Στις 14 Φεβρουαρίου, ο Σπύρος Γραμμένος aka Γραμμεντίνος ανεβαίνει στη σκηνή του Fuzz, ντύνεται με ό,τι βρει μπροστά του και καλεί όλους τους Γραμμεντίνους, τις Γραμμεντίνες και τα Γραμμεντίνια σε μια βραδιά που έχει γίνει θεσμός από το 2005.
Ο Σπύρος Γραμμένος( για την συγκεκριμένη βραδιά, Γραμμεντίνος, είπαμε) με μια ομάδα φίλων – μουσικών και καλοντυμένων καλεσμένων –θα ερμηνεύσουν παλιά αγαπημένα, αλλά και καινούργια τραγούδια από τον δίσκο που ψήνεται αυτή τη στιγμή στο στούντιο. Αυτή η βραδιά έχει γίνει θεσμός — από το 2005 — και συνεχίζει την πορεία της.
Παράλληλα το τραγούδι "οι Γειτόνοι" της παράστασης "ΚΕΪΚ" στο θέατρο Εμπορικόν κυκλοφορεί με την υπογραφή και την ερμηνεία του Σπύρου Γραμμένου. Λειτουργεί ως φυσική προέκταση του θεατρικού σύμπαντος του έργου: απλό, ανθρώπινο, γλυκόπικρο, με χιούμορ και συγκίνηση, όπως ακριβώς και η ιστορία που ξετυλίγεται επί σκηνής. Μέσα από λιτούς στίχους και μια χαρακτηριστική μελωδία, αποτυπώνει τις μικρές εντάσεις, τις παρεξηγήσεις και τις εύθραυστες ισορροπίες της καθημερινότητας, όλα όσα συνθέτουν τη ζωή, όσο ένα κέικ ψήνεται στον φούρνο. Το τραγούδι του Σπύρου Γραμμένου δεν περιγράφει απλώς την παράσταση αλλά συνομιλεί μαζί της. Στέκεται αυτόνομα, αλλά κουβαλά το συναίσθημα, την ειρωνεία και τη ζεστασιά της ιστορίας, φωτίζοντας το μάταιο της ύπαρξης και, ταυτόχρονα, τους λόγους για να συνεχίζεις να ζεις.
Σκέφτηκα να εξερευνήσουμε όλες τις νέες κινήσεις του Σπύρου Γραμμένου, ο οποίος μιλά στο 'α'.
> Τι σημαίνει για σένα η 14η Φεβρουαρίου;
Η 14η Φεβρουαρίου είναι μια ημερομηνία φορτωμένη με προσδοκίες, σύμβολα και άγχος δίχως λόγο. Προσωπικά τη βλέπω περισσότερο σαν αφορμή να σκεφτούμε τι κάνουμε με τον έρωτα στην καθημερινότητά μας, όχι μόνο όταν μας το θυμίζει το ημερολόγιο ή οι βιτρίνες. Αν μη τι άλλο, είναι μια καλή στιγμή για αυτοσαρκασμό και ειλικρίνεια. Βασικά όλες οι "ημέρες", παγκόσμιες και μη, θα έπρεπε να είναι καθημερινά στο μυαλό μας και όχι να τις περιμένουμε για να ερωτευτούμε, να συγκινηθούμε ή να γίνουμε ευαίσθητοι.
> Ποιος είναι ο Γραμμεντίνος;
Ο Γραμμεντίνος είναι μια πλευρά μου που επιτρέπει στον εαυτό της να εκτεθεί λίγο παραπάνω. Είναι πιο αθώος, πιο αφελής, αλλά και πιο ειλικρινής.
Λέει πράγματα που κανονικά θα τα φιλτράραμε, γιατί φοβόμαστε πώς θα ακουστούν. Κάπως έτσι λειτουργεί και στη σκηνή, σαν μια άδεια να είμαστε λιγότερο προστατευμένοι. Αλλά. αν πω κάτι περίεργο, να φάει τη μήνυση ο Γραμμεντίνος, όχι εγώ.
> Πώς εξηγείς ότι η βραδιά αυτή έχει γίνει θεσμός από το 2005;
Ίσως έχουμε ανάγκη από σταθερά ραντεβού. Αυτή η βραδιά συνδυάζει τραγούδια, χιούμορ και μια κοινή εμπειρία, χωρίς μεγάλες δηλώσεις. Όταν κάτι χτίζεται σιγά-σιγά, με συνέπεια και χωρίς βιασύνη, τελικά βρίσκει τον χώρο του και μένει.
> Τι καινούριο έχει ο δίσκος που ετοιμάζεις;
Ο καινούργιος δίσκος είναι κάτι που όσο καιρό το σκέφτομαι και προσπαθώ να το φτιάξω αλλάζει συνεχώς μορφές. Δεν ξέρω πώς θα καταλήξει. Ξέρω πως προς το παρόν μου αρέσει. Αν πάνε όλα καλά, θα κυκλοφορήσει στις 16 Απριλίου και θα γίνει μέσω crowdfunding, το οποίο ξεκινά στις 16 Φεβρουαρίου. Στο live της 14ης Φλεβάρη στο Fuzz θα παίξουμε και κάποια κομμάτια του, για να πάρουν την πρώτη τους ανάσα μπροστά στον κόσμο και να τους πείσουμε να γίνουν συμπαραγωγοί.
> Πώς νιώθεις όταν βλέπεις γεμάτο το κλαμπ όπου εμφανίζεσαι;
Είναι μεγάλη χαρά. Δεν το θεωρώ ποτέ δεδομένο. Ο κόσμος αφιερώνει χρόνο, χρήμα και διάθεση για να είναι εκεί. Προσπαθώ να το βλέπω όχι σαν επιβεβαίωση, αλλά σαν μια σιωπηλή συμφωνία εμπιστοσύνης. Πολλές φορές είναι οριακά τρομακτικό. Μπερδεύεται το άγχος του "αν δεν πάει καλά" με το άγχος "αν έχει πολύ κόσμο, τί κάνουμε;" και επειδή τίποτα απ’ τα δύο δεν μπορείς να ελέγξεις, απλώς τρως τα νύχια σου και περιμένεις να έρθει η ώρα να ανέβεις στη σκηνή.
> Τι θα άλλαζες αν μπορούσες από τη μέχρι τώρα πορεία σου;
Δεν θα άλλαζα τίποτα. Αν άλλαζα έστω και μία μικρή λεπτομέρεια, όλα όσα ακολούθησαν θα έπαιρναν διαφορετικό δρόμο, και αυτή η σκέψη μου φαίνεται ειλικρινά τρομακτική. Επιμένω στις αποφάσεις μου, ακόμα και σε εκείνες που εκ των υστέρων φαίνονται αμφίβολες.
Είμαι πολύ χαρούμενος με τις επιλογές μου και με όλα όσα συνέβησαν στη ζωή μου, γιατί έκανα αυτό που αισθανόμουν την κάθε στιγμή.
> Μελλοντικά όνειρα – στόχοι;
Να συνεχίσω να γράφω τραγούδια που να έχουν λόγο ύπαρξης. Να αγγίζουν έστω και έναν άνθρωπο. Να παραμένω περίεργος και ζωντανός καλλιτεχνικά. Και, αν γίνεται, να καταφέρνω να λέω σοβαρά πράγματα χωρίς να χάνω το χιούμορ μου — γιατί χωρίς αυτό, όλα γίνονται δυσβάσταχτα.
Διαβάστε Επίσης
