Το 2026, το αθηνόραμα γιορτάζει μισό αιώνα στην αιχμή της πόλης παραμένοντας ανοιχτό, κριτικό, επίκαιρο, πρωτοπόρο, έχοντας όλα αυτά τα χρόνια συν-διαμορφώσει δυναμικά τάσεις και εξελίξεις σε κάθε πτυχή του πολιτισμού και της διασκέδασης. 50 years festivities με τα βραβεία και τους θεσμούς να συντονίζονται στο επετειακό πνεύμα αλλά και νέα events να καλούν άπαντες να γιορτάσουν τα 50 χρόνια αθηνόραμα, συμμετέχοντας σε ένα μοναδικό party in progress.
Στο πλαίσιο αυτού του εορτασμού, κάθε εβδομάδα θα σας παρουσιάζουμε εδώ, στο athinorama.gr, στιγμές από το αρχείο μας που ξεχωρίζουν ή που αποκτούν στις μέρες μας ιδιαίτερο νόημα.
Μια τέτοια στιγμή ήταν η πολυαναμενόμενη live εμφάνιση του Φρανκ Σινάτρα στο Ολυμπιακό Στάδιο την Τρίτη 9 Ιούνιου του 1992. Στο τεύχος 816 (29 Μαΐου – 4 Ιουνίου ’92) ο αγαπημένος καλλιτέχνης είχε την τιμητική του με μια φωτογραφία του στο εξώφυλλο του περιοδικού υπό τον τίτλο "Περιμένοντας τον Φράνκι".
Την τιμητική του, όμως, σε εκείνο το τεύχος, είχε o Σινάτρα και στην ύλη με ένα τετρασέλιδο αφιέρωμα που υπέγραφε ο Αργύρης Ζήλος.
"Οι Αμερικανοί τον πλησιάζουν με σεβασμό μεγαλύτερο απ’ ό,τι τον ίδιο τον Πρόεδρό τους. Άλλωστε, πόσο να τραβήξει αυτός; Τέσσερα; Οχτώ χρόνια; Εδώ μιλάμε για δύο και πλέον δεκαετίες απόλυτης κυριαρχίας: ήταν παρών πριν τον πόλεμο και, σήμερα, είναι και πάλι εδώ. Και όταν λέμε "εδώ", εννοούμε ΕΔΩ, στην Αθήνα, μια ακόμη πρωτεύουσα που, την Τρίτη 9 Ιουνίου, του παραδίδει το χρυσό της κλειδί. Δεν πειράζει, χαλάλι του… Τόσοι και τόσοι παροδικοί και ήδη λησμονημένοι το 'χουν δεχτεί, πόσο μάλλον κάποιος που, η θέση που κάθε φορά κερδίζει, δεν είναι μόνο στην ιστορία αλλά και στην καρδιά. Και πώς θα μπορούσε αλλιώς: Φρανκ Σινάτρα είναι αυτός….", έγραφε τότε ο συνεργάτης για τον καλλιτέχνη.
Το αφιέρωμα πλαισιωνόταν από πολλές (ασπρόμαυρες τότε) φωτογραφίες του Σινάτρα και αναφερόταν στην καλλιτεχνική πορεία του και τον δρόμο προς την επιτυχία.
"Ο Φρανκ Άλμπερτ Σινάτρα, ιταλικής καταγωγής, γεννήθηκε εκεί την εποχή ακριβώς που η πατρίδα του τον χρειαζόταν πιο πολύ: εγκαίρως ώστε να συμφιλιώσει, κάτω απ’ τη μαγνητική, γοητευτική του προσωπικότητα, τη λαϊκή αμερικανική κουλτούρα με τις δυνάμεις εκείνες που την ώθησαν να ξεφύγει απ’ την γραφικότητα και να τραβήξει τη χώρα έξω απ’ τη δίνη της πολιτιστικής παρακμής. Ας το πούμε αλλιώς: Αν δεν είχαν το σουίνγκ, οι Αμερικανοί μπορεί και να μην κέρδιζαν τον πόλεμο. Και αν δεν είχαν τον Σινάτρα μπορεί και να χάνανε τη θέση τους στο δυτικό πολιτισμό", συνεχίζει σε άλλο σημείο το αφιέρωμα της Αθηνοράματος στον καλλιτέχνη ενόψει της τότε εμφάνισής του επί αθηναϊκού εδάφους.
Το άρθρο σταχυολογεί σταθμούς στην πολυετή πορεία του Σινάτρα, όπως η πρώτη εμφάνισή του στον κινηματογράφο στο φιλμ "Higher and Higher", η ίδρυση της δικής του δισκογραφικής εταιρείας (ονόματι Reprise) το 1962, αλλά και το γεγονός ότι έφτασε να είναι προσκεκλημένος του Λευκού Οίκου και να έχει τη συμπάθεια… της Μαφίας.
Πώς κλείνει το αφιέρωμα; "Και αν η θλίψη του "Strangers In The Night" φαντάζει σήμερα τόσο προφανής όσο η νέον ακτινοβολία του "New York, New York", αν η πικρή διαπίστωση του "That’s Life" αποκτάει δύναμη κοσμοθεωρίας μέσα απ’ τον ατίθασο και υπερήφανο απολογισμό του "My Way", και αν οι χαζούλικοι ψίθυροι που μοιράζεται με την κόρη του Νάνσι στο "Something Stupid" ταιριάζουν παράδοξα μα ιδανικά με το πολυδαίδαλο σκεπτικό του "It Was A Very Good Year", όλες αυτές οι αναλογίες, όλοι οι συσχετισμοί και όλος αυτός ο προσωπικός κόσμος αισθήσεων, εξομολογήσεων και αντιφάσεων, που φαίνεται να μην ευσταθεί παρά στην επικίνδυνα ασταθή κόψη ενός εξαιρετικά προκλητικού και αυθαίρετου ατομικισμού, αίφνης όλα σχηματοποιούνται αρμονικά και λάμπουν με το φως μιας γεμάτης γαλήνια αποφασιστικότητα ψυχής, αμέσως μόλις τ’ αγκαλιάσει το γαλάζιο αυτής της νικήτριας πάνω στον χρόνο φωνής".
Διαβάστε Επίσης
