Στο Half Note Jazz Club, το τριήμερο του Αγίου Βαλεντίνου, από την Παρασκευή 13 μέχρι και την Κυριακή 15 Φεβρουαρίου, o Ανδρέας Πολυζωγόπουλος θα παρουσιάσει ένα ξεχωριστό αφιέρωμα στον πιο "ερωτικό” θρύλο της jazz, τον Chet Baker. Ψαγμένος, ανήσυχος και δημιουργικός, είναι μια ιδιαίτερη περίπτωση καλλιτέχνη.
Μαζί με τους συνεργάτες του, Γιώργο Κοντραφούρη στο πιάνο και Κώστα Κωνσταντίνου στο κοντραμπάσο, προσεγγίζουν μέσα από τις εμφανίσεις αυτές τον ευαίσθητο και cool ήχο του Chet Baker, παίζοντας ορισμένα από τα αγαπημένα του jazz standards με το ιδιαίτερο φορμάτ χωρίς τύμπανα, όπως τα παρουσίαζε κι ο ίδιος ο Chet Baker την τελευταία δεκαετία της ζωής του.
Με αφορμή τα live αυτά μιλά στο 'α'.
> Γιατί θεωρείς πιο "ερωτικό” θρύλο της jazz, τον Chet Baker;
Έχει δημιουργηθεί ένας μύθος γύρω από τον Chet Baker που προκύπτει από τον τρόπο που προσέγγιζε τη μουσική, την εξωτερική του εμφάνισης και τη ζωής του γενικότερα. Ο ήχος της τρομπέτας αλλά και της φωνής του ήταν βελούδινος και εύθραυστος. Λάτρευε τις μπαλάντες και αυτοσχεδίαζε με μέτρο σα να τραγουδά την κάθε νότα, σε αντίθεση με πολλούς τρομπετίστες που έκαναν συχνά επίδειξη τεχνικής.
Έτσι η μουσική του ήταν πιο προσιτή και άμεση στον ακροατή που ένιωθε σαν να ακούει μια ιστορία, μια προσωπική αφήγηση κάθε φορά που έπαιζε. Παράλληλα, η νεανική του ομορφιά (τον παρομοίαζαν με τον James Dean), η δύσκολη ζωή του (είχε από πολύ νέος προβλήματα με τα δόντια του, εθισμό στην ηρωίνη, είχε περάσει χρόνο σε Ιταλική φυλακή) αλλά και δηλώσεις του όπως "Είμαι ένας "True Romantic” και δεν αξίζει να περνάει κανείς όλα τα βάσανα της ζωής αν δεν τη μοιράζεται με κάποια που ν’ αγαπά πραγματικά” ενισχύουν τον τίτλο του πιο "ερωτικού” θρύλου της τζαζ.
> Υπάρχει κάποιος ιδιαίτερος συμβολισμός σχετικά με το τριήμερο του Αγίου Βαλεντίνου και με τίς εμφανίσεις σου στο Half Note;
Αφορμή είναι το κομμάτι "My funny Valentine” το οποίο ο Chet έπαιζε και τραγουδούσε συχνά στις συναυλίες του. Το ηχογράφησε σε μία από τις πιο εμβληματικές εκτελέσεις στην ιστορία της τζαζ και θεωρείται ένα από τα πιο χαρακτηριστικά ερωτικά τραγούδια. Κάπως έτσι η φωνή και η τρομπέτα του Chet ταυτίστηκαν με το κλίμα της Ημέρας του Αγίου Βαλεντίνου.
> Τι σημαίνει για σένα ο Chet Baker;
Είναι ένας ποιητής. Ο ήχος του, το φραζάρισμα και η φρασεολογία του μου έδειξαν τον δρόμο για να βρω τη φωνή μου. Ότι και αν παίξω, ανεξαρτήτως στυλ, κάτι κρύβει από την επιρροή του Chet πιστεύω.
> Γιατί δεν χρησιμοποιείς τύμπανα;
Απολαμβάνω πολύ να παίζω χωρίς τύμπανα και έχω συμμετάσχει κατά καιρούς σε πάρα πολλά drumless σχήματα. Το τελευταίο προσωπικό μου άλμπουμ Petrichor είναι ένα από αυτά. Υπάρχει μια ηρεμία όταν παίζεις χωρίς τύμπανα αλλά πρέπει και οι μουσικοί να είναι αρκετά συγκεντρωμένοι στον ρυθμό έτσι ώστε να μη λείψει η ενέργεια που σου δίνουν τα τύμπανα.
Ο Chet Baker συνήθιζε να παίζει πολλά χρόνια έτσι, ειδικά την τελευταία δεκαετία της ζωής του. Λέει σε μια συνέντευξη ότι προτιμούσε να παίζει "χωρίς τη φλυαρία των ντράμερ και τους περιττούς ήχους από τα πιατίνια”. Ένα σχήμα χωρίς τύμπανα που με είχε συνεπάρει, ήταν το PAF Trio με τους Paolo Fresu στην τρομπέτα, τον Antonello Salis στο πιάνο και το ακκορντεόν και τον Furio Di Castri στο κονραμπάσσο. Τους πρωτοάκουσα στο Τζαζ Φεστιβάλ της Τεχνόπολης το 2002 και μου έχει μείνει αξέχαστη αυτή η συναυλία .. μαγεία ..
> Ποιοι μουσικοί σε έχουν επηρεάσει;
Είναι ατελείωτη η λίστα! Εκτός από τους Miles Davis, Chet Baker, Clifford Brown, Tom Harrell, Wynton Marsalis, Christian Scott και Jon Hassell, έχω επηρεαστεί πολύ από τους ευρωπαίους τρομπετίστες Paolo Fresu, Erik Truffaz, Mathias Eick, Palle Mikkelborg, Enrico Rava Nils Petter Molvær, Markus Stockhausen και Arve Henriksen. Επίσης απο τους Pink Floyd και πολλούς τζαζίστες που παίζουν διαφορετικά όργανα όπως οι Charlie Haden, Bill Frisell, Pat Metheny, Keith Jarrett, Paul Motian, Billy Higgins, Dexter Gordon, Lee Konitz, Jan Garbarek, Charles Lloyd, Dhafer Youssef.
> Πόσο μαγικός μπορεί να γίνει ο ήχος της τρομπέτας;
Δεν υπάρχουν όρια στα ηχοχρώματα που μπορεί να παράξει αυτό το όργανο! Κάθε μέρα μπορεί να ανακαλύψεις και κάτι καινούργιο. Κλείνω τα μάτια, παίζω, και προσπαθώ να ακουστώ σαν τον ήχο και τη μυρωδιά της θάλασσας που φέρνει ο αέρας, όταν βρίσκομαι κάτω από ένα πεύκο στον Καϊάφα.
> Τι σημαίνει για σένα η λέξη τζάζ;
Να βρίσκεσαι 100% στην παρούσα στιγμή και να μπορείς να εκφραστείς με απόλυτη ελευθερία.
> Επόμενα σχέδια;
Θα μπω στο στούντιο με ένα νέο σχήμα στο τέλος του μήνα και θα ηχογραφήσουμε υλικό για το νέο μου άλμπουμ που θα κυκλοφορήσει το φθινόπωρο (με τύμπανα αυτή τη φορά). Επίσης οι συναυλίες στο Half Note θα ηχογραφηθούν και θα κυκλοφορήσει το Chet’s Mood σε live album.
Την άνοιξη θα παρουσιάσουμε σε διάφορες χώρες της Ευρώπης το νέο άλμπουμ του σχήματος Srdjan Ivanovic’s Blazin Quartet και το καλοκαίρι θα συμμετάσχω για πρώτη φορά σε μια θεατρική παράσταση με την οποία θα παίξουμε στο Αρχαίο Θέατρο Επίδαυρου και στα περισσότερα αρχαία θέατρα της Ελλάδας.
> Απραγματοποίητα όνειρα έχεις; Αν ναι, ποια είναι αυτά;
Αλήθεια είναι πως έχουν πραγματοποιηθεί περισσότερα από αυτά που ονειρευόμουν μικρός, όταν αποφάσισα να ασχοληθώ με την τζαζ μουσική. Νιώθω τόσο τυχερός και ευγνωμονώ το σύμπαν κάθε πρωί που ξυπνώ γι’αυτά που έχω. Μεγάλωσα σε ένα χωριό διακοσίων κατοίκων χωρίς κανείς από τους δικούς μου να έχει σχέση με τη μουσική και ίσως γι’ αυτό τα όνειρά μου να ήταν ταπεινά.
Έζησα στις πόλεις που ονειρευόμουν, έχω παίξει και παίζω μουσική με μουσικούς που θαυμάζω σε πανέμορφα μέρη σε όλον τον κόσμο. Παίζω συχνά τη δική μου μουσική και τα σχόλια του κοινού μερικές φορές είναι συγκινητικά τι άλλο να ζητήσει κανείς ; Θα ήθελα να έχω υγεία και όρεξη για μελέτη και δημιουργία.
Ακολούθησε το Αθηνόραμα στο Facebook, το Instagram και το TikTok.
