Τη συνάντησα για πρώτη φορά στη Μπεμπέκα. Πρωί σε έναν ωραίο χώρο, αγαπημένο της, στον Κεραμεικό. Περπατώντας σε άδεια λόγω ώρας στενά, που τα βράδια απλά δεν βρίσκεις να παρκάρεις, βρεθήκαμε για ένα καφέ, και μέσα σε λίγα λεπτά ήταν σα να γνωριζόμαστε χρόνια με τη Φωτεινή Βελεσιώτου. Απλή, φυσιολογική, αντιστάρ, προσγειωμένη. Ήταν σίγουρο πως δεν θα κάνω μαζί της μια συνηθισμένη συνέντευξη ούτε καν μια στημένη συνομιλία. Είχε πολλά να μου πει.
Φωτογραφίες: Λεωνίδας Τούμπανος
-Πως γίνεται μια πρώην εκπαιδευτικός να εξελίσσεται σε τόσο καλή τραγουδίστρια. Μήπως εκπαιδεύεις πλέον τον κόσμο και τους ακροατές σου μέσα από τα τραγούδια και την ερμηνεία σου;
-Μπορεί Βασίλη. Δεν ξέρω. Νομίζω ότι έχουν συνάφεια αυτά τα πράγματα. Το να θες να περάσεις μια γνώση στο παιδί νομίζω ότι έχει και συγγένεια με το να θες να περάσεις και ένα τραγούδι σου που αγαπάς πολύ.
-Πως τα συνδύασες; Τώρα εντάξει είσαι σε μια δεύτερη εφηβεία. Ήσουν δασκάλα και τραγουδούσες; Ποιο ήταν το μυστικό σου;
-Κοίτα να δεις. Ξεκίνησα να δουλεύω σαν δασκάλα το 78.
-Γιατί έχω να κρύψω κάτι; Το 78 όταν τέλειωσα την παδαγωγική ακαδημία έγινα δασκάλα. Μετά από πέντε χρόνια εντελώς τυχαία, ενώ δεν τραγουδούσα πουθενά ούτε επαγγελματικά ούτε τίποτα τέτοιο, ήμουν σε μια χορωδία στην Καρδίτσα κι άρχισα να γρατζουνάω μια κιθάρα. Συνόδευα τη φωνή μου με την κιθάρα. Σε ένα από τα τρελά πάρτι που έκανα σπίτι μου με είκοσι άτομα καλεσμένους που γινόμασταν πενήντα τουλάχιστον γιατί ερχόταν ο φίλος του φίλου ώ φίλε καταλαβαίνεις με άκουσε κάποιος φίλος φίλου που ήξερε ότι κάποιοι γνωστοί του έψαχναν τραγουδίστρια που να λέει ρεμπέτικα. Τόσο απλά μπήκα στο τραγούδι.
-Έπεσες κατευθείαν στα βαθιά;
-Ε δεν το λες βαθιά, Ένα μικρό καφωδείο ήταν των πενήντα ατόμων ένα υπόγειο στη Θεσσαλονίκη στη Φιλήμονος Δραγούμη που λεγόταν Τα χνάρια. Έτσι ξεκίνησα. Τραγουδούσα τρία χρόνια εκεί και μετά πέρασα σε άλλους χώρους στη Θεσσαλονίκη. Πήγαινα επιλέγοντας χώρους και την αύρα του μαγαζιού.
-Εισπράττεις το πρώτο χειροκρότημα. Τραγουδάς και γίνεται χαμός. Πως νιώθεις;
-Άστο . Κοιτούσα συνεχώς κάτω στο πάτωμα. Είχα πιει αρκετά για να μπορώ να αντέξω να κοιτάω τον κόσμο και δεν τον κοιτούσα θυμάμαι. Κρατούσα το μικρόφωνο κι έσκυβα το κεφάλι μου από ντροπή… Η πρώτη χρονιά ήταν δύσκολη. Ίδρωνα ξεϊδρωνα… ε μετά το συνήθισα. Τώρα πλέον έχω υγιές άγχος.
-Αυτό έγινε το 2004. Μια νηπιαγωγός φίλη φίλων η Μάγδα Παπαδάκη πήρε την ηχογράφηση που είχα κάνει με ένα κομμάτι και την έδωσε στον Άλκη Βαφειά στην εταιρία Libra music. Μια εταιρία που έκανε επιλεκτικές παραγωγές. Εκεί γνώρισα και τον Μιχάλη Νικολούδη που είπε "εγώ θα γράψω τραγούδια για αυτή τη φωνή"…
-Από όλα τα τραγούδια που έχεις ερμηνεύσει υπάρχει ένα που ξεχωρίζεις ή σου αρέσουν όλα;
-Κοίτα υπάρχουν κάποια που μου αρέσουν πιο πολύ αλλά δεν απορρίπτω κανένα.
-Θα χαρακτήριζες τον εαυτό σου άτομο έξω από τα καθιερωμένα; Εμένα αυτή την εικόνα μου βγάζεις.
- Σαν δασκάλα έτσι ήμουν. Αντισυμβατική εντελώς. Έτσι παραμένω. Αντισυμβατική.
-Μπράβο αυτή είναι η λέξη. Αυτό ακριβώς.
-Και σαν μάνα έτσι ήμουν και είμαι. Γιατί έχω δυο παιδιά. Σε όλες τις εκδοχές μου είμαι κάπως έτσι. Είμαι αντισυμβατική. Δεν είμαι ο άνθρωπος που θα μπω σε ένα καλούπι. Αυτό ίσως να μου δίνει διάθεση να συνεχίσω να ζω γιατί έχω κλέψει στοιχεία από την παιδικότητα των μαθητών μου κι αυτό με έχει βοηθήσει πάρα πολύ. Αυτοσαρκάζομαι πάρα πολύ. Γελάω πάρα πολύ. Κλαίω πάρα πολύ.
-Η μάνα πως συνδυάστηκε με την τραγουδίστρια και την επαγγελματική καριέρα σε μαγαζιά;
-Τότε τραγουδούσα μια φορά στις τόσες. Μια φορά την εβδομάδα. Όποτε ήταν εύκολο δηλαδή. Δεν συνδυαζόταν το να τραγουδάω πολύ κάπου και να είμαι και ενεργή μάνα.
-Ο γιός μου είναι 37 η κόρη μου 34. Πολύ καλά παιδιά είναι .
-Ακολούθησαν τα βήματα σου;
-Ξέρουν μουσική και τα δυο. Τραγουδάνε και τα δύο εξαιρετικά αλλά δεν μπήκαν επαγγελματικά στο χώρο. Κάνουν άλλα πράγματα.
-Στην πορεία σου ποια πρόσωπα ξεχώρισες ;
-Πολύ τυχερή που γνώρισα τεράστια ονόματα. Τον Γιώργο Νταλάρα τη Μαρία Φαραντούρη τον Μανώλη Μητσιά. Νομίζω ότι είναι ογκόλιθοι στην ελληνική μουσική σκηνή και όχι μόνο. Θεωρώ παράλληλα ότι είναι και σπουδαίοι άνθρωποι.
-Είσαι αποδεκτή από όλες τις ηλικίες. Από έφηβους μέχρι παππούδες. Πως το εισπράττεις όλο αυτό;
-Είμαι πολύ χαρούμενη. Θεωρώ ότι είμαι από τους πιο ευτυχείς ανθρώπους. Και το ένα χιλιοστό αυτών που έχω εισπράξει να έχει εισπράξει ένας καλλιτέχνης είναι απλά ευτυχισμένος.
-Όχι βέβαια. Καμία ετικέτα. Δεν υπάρχουν ετικέτες. Τις βάζουμε απλά για να ψιλοξεχωρίσουμε ένα είδος μουσικής. Το ρεμπέτικο έτσι κι αλλιώς κραυγάζει από μόνο του. Γράφτηκε ανεπιστρεπτί. Δεν ξαναγράφεται ρεμπέτικο τραγούδι. Θα μπορούσα να σου πω ότι ακόμη και οι rappers σήμερα είναι κάτι αντίστοιχο με το ρεμπέτικο. Γενικά είμαι ανοιχτή σε όλα. Ακούω σχεδόν τα πάντα. Δεν μπορώ να ακούσω τραπ. Ακούω από μικρή κλασσική μουσική. Ήμασταν στην Καρδίτσα τέσσερα αδέρφια κι ο πατέρας μου που ήταν της εκκλησίας άκουσε πολύ κλασσική μουσική και ύμνους.
-Θα άλλαζες κάτι στην επαγγελματική σου πορεία ως τώρα ή θα το άφηνες όπως είναι;
-Όπως είναι. Ότι έρχεται και δύσκολο να είναι και εύκολο να είναι, γίνεται για καλό. Κι ας πονάει μερικές φορές.
-Τι άνθρωπος είσαι Φωτεινή;
-Κοίτα , δεν θεωρώ κακό τον εαυτό μου. Έχω δύσκολα σημεία όπως όλοι μας αλλά κακό δεν θα κάνω σε άνθρωπο. Έχω αρκετή υπομονή. Με βοηθάει και η ηλικία μου βέβαια κι όλα όσα γεύτηκα. Προσπαθώ να είμαι δίκαιος άνθρωπος. Σέβομαι τους συναδέλφους μου. Αγαπώ όλους όσους κάνω παρέα.
-Βγαίνουν καλά τραγούδια σήμερα;
-Όχι καμία σχέση. Θυμάμαι παίρναμε κάποτε ένα βινύλιο κι ήταν δώδεκα στα δώδεκα τα τραγούδια που μπορούσες να ακούσεις. Σήμερα ψάχνεις το ένα…
-Μου αρέσουν οι μικροί χώροι γιατί θέλω να κοιτάζω τους ακροατές μου στα μάτια. Στους μεγάλους χώρους πάλι είναι ωραία αλλά η απόσταση είναι μεγάλη.
-Τι συμβουλή θα μου έδινες αν ήμουν ένας νέος τραγουδιστής που ήθελα να μπω στο χώρο; Τι πρέπει να κάνω;
-Καταρχάς πρέπει να είσαι ο εαυτός σου. Να μη προσπαθείς να δείξεις κάτι άλλο από αυτό που είσαι. Αυτό είπα τότε στον εαυτό μου. Βέβαια εγώ μπήκα σε μεγάλη ηλικία και ήμουν πολύ πιο προσγειωμένη. Τα νέα παιδιά πρέπει να έχουν κι άλλες γνώσεις, Όχι απαραίτητα ερμηνευτικές. Πρέπει να κάνουν μια δουλειά και παράλληλα να κάνουν κι αυτό που αγαπάνε. Να τραγουδάνε. Δεν μπορείς να ζήσεις μόνο με το τραγούδι. Μη γελιόμαστε.
-Κύτταρο. Εμφανίσεις. Είδα τη λέξη χιούμορ. Τι θα παίζει εκεί;
-Κοίτα Βασίλη μου εμένα το χιούμορ είναι το άλφα και το ωμέγα μου στη ζωή μου. Με το χιούμορ έχω ξεπεράσει τα πιο δύσκολα και τα πιο σκοτεινά μονοπάτια στη ζωή μου. Χωρίς χιούμορ πεθαίνω… Ήθελα πολύ μαζί με την Κική Μαυρίδου να κάνουμε μια τέτοια παράσταση που να έχει και χιούμορ και προβληματισμό χωρίς να πλατιάσουμε. Είναι μια μουσική παράσταση με καυστική και ουσιαστική πρόζα.
-Όταν φεύγεις κάποια ή κάποιος από μια παράσταση σου τι θέλεις να λέει.
-Καταρχάς ότι δεν πήγαν χαμένα τα χρήματα του κι ότι έφυγε με την καρδιά του εν ηρεμία. Αυτός είναι ο διακαής πόθος του κάθε ανθρώπου. Να γαληνεύει η ψυχή του και να μπορεί να πάει να ξαπλώσει ήσυχος.
-Τι διαφορετικό θα κάνεις φέτος το καλοκαίρι στις εμφανίσεις σου;
-Δεν θα έχω μπουζούκι. Θα έχω όμως ηλεκτρική κιθάρα σαντούρι βιολί και κρουστά. Δεν θα λείψει στον κόσμο το μπουζούκι. Στην αρχή νόμιζα ότι θα μου λείψει. Τώρα δεν νιώθω καμία έλλειψη. Είμαι πολύ χαρούμενη με την ομάδα των μουσικών μου.
-Όχι δεν θέλω να δηλώσω ότι είμαι ρεμπέτισσα. Αγαπώ το ρεμπέτικο, για μένα είναι το ξεκίνημα μου και είναι ζωή για μένα το ρεμπέτικο.
