© Έλενα Πήττα
Ιαχές ενθουσιασμού, χορός δίχως σταματημό, χαμόγελα χαράς, ηδονισμός: αυτή ήταν η εικόνα του Σαββάτου, σε κάθε γωνιά της ιστορικής σκηνής των Εξαρχείων. Όπου η τετράδα των μπαρουτοκαπνισμένων Decius όχι μόνο δικαίωσε, αλλά ξεπέρασε τις προσδοκίες, οι οποίες ήταν ήδη υψηλές, αφού η έλευσή τους είχε αναδειχθεί σε "καυτό" θέμα συζήτησης εδώ και αρκετές εβδομάδες. Βέβαια, οι acid αναμνήσεις και η house ρυθμολογία που "ξερνούσαν" τα ηχεία ίσως ήταν κι από μόνα τους αρκετά ώστε να ταρακουνήσουν το συγκεντρωμένο πλήθος. Όμως τίποτα δεν μας είχε προετοιμάσει για το ακατάπαυστο σόου του χαρισματικού Lias Saoudi.
Από τον Τάσο Μαγιόπουλο
"Ψυχή" των Fat White Family, ο Saoudi μπορεί να εξερευνά τις ηλεκτρονικές του ανησυχίες μετέχοντας στους Decius, όμως είναι η δική του θεατρικότητα, σκηνική παρουσία και ερμηνεία που απογειώνουν ένα ήδη εντυπωσιακό μουσικό σύνολο. Και τι δεν έκανε ο "μπροστάρης" του λονδρέζικου κουαρτέτου. Τα φωνητικά του έδιναν χαρακτήρα και κατεύθυνση στον χορευτικό ορυμαγδό που πήγαζε από τα μηχανήματα των αδερφών Luke & Liam May (της Trashmouth Records) και του Quinn Whalley, αλλά αυτή ήταν τελικά μονάχα η αρχή, αφού μαζί έφερε κι έναν "αέρα" performer παγκοσμίου κλάσεως, με χορευτικά, ακατάπαυστη κινητικότητα και θαυμαστή διάδραση με το κοινό.
Στην περίπου 1 ώρα που οι Decius μας βομβάρδιζαν με τις house οβίδες τους, ο Saoudi περισσότερο βρισκόταν στον χώρο μπροστά από τη σκηνή του "An Club", παρά πάνω σε αυτήν. Είχε γίνει ένα με τον κόσμο, λικνιζόταν μαζί του, έμοιαζε περισσότερο με θαμώνα που απλά έτυχε να πάρει το μικρόφωνο. Κάπως έτσι, ο απαστράπτων (λόγω ιριδίζουσας ενδυμασίας) τραγουδιστής έπιασε φιλίες με τις μπροστινές σειρές και επιδόθηκε σ' ένα εκρηκτικό δούναι & λαβείν: χάριζε δυναμισμό και φωνητικά ηχοχρώματα και εισέπραττε ενέργεια και παλμό από το πωρωμένο κοινό. H εικόνα μιας κοπέλας που χοροπηδούσε δίπλα του σε πλήρη έκσταση θα μπορούσε να είναι το χαρακτηριστικότερο φωτογραφικό καρέ της βραδιάς.
Τα διονυσιακά vibes και το παλλόμενο πλήθος –η προσέλευση, σημειωτέον, άγγιξε την απόλυτη χωρητικότητα της αίθουσας– έκαναν το "An Club" να τιμά το δεύτερο συνθετικό της ονομασίας του, ίσως για πρώτη φορά σε τέτοιον βαθμό. Διακοπές μεταξύ των κομματιών δεν υπήρχαν, οπότε ολόκληρη η εμφάνιση των Decius κύλησε σαν ωριαίο και αρκούντως εκρηκτικό DJ set, με τις ερμηνείες του Saoudi να προκαλούν λαϊκό ξεσηκωμό, άλλοτε φέρνοντας στον νου τον Prince, άλλοτε τον Jake Shears των Scissor Sisters κι άλλοτε τη χρυσή κληρονομιά της ντίσκο. Βοηθούσε, φυσικά, και η house επέλαση της δισκογραφίας των Decius, αφού οι 4/4 ρυθμοί έμπλεκαν με ογκώδη ηχητικά γεμίσματα, ατμοσφαιρικά σύνθια, ρυθμικές μπασογραμμές, μα και με μια πανκ αισθητική καμουφλαρισμένη με dance φορεσιά.
Κομμάτια λοιπόν όπως το "Show Me No Tears", το "Roberto's Tumescence" ή το "Queen Οf 14th St" (στο κλείσιμο) μετέτρεψαν το "An" σε κλαμπ με ιδρωμένους τοίχους, όπου τα χέρια υψώνονταν και τα πρόσωπα χαμογελούσαν ενθουσιωδώς μπροστά στην οργιαστική απόδοση ενός συγκροτήματος που δεν είχε χρόνο για encore και λοιπά τεχνάσματα. Μοναδικός του σκοπός ήταν να μας κάνει να κουνήσουμε τους γοφούς και να προσεγγίσουμε τους διπλανούς μας και η αποτελεσματικότητά του σε αυτούς τους δύο τομείς υπήρξε εντυπωσιακή. Εξού και το παρατεταμένο χειροκρότημα με το οποίο τους φιλοδώρησε το αθηναϊκό κοινό, έως ότου άναψαν τα φώτα, δίνοντας σήμα για τη συνέχεια του Σαββατόβραδου στα παρακείμενα μπαρ των Εξαρχείων.
Ωστόσο, πριν από την εκρηκτική εμφάνιση των Βρετανών τη βραδιά είχαν ανοίξει δύο εγχώρια ονόματα, καταφέρνοντας να συγκεντρώσουν το δικό τους μερίδιο από τα βλέμματα των θεατών. Το ρόδι της έναρξης έσπασε ο νεαρός και αεικίνητος Degear0001, με μια μουσική που ήχησε ως αμάλγαμα επιρροών, μπλέκοντας 8bit ήχους, ηλεκτρονικά glitches, ατμοσφαιρικά "τοπία" και αναμνήσεις από τις ένδοξες ημέρες της Warp Records με δυναμικά ξερόμπιτα [sic].
Όσοι απόλαυσαν κάποτε τις δουλειές των Plaid, των Add N To (X), της Peaches ή του "δικού μας" Larry Gus σίγουρα βρήκαν κάτι ενδιαφέρον να ακούσουν. Το αποτέλεσμα, αν και όχι για όλα τα γούστα στη δισκογραφημένη του εκδοχή, κατάφερε να διασκεδάσει και να κουνήσει όσους είχαν τραβηχτεί από νωρίς στο "An", ενώ η επί σκηνής περσόνα με τα παραμορφωμένα (ώστε να ηχούν σαν παιδικά) φωνητικά, τις σπασμωδικές κινήσεις και τις άναυδες κραυγές προκάλεσε όχι μόνο το ενδιαφέρον, αλλά και την αποθέωση, όταν έφτασε η ώρα να εγκαταλείψει τη σκηνή.
Ύστερα, ήρθαν …τα σκοτάδια. Δηλαδή οι Modern Ruin, οι οποίοι μας εισήγαγαν στον δικό τους απειλητικό κόσμο, όπου το φως δε χωράει να εισχωρήσει και η λέξη "διάθεση" δεν ταιριάζει ποτέ με το επίθετο "χαρωπή". Εκεί όπου το industrial συναντά το kraut και το gothic σφιχταγκαλιάζεται με το ΕΒΜ, στέκουν ο Νίκος Ράπτης και ο πολυτάλαντος Μάκης Παπασημακόπουλος. Πλέον πολλοί τον γνωρίζουν ως κωμικό και podcaster, πάντως όσοι βρέθηκαν το Σάββατο στο "An" ήταν ενήμεροι και για το παρελθόν του με τους Rattler Proxy, όπως φάνηκε τόσο από τις αντιδράσεις και από τα υψωμένα κινητά μόλις εμφανίστηκε, όσο και από το ρυθμικό κούνημα των κεφαλιών στα πρώτα τραγούδια. Όσοι, πάλι, δεν ήξεραν ότι αποτελεί μέλος των Modern Ruin δε θα το μάθαιναν καθόλου, αφού το πρόσωπο και το βλέμμα του καλύπτονταν συνεχώς από μια μαύρη κουκούλα.
Σε κάθε περίπτωση, τα απόκοσμα φωνητικά του έδεσαν αρμονικά με τα βαριά σαν αμόνι beats, με μπασογραμμές που τσάκιζαν κόκαλα, με παγωμένα synths, με Anne Clark επιρροές, μα και και τα hi hats, τα οποία θύμιζαν κάτι από Gescom. Ο επιβλητικός ήχος και η αποστασιοποιημένη σκηνική παρουσία κράτησε προσηλωμένους τους ήδη υποψιασμένους, ωστόσο δεν κέρδισε τους πιο ουδέτερους: στα πηγαδάκια που ακολούθησαν το τέλος της βραδιάς υπήρξαν και παρευρισκόμενοι που δεν συμμερίστηκαν τον ενθουσιασμό των θιασωτών της μουσικής των Modern Ruin.
Κάπως έτσι, η δεύτερη πρόταση της νεοσύστατης διοργάνωσης ΠΩΡΩΣΗ (που, ωστόσο, διαθέτει DNA παλαιότερης εποχής) αποδείχθηκε θριαμβευτική. Το "An Club" άγγιξε το sold out, οι support καλλιτέχνες στάθηκαν επάξια και το "κυρίως πιάτο" ξεπέρασε κάθε πρόβλεψη, προσφέροντας μια συναυλία αξιομνημόνευτη και συναρπαστική. Η οποία, άθελά της, αναδείχθηκε σε άτυπο reunion της εναλλακτικής "φυλής" των Αθηνών από τα '00s και τα πρώιμα '10s, αφού είδαμε οικεία πρόσωπα και φιγούρες –πλέον με ολίγον γκριζαρισμένες κεφαλές, πάντως με την ίδια όρεξη για κέφι, χορό και διασκέδαση, όπως παλιά. Με καθοδηγητή τον ακούραστο disco house δανδή Lias Saoudi το κοινό βροντοφώναξε "πάμε σαν άλλοτε" και αφέθηκε οικειοθελώς σ' ένα οργιώδες βράδυ που θα συζητιέται για καιρό και ίσως ξαναφέρει σύντομα τους Decius κοντά μας, σε κάποιον ανοιχτό χώρο.
Διαβάστε Επίσης
