© Yannis Gutmann
Οι πρώτες εντυπώσεις δεν λένε ποτέ την πάσα αλήθεια, όμως πάντα σημαίνουν κάτι. Κι αυτός είναι τομέας όπου το δισκογραφικό ντεμπούτο της Νεφέλης και της Νίκης αριστεύει: καλλικέλαδα κελαρυστές διφωνίες, τριφωνίες, τετραφωνίες αιχμαλωτίζουν την προσοχή από την εναρκτήρια "Πεταλούδα", ενώ εκείνα τα κομματάκια ανανά πετυχαίνουν να "δροσίσουν" ήδη από τον έξυπνο τίτλο του άλμπουμ, πριν καν φτάσεις στο τραγούδι που τα περιέχει ("Μη Φεύγεις").
Η Νεφέλη και η Νίκη είναι αδερφές, έρχονται από τη Βέροια, όμως δεν έρχονται κι από το πουθενά, αφού έχουν γονείς με αποτύπωμα στα μουσικά μας πράγματα. Πατέρας τους είναι ο Κώστας Μπραβάκης, ο οποίος έπαιξε με το συγκρότημα Νώε, υπήρξε κιθαρίστας του Νίκου Παπάζογλου στο ιστορικό live στον Λυκαβηττό (ηλεκτρικός, ακουστικός ήταν ο Σωκράτης Μαλάμας) κι άφησε και μια μικρή σόλο δισκογραφία. Μητέρα τους, πάλι, είναι η Εύα Ιεροπούλου, φιγούρα με σημαίνουσα και αδικημένη συνεισφορά στο εγχώριο παιδικό τραγούδι (ψάξτε το Πράσινο Μούσκαρι-ο, 2001). Κι αν θέλετε να το τραβήξουμε και παραπέρα, θείος τους είναι ο Φιλ Ιερόπουλος, πάλαι ποτέ Filtig, μα και μέλος στα Φυτά, για μικρό διάστημα.
Εντάξει, ίσως πείτε, αλλά έχουν όντως κάποιο νόημα όλα τούτα τα βιογραφικά; Ναι, έχουν –γιατί σημαίνουν κάτι (και) γι' αυτά που ποιούν η Νεφέλη με τη Νίκη, τόσο στη ζωή, όσο και στην τέχνη. Εδώ και μια δεκαετία, άλλωστε, διευθύνουν το Ωδείο Φίλιππος που άνοιξαν οι γονείς τους στη Βέροια, κερδίζοντας Instagram και TikTok αναγνωρισιμότητα χάρη στα βιντεάκια με τους Filippos Glee, οι οποίοι λειτουργούν ως μουσικοθεατρική ομάδα στο πλαίσιο του ιδρύματος. Έρχόμενοι, δε, στο φετινό, κατά κύριο λόγο δικό τους υλικό, δεν γίνεται να μην αναλογιστείς τους δίσκους της μητέρας τους ακούγοντας το "Φουσκοχώρι". Ούτε να μη χαμογελάσεις που τις βλέπεις να τιμούν ευθέως τη μνήμη του πατέρα τους, διασκευάζοντας ωραία τον "Αυγερινό" του, τον οποίον είχε πρωτοπεί η Καίτη Κουλλιά 20 χρόνια πριν.
Από εκεί και πέρα, βέβαια, συμβαίνουν και πράγματα με πιο αυτόνομη υπόσταση. Εκείνες οι πλούσιες και τόσο σπουδαγμένες φωνητικές αρμονίες, για παράδειγμα, ενδεχομένως να μην κέντριζαν τόσο το αφτί δίχως τις απλές (πολύ απλές), μα τόσο εύστοχες ενορχηστρώσεις, οι οποίες τις αφήνουν εσκεμμένα ως πρωταγωνιστικές πηγές της μελωδικότητας του άλμπουμ. Επίσης, μαζί με τη συνειδητή μουσική λιτότητα έρχεται και μια αύρα διακριτής νεανικότητας, η οποία επιτρέπει στη Νεφέλη και στη Νίκη να ακούγονται διαφορετικές από τις Σκιαδαρέσες και να μη μιμούνται τη Melentini όταν στήνουν τα δικά τους γλυκόπικρα σκηνικά. Τέλος, κατορθώνουν και κάτι ιδιαίτερα ανακουφιστικό, κόντρα σε λογικές που μας έχουν συχνά ταλαιπωρήσει στο ελληνικό τραγούδι των καιρών μας: παρά τις δυνατότητές τους δεν φωνασκούν προκειμένου να κερδίσουν την προσοχή, προτιμώντας να τη διεκδικήσουν με τη φυσικότητα με την οποία πλέκονται οι φωνές.
Ωστόσο, τρώγοντας όλα αυτά τα Κομματάκια Ανανά, η κριτική δεν πρέπει να χαθεί σε μια νοερή Χώρα των Λωτοφάγων, ξεχνώντας –σαγηνευμένη– να συζητήσει το αποτέλεσμα στην ευρύτητα στην οποία το εντάσσει η δημοσιοποίησή του ή λησμονώντας να ρωτήσει πού πάνε οι αφές Μπραβάκη με τα δεδομένα εφόδια. Γιατί η αλήθεια είναι ότι δεν πάνε και πολύ μακριά.
"Φεύγοντας" δηλαδή από το άλμπουμ, μετά από κάποιον καιρό, εξακολουθείς μεν να εκτιμάς την ωραιότητα των φωνών, όμως δεν θυμάσαι τα τραγούδια, εξαιρουμένων, ίσως, του "Αυγερινού" και του "Μη Φεύγεις". Αντιθέτως, θυμάσαι περισσότερο τις οφειλές του διδύμου στη Φλέρυ Νταντωνάκη, στη Σαβίνα Γιαννάτου της Λένας Πλάτωνος εποχής ("Το Μωβ"), στην Αρλέτα, πιο έμμεσα και στους Beatles του Abbey Road. Κι έτσι, παρότι οι υποσχέσεις είναι σίγουρα πολλές, εκκρεμεί για τη Νεφέλη και τη Νίκη να βρουν πώς αυτό το όμορφο που ήδη διαθέτουν θ' ανέβει σκαλοπάτι, γενόμενο και κάτι σημαντικό.
Label: Filippos Glee (Μάιος 2025)
Διάρκεια: 23'46''
κυκλοφορεί μόνο σε ψηφιακή μορφή
Θα είναι ο δίσκος της χρονιάς; ΝΑΙ/ΟΧΙ
Θα είναι στη φετινή μας δεκάδα; ΝΑΙ/ΟΧΙ
Θα τον θυμόμαστε του χρόνου; ΝΑΙ/ΟΧΙ
Θα τον θυμόμαστε αύριο; ΝΑΙ/ΟΧΙ
Διαβάστε Επίσης
