Πριν από μερικά χρόνια παράλληλα με τις εκπομπές μου που είχαν μόνο ξένη μουσική σε ραδιόφωνο και τηλεόραση έκανα και κάποιες βραδινές εκπομπές στο δεύτερο πρόγραμμα της ΕΡΤ. Θυμάμαι ιδιαίτερα ένα κομμάτι που έβαζα και ξανάβαζα. Είχε τίτλο "Ήπια τα χείλη σου και χάνομαι".
Ο καλλιτέχνης Γιώργος Μαρίνος ήταν μια ιδιάζουσα περίπτωση. Όχι γιατί τραγούδησε Άκη Πάνου. Ούτε γιατί για πολλά χρόνια έκανε στενή παρέα με τον Μάνο Χατζιδάκι και τον Νίκο Γκάτσο. Ούτε διότι υπήρξε πρωτοπόρος της έννοιας live σόου στην Aθήνα.
Είχε το θάρρος της γνώμης του. Υπήρξε ρεαλιστής. Ήταν πρωτοπόρος. Είχε άστρο. Ήταν ένας άνθρωπος που γελούσε και τους ανθρώπους που δεν φοβούνται να γελάσουν δεν τους φοβάσαι ποτέ. Ήταν ανθρώπινος. Ήταν κύριος με το Κ κεφαλαίο. Ότι κι αν έκανε. Ότι κι αν επέλεγε.
Είναι ο άνθρωπος που απέδειξε από μικρός ότι δεν μασάει μπροστά σε κοινωνικά στερεότυπα. Βγήκε και μίλησε ανοιχτά για την ερωτική του ζωή. Παραδέχτηκε την ομοφυλοφιλία του σε μια εποχή που αντίστοιχοι καλλιτέχνες παρίσταναν τους δήθεν βαρύμαγκες είτε για να μην "παρεξηγηθούν" ή για να μη σχολιαστούν από την συντηρητική κονωνία ή και για να μη χάσουν την όποια δημοφιλία τους…
Η τόλμη του να μιλήσει για τον ερωτικό του προσανατολισμό αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για τη δημιουργία του τραγουδιού "Ο Αχιλλέας απ' το Κάιρο" από τον Κώστα Τουρνά.
Είναι ο καλλιτέχνης που δεν δίστασε ποτέ να πει ναι στον πειραματισμό και είναι η προσωπικότητα που μέσα από τις εμφανίσεις που έκανε αποδείκνυε κάθε στιγμή ότι έχει κάτι διαφορετικό.
Ας δούμε μερικά πράγματα για τη ζωή του.
Ο Γιώργος Μαρίνος γεννήθηκε στον Βοτανικό και μεγάλωσε με τη μητέρα του. Ο πατέρας του υπήρξε εξόριστος στη Μακρόνησο και τον είδε για πρώτη φορά, όταν ήταν 12 χρόνων.
Οι γονείς του όπως έχει αποκαλύψει ήθελαν να σπουδάσει. Να γίνει πολιτικός μηχανικός ή αρχιτέκτονας ,όπως ήταν και ο πατέρας του. Αλλά εκείνος έκανε την έκπληξη και πήγε να δώσει κρυφά εξετάσεις στη σχολή του Εθνικού Θεάτρου.
Κάπως έτσι το 1962, ενώ ήταν στο δεύτερο έτος στο Εθνικό, βρέθηκε να παίζει στην Οδό Ονείρων του Μάνου Χατζιδάκι, μαζί με κορυφαία ονόματα της εποχής όπως ήταν ο Δημήτρης Χορν, η Ρένα Βλαχοπούλου, η Μάρω Κοντού… Ερμήνευσε το τραγούδι "Κάθε κήπος" κι έκανε με μιας αισθητή την παρουσία του.
Η πορεία του λαμπρή. Τόσο στο θεατρικό σανίδι αλλά και τις μπουάτ της εποχής εκείνης. Στη ζωή του ήταν και ο κινηματογράφος. Ο ρόλος του στην ταινία του Ίωνα Νταϊφά "Ο τρίτος δρόμος", με πρωταγωνίστρια τη Μάρω Κοντού είναι μια από τις σημαντικές κινηματογραφικές στιγμές του.
Άφησε εποχή ως πρωταγωνιστής σε τηλεοπτικές σειρές και εκπομπές όπως το Ciao ANT1 που έπαιζε στη διάρκεια της δεκαετίας του 1990.
Ήταν εκείνος που έφερε για πρώτη φορά στην Ελλάδα κάτι αληθινό σπάνιο. Κάνοντας μια χρυσή τομή μπόρεσε να παντρέψει το τραγούδι την ηθοποιία την υποκριτική φέρνοντας στην επιφάνεια ένα ασυνήθιστο είδος διασκέδασης. Έκανε τα πάντα επι σκηνής. Τραγουδούσε έκανε πρόζα σατίριζε χόρευε γελούσε και φυσικά τραγουδούσε.
Για μια εικοσαετία έκανε στάση στη Μέδουσα. Από το 1973 μέχρι το 1992 ήταν στου Μακρυγιάννη. Αυτοκόλλητος συνεργάτης του υπήρξε ο Δημήτρης Δανίκας.
Συνεργάστηκε με γνωστά ονόματα στον τομέα των στίχων των τραγουδιών του όπως η Λίνα Νικολακοπούλου, ο Δημήτρης Ιατρόπουλος, ο Σταμάτης Κραουνάκης, η Νινή Ζαχά και άλλοι.
Σόουμαν, άνθρωπος των σκετς, έγραψε ιστορία με τις ατάκες του τις πρόζες του τις μιμήσεις του το γέλιο του τη σάτιρά του.
Δεν έδωσε ποτέ δικαιώματα σχετικά με τις δημόσιες επιλογές του με την προσωπική του ζωή. Υπήρξε μοναχικός. Έμενε άλλωστε για πολλά χρόνια μόνος του σε ένα εκπληκτικό σπίτι στον Νέο Βουτζά απολαμβάνοντας την πολυτέλεια του να ζει όπως ακριβώς επιθυμούσε. Ασχολήθηκε για πολλά χρόνια με την αστρολογία ενώ λάτρευε τα σκυλιά του.
Ο Γιώργος Μαρίνος "έφυγε" από τη ζωή σε ηλικία 87 ετών. Τα τελευταία χρόνια αντιμετώπιζε αρκετά προβλήματα υγείας μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας έχοντας πάντα συντροφιά του τη μουσική που λάτρευε και όλες τις αναμνήσεις του.
Ο χαρισματικός Γιώργος Μαρίνος μας χάρισε αφειδώλευτα το ταλέντο του, όντας ο ίδιος, ο πρώτος -και διαχρονικά το πρότυπο- Έλληνας διασκεδαστής, ο πρώτος εγχώριος σόουμαν, που συνδύαζε μοναδικά την υποκριτική, τη μίμηση, τη μουσική και το τραγούδι. Ποιος δεν θυμάται το πέρασμά του νεότατου Γιώργου Μαρίνου, από την "Οδό Ονείρων" του Μάνου Χατζηδάκι; Και ποιος μπορεί να ξεχάσει τα μοναδικά και καυστικότατα σκετς του για την επτάχρονη δικτατορία;
Ο Γιώργος Μαρίνος εισηγήθηκε και επέβαλε με την πολύχρονη παρουσία του στις μπουάτ, ένα νέο τοπίο στη διασκέδαση το οποίο επαναπροσδιόρισε καθοριστικά, και πάντοτε χωρίς την παραμικρή έκπτωση και εκζήτηση. Υπήρξε, ακόμα, από τα πρώτα δημόσια πρόσωπα που μίλησαν θαρραλέα για την προσωπική τους ζωή, αψηφώντας στερεότυπα και συμβάλλοντας ουσιαστικά στην αποκόλληση από παρωχημένες αντιλήψεις και στην εδραίωση της ανοχής ως συστατικού στοιχείου της κοινής μας συμβίωσης. Στον Γιώργο Μαρίνο χρωστάμε πολλά, θα τον θυμόμαστε και θα τον τιμάμε πάντα για την πολύτιμη συνεισφορά του. Στους οικείους του, τους συναδέλφους του και τους άπειρους φίλους του απευθύνω τα ειλικρινέστατα συλλυπητήρια μου".
