράφω τραγούδια χωρίς λόγια. Πρέπει να βγεις έξω για να σε ανακαλύψουν. Πρέπει να παίζεις παντού. Σε μικρούς και σε μεγάλους χώρους. Να δημιουργείς παρουσίες. Να ξέρει ο άλλος τι είναι το δικό σου brand name.
-Ποια πρόσωπα σε έχουν χαρακτηρίσει από πλευράς καριέρας;
-Η δασκάλα μου της μουσικής στο σχολείο. Η δασκάλα μου του πιάνου. Κάποιοι φίλοι μου μουσικοί. Μιλάμε για εποχή που δεν υπήρχε ιντερνετ. Υπήρχε μόνο προσωπική επαφή και επικοινωνία. Όλοι αυτοί ήταν μέντορες μου. Στην Ελλάδα γενικότερα συνυπήρξα με σημαντικά ονόματα όπως ο Διονύσης Σαββόπουλος και η Έλλη Πασπαλά και μπορώ να πω οτι με εντυπωσίαζαν. Παίζοντας με σημαντικές προσωπικότητες παίρνεις ποιότητα αισθητική και πολλά καλά χαρακτηριστικά.
-Οδηγίες σε ένα νέο παιδί που μπαίνει στο χώρο. Τι πρέπει να κάνει για έρθει και για να παραμείνει;
-Δεν μπορώ να δώσω επαγγελματικές οδηγίες. Ελπίζω όμως οτι η ζωντανή μουσική θα συνεχίσει να υπάρχει ως ανάγκη στον κόσμο. Σημαντικός είναι ο ρόλος της προσωπικής αναζήτησης και της ομαδικής δουλειάς. Εκεί πρέπει να επενδύσεις. Στην επικοινωνία με μέντορες που θα σε καθορίσουν. Είναι πολύ σημαντική η προσωπική επαφή. Παίζεις σπίτι. Βλέπεις you tube. Δεν φτάνει. Πρέπει να βγεις έξω. Να συνυπάρξεις. Να επικοινωνήσεις. Δεν είναι το ίδιο να είσαι μόνος με το να βλέπεις τέσσερα άτομα και τα χέρια τους να παίζουν δίπλα δίπλα. Είναι άλλη αίσθηση.
