"Ελάτε και Βλέπουμε", λοιπόν –10 χρόνια μετά, αυτή τη φορά στο "Basket" του Μεταξουργείου (Σάββατο 14/2). Τι έκανε εκείνες τις παλιές Δευτέρες στο "GiocondArt" να γίνουν κάτι σαν ορόσημο, ώστε να θέλεις τώρα να τιμήσεις την επέτειό τους;
Πριν 10 χρόνια, εξαιτίας αυτών των live, η Δευτέρα είχε γίνει η αγαπημένη μου μέρα. Ανυπομονούσα κάθε φορά. Ο βασικός κορμός του προγράμματος ήταν ίδιος, αλλά κάθε εβδομάδα είχα διαφορετικούς καλεσμένους. Δημιουργήθηκε ένας πυρήνας ανθρώπων και πολλοί καλλιτέχνες γνωρίστηκαν και δέθηκαν εκεί, μέσα από αυτές τις βραδιές. Οι guests ήταν όλοι ξεχωριστοί –κάποιους τους ήξερα, άλλους τους ανακάλυψα και χάρηκα που δέχτηκαν την πρόσκληση. Για παράδειγμα, τη Δανάη Παναγιωτοπούλου ή τον Νίκο Πλατιά δεν τους γνώριζα προσωπικά και δεν εμφανίζονταν συχνά ζωντανά.
Όμως δεν ανέβαιναν στη σκηνή μόνο οι καλεσμένοι. Τραγουδούσαν και οι φιλόμουσοι θαμώνες. Με τον Χρίστο Μοδέστου, την ψυχή του μαγαζιού, βάλαμε ένα στοίχημα: είπαμε "πάμε να το στήσουμε" και τελικά πέτυχε. Από τότε άλλαξαν πολλά στη ζωή μου. Στράφηκα αλλού μουσικά, σταμάτησα τους δίσκους με τραγούδια και τα live. Αλλά τώρα μου ήρθε μια φλασιά να κάνω κάτι επετειακό, για να θυμηθούμε λίγο εκείνες τις ωραίες βραδιές.
Είναι καλή μέρα για να δώσει κανείς συναυλία η 14η του Φλεβάρη;
Δεν ξέρω. Η 14η Φλεβάρη είναι απλώς μια ημερομηνία. Το σημαντικό είναι ότι πέφτει Σάββατο. Δεν είναι Δευτέρα, δεν ξέρω αν θα τολμούσε σήμερα κανείς να βγει καθημερινή, όπως τότε. Ήταν τρελό ρίσκο και πέτυχε. Παρ' όλα αυτά, εξακολουθώ να πιστεύω ότι τα πιο ωραία events γίνονται τις καθημερινές. Από την άλλη, είναι και μια ερωτική μέρα, οπότε ας το δούμε συμβολικά. Έρωτας για τη ζωή και την τέχνη. Ο έρωτας ή η αγάπη είναι εκείνο που σε σηκώνει από το κρεβάτι και σε κάνει να πεις "σήμερα θα κάνω αυτό". Κι εγώ αγαπώ αυτό που κάνω και αγάπησα πολύ εκείνες τις βραδιές, γι' αυτό είπα να το γιορτάσω. Ελάτε με τα αγαπημένα σας πρόσωπα ή και μόνοι σας, αν δεν είστε ήδη καλεσμένοι σε πάρτυ.
Είχα παραβρεθεί σε ένα από τα ραντεβού σου στο "GiocondArt" και μου είχε κάνει εντύπωση πόσο ισότιμα τραγουδούσες και την "Κική" του Φοίβου Δεληβοριά και το "Εσύ Ό,τι Πεις" του Μάκη Χριστοδουλόπουλου. Βρίσκεται κάπου εδώ το "μυστικό" τέτοιων φαινομενικά αταίριαστων συγκατοικήσεων, ότι στέκεσαι δηλαδή πέρα από χαρακτηρισμούς όπως "cult" ή "guilty pleasure";
Μου αρέσουν πολλά και διαφορετικά είδη μουσικής, χωρίς απαραίτητα να έχουν μεταξύ τους συγγένεια. Από τότε που ξεκίνησα να σπουδάζω μουσική άκουγα τα πάντα: έπαιζα Βασίλη Τσιτσάνη και άκουγα Bon Jovi. Πρώτο μου όργανο ήταν το μπουζούκι και μετά ήρθαν το πιάνο και η κιθάρα. Στο δημοτικό έπαιζα ρεμπέτικα και άκουγα heavy metal και τις επιτυχίες της πρώτης ιδιωτικής τηλεόρασης, στο γυμνάσιο μπήκε και η κλασική μουσική, και όσο μεγάλωνα άνοιγε κι άλλο το ψάξιμο.
Έχω δουλέψει πολλά χρόνια σε σκηνές και κέντρα διασκέδασης, οπότε γνωρίζω καλά το ελληνικό ρεπερτόριο. Όταν παίζω ένα τραγούδι, το βλέπω απλά ως τραγούδι, δεν σημαίνει ότι εκφράζει όλο τον δημιουργό του, ούτε ότι με χαρακτηρίζει. Τα προγράμματά μου ήταν πάντα ψυχαγωγικά και κεφάτα, όχι φτηνά διασκεδαστικά, ούτε διδακτικά. Ήθελα να είναι χορταστικά και ο κόσμος να φεύγει χαρούμενος. Και, παρ' όλο που έπαιζα λίγα δικά μου, ποτέ δεν έβαλα τραγούδι απλώς για να αρέσει.
Για το "Basket", τι σκοπούς έχεις; Θα έχεις συνεργάτες επί σκηνής; Θ' ακούσουμε δικά σου τραγούδια;
Θα έχω καλεσμένους και θα παίξω και λίγα δικά μου, αλλά πάνω από τρία-τέσσερα δεν νομίζω. Τα τελευταία χρόνια έχω αφοσιωθεί περισσότερο στα ρεσιτάλ πιάνου και στην ηλεκτροακουστική μουσική. Στο live θα είναι μαζί μου ο φοβερός Νίκος Βενετάκης, με τον οποίο έχουμε κάνει το άλμπουμ Άγνωστη Πορεία (2016), οπότε θα ακουστεί κάτι δικό μου. Θα είναι επίσης η Έφη Καραγιάννη με την οποία παίζαμε και γράφαμε μαζί πριν από 26 χρόνια –και φέτος της γράφω για πρώτη φορά τραγούδια επίσημα. Και η τρίτη καλεσμένη είναι η Ρόζυ Διαμαντάκη, την οποία γνώρισα στη Μεσσηνία όπου ζούσα 3 χρόνια και αγαπά πολύ την αμερικάνικη folk, οπότε θα δώσει και το δικό της χρώμα. Είμαι σίγουρος ότι θα υπάρξουν και εκπλήξεις κι αυτό σημαίνει ότι το κοινό θα συμμετέχει ενεργά.
Αν μπορούσες να φώναζες έναν μόνο διεθνή καλλιτέχνη για να πείτε δυο τραγούδια μαζί, ποιος/α θα ήταν; Και γιατί;
Αχ, είναι πολλοί, αλλά αν πρέπει να πω έναν, θα έλεγα τον Geoff Tate. Μεγάλη αγάπη οι Queensrÿche. Θα παίζαμε δυο κομμάτια που δεν έχουν τρελές φωνητικές απαιτήσεις, πια, όπως το "Out Of Mind" και το "Someone Else?" από το Promised Land (1994). Βέβαια θα μπορούσα να παίξω ό,τι μου ζητούσε μέχρι και από το Hear In The Now Frontier (1997). Τα ξέρω όλα.
Στην "Ελάτε και Βλέπουμε" βραδιά που είχα έρθει, θυμάμαι ότι μίλησες στο κοινό, εκφράζοντας κι ένα παράπονο για το πόσο δύσκολα μπορεί να υπάρξει πια ένας νέος τραγουδοποιός και συναυλιακά, μα και στη δισκογραφία. Μια δεκαετία μετά, τι έχει μεταβληθεί; Και τι έχει μείνει ίδιο;
Είχα εκφράσει παράπονο, ε; Θα πω και αρνητικά και θετικά. Στα αρνητικά, ίσως σήμερα είναι ακόμη πιο δύσκολο για έναν νέο καλλιτέχνη, αφού κλείνουν χώροι και ο κόσμος ακούει όλο και λιγότερη μουσική, γενικά. Οι ρυθμοί είναι τρελοί, ποιος έχει χρόνο να ψάξει; Χιλιάδες τραγούδια ανεβαίνουν καθημερινά και χάνονται στο διαδίκτυο. Το κοινό έχει διασπαστεί σε λίγα βασικά είδη και οι εταιρείες δυσκολεύονται να ρισκάρουν.
Στα θετικά, όμως, μπορείς πια να κάνεις τα πάντα μόνος σου. Να κυκλοφορήσεις μουσική, να κάνεις παραγωγή, βίντεο, να βρεις συνεργάτες με τους οποίους ταιριάζετε αισθητικά. Τα social media δίνουν τη δυνατότητα να δεις αν αυτό που κάνεις αγγίζει τον κόσμο. Μετά, βέβαια, χρειάζεται αγώνας για να βρεις τους σωστούς χώρους και να παρουσιάσεις τη δουλειά σου.
Εκείνη την εποχή είχες βγάλει το άλμπουμ Στην Άλλη Όχθη, έναν από τους τολμηρότερους δίσκους της εγχώριας δεκαετίας των '00s, στον οποίον μελοποιούσες την επιγραμματική ποίηση του Τάκη Μιχόπουλου. Ποια ήταν η μοίρα αυτής της δουλειάς;
Η Άλλη Όχθη ήταν ένα άλμπουμ για το οποίο είμαι πολύ περήφανος. Η ιδέα να μελοποιηθούν έτσι αυτοί οι στίχοι ήταν μια μαγική στιγμή. Τυπώσαμε 200 αριθμημένα συλλεκτικά CD και τα είχα μαζί μου στις παραστάσεις στο "GiocondArt". Κάναμε και μια παρουσίαση στο Ξυλόκαστρο, παρουσία του ποιητή, και πουλήθηκαν κάποια αντίτυπα. Όμως η ιστορία του ίσως δεν έχει κλείσει ακόμα, γιατί υπάρχει πιθανότητα να γίνει διασκευή ενός κομματιού από διεθνή φωνή. Για να δούμε.
Τα τελευταία χρόνια εκφράζεσαι μέσω οργανικών άλμπουμ, που κατά κανόνα κυκλοφορούν ιντερνετικά. Τι σου προσφέρει δημιουργικά αυτή η "απουσία" από το τραγούδι; Σκοπεύεις να κινηθείς έτσι και το 2026 ή υπάρχουν πιο πολυσχιδή σχέδια;
Από το 2018 έχω κυκλοφορήσει 15 οργανικά άλμπουμ και νιώθω πολύ ικανοποιημένος. Πήρα μια απόσταση από το τραγούδι και τις αγωνίες του και βρήκα χρόνο να γράψω μουσική για την ψυχή μου. Υπήρξε και μια όμορφη ανταμοιβή, μια αναγνώριση στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, που με χαροποίησε πολύ. Πάντως δεν σταμάτησα να γράφω τραγούδια και μέσα στο 2026 θα κυκλοφορήσουν με νέες, αλλά και γνώριμες φωνές. Το πρώτο τραγούδι που θα κυκλοφορήσει σύντομα είναι μια καινούρια συνεργασία με την Ξένια Ροδοθεάτου, μετά από πάνω από 12 χρόνια που είχε να πει δικό μου κομμάτι. Λέγεται "Εμείς Οι Δυο", θα βγει από την εταιρία Ogdoo Music και είναι μια ευχάριστη ποπ έκπληξη, από αυτές που πιστεύω ότι μπορούν να μείνουν στον χρόνο. Πρόσφατα γράψαμε μαζί μια σειρά τραγουδιών, εντελώς διαφορετικών από όσα είχαμε κάνει παλιότερα. Άλλη αισθητική, άλλη ματιά.
Παράλληλα ετοιμάζω μια συνεργασία με την Έφη Καραγιάννη, ένα μικρό άλμπουμ σε στίχους του Μάρκου Κρητικού, αλλά κι έναν δίσκο με την ερμηνεύτρια Αγγέλω Σφέτσου. Αυτά είναι τα σίγουρα, προς το παρόν. Υπάρχουν κι άλλα στα σκαριά, που δεν μπορώ ακόμα να αποκαλύψω. Γενικά θα είναι μια γεμάτη χρονιά, αφού θα παρουσιαστώ ως συνθέτης σε πολλά διαφορετικά πεδία –από την όπερα μέχρι την ποπ τραγουδοποιία. Από συναυλίες σίγουρα θα υπάρξουν ρεσιτάλ με οργανική μουσική και βλέπουμε… Μπορεί να ξαναρχίσω και καμιά παράσταση, αυτή τη φορά με τίτλο "Ελάτε Οπωσδήποτε".
Διαβάστε Επίσης
