© Δέσποινα Σταματάκη
Αν κάποιος μου έλεγε είκοσι χρόνια πριν ότι στο live των Erreway θα με πήγαινε οδηγώντας ο μικρός μου αδερφός που τότε δεν είχε ξεκινήσει καν το σχολείο, ότι θα ήμουν μια ανάσα από τα τριάντα και θα σκεφτόμουν πως η ανάβαση στον Λυκαβηττό θα επηρεάσει τα γόνατά μου, θα γελούσα απαξιωτικά (ήξερα τότε άραγε τι είναι η απαξίωση; Λογικά όχι) και θα συνέχιζα να ψάχνω το αυτοκόλλητο που θα συμπλήρωνε το άλμπουμ "Rebelde Way".
Αν πάλι κάποιος μου έλεγε πολύ πιο πρόσφατα (aka μέχρι χτες το απόγευμα), ότι μια από τις πιο απολαυστικές συναυλίες του τελευταίου καιρού θα ήταν αυτή μιας μπάντας από μία ξεχασμένη (;) μεταγλωττισμένη εφηβική αργεντίνικη σειρά, δεν θα γελούσα απαξιωτικά γιατί έχω μάθει να δίνω χώρο στις πιθανότητες, αλλά σίγουρα θα κρατούσα τις επιφυλάξεις μου. Έτσι και έκανα, δηλαδή, επιτρέποντας στον εαυτό μου να εκπλαγεί - με το crowd, με το live, με εμένα την ίδια – και να θυμηθεί τι σημαίνει να είσαι παιδί: οι απεριόριστες δυνατότητες της ζωής.
Πρώτα απ’ όλα καλό είναι να ξεκαθαρίσουμε πως αυτό δεν είναι ένα καθαρό review, καθώς αυτό θα αδικούσε το live της Πέμπτης 11 Ιουλίου αλλά ούτε και θα μετέφερε την πραγματική ατμόσφαιρά του. Εξ ου και ο τόσο προσωπικός τόνος: ας είμαστε ειλικρινείς, το live των Erreway δεν ενδιέφερε κανέναν απολύτως πέρα από το μικρό δημογραφικό των γεννηθέντων μεταξύ 1992 και 1998, μιας γενιάς που έχει μάθει να λειτουργεί μέσω της ταύτισης. Έτσι, δεν θα διαβάσετε για τις φωνητικές και οργανοπαικτικές δυνατότητες των Benjamin Rojas, της Camila Bordonaba και του Felipe Colombo (η 4η της παρέας Luisana Lopilato δεν συμμετέχει στην περιοδεία), ούτε για την ποιότητα του ήχου ή την αισθητική της μουσικής σε σχέση με το σήμερα. Όχι γιατί δεν ήταν αξιοπρεπή – στον βαθμό που μιλάμε πάντα για μια μπάντα εφηβικής σειράς – αλλά γιατί δεν υπήρξε κανένας σ’ αυτό το live που απασχολήθηκε με όλα τα παραπάνω.
Αυτό ήταν και το μυστικό της επιτυχίας του. Από όσες sold out συναυλίες έχω παρακολουθήσει, μικρές ή μεγαλύτερες, πρώτη φορά βλέπω ένα κοινό που είναι εκεί στην συντριπτική πλειοψηφία, αν όχι στο σύνολό του, εξαιτίας της αγνής αγάπης του για τους καλλιτέχνες. Κανένα fomo, καμία υποκρισία για το ποιος ξέρει τα demo και ποιος μόνο τα hits, παρά μόνο συνειδητοποιημένοι τριαντάρηδες που θέλουν να γιατρέψουν το πληγωμένο παιδί μέσα τους. Όπως συνειδητοποιημένοι ήταν και οι ίδιοι οι Erreway, οι οποίοι ήρθαν στην Ελλάδα όχι υποκρινόμενοι τους εφήβους, αλλά ως σαραντάρηδες που είναι πολύ ευτυχισμένοι, όπως μας είπαν πολλές φορές, που τους θυμόμαστε ακόμα.
Κι αν κάποια κομμάτια δεν θα μπορούσαν να μην έχουν αυτή την παιδικότητα στην αναπαραγωγή τους σήμερα, από κατασκευής τους (σκεφτείτε το "Bonita de mas" ή το "Rebelde Way", τον τραγούδι τίτλων της 1ης σεζόν) ακόμα και αυτά μας παρουσιάστηκαν απενοχοποιημένα, όχι ως performance, αλλά ως αναβίωση με γέλιο, απόλαυση και συγκίνηση.
Αυτή ήταν και η λέξη κλειδί της βραδιάς, όχι μόνο από το κοινό, που έφτασε στον Λυκαβηττό κρατώντας τα κολλάζ και τα ντεκουπάζ που έφτιαξε από αποκόμματα της Κατερίνας, της Σούπερ Κατερίνας και του Αφισοράματος στις αρχές της χιλιετίας, αλλά και από τους ίδιους τους καλλιτέχνες. Δεν ήταν λίγες οι στιγμές που δάκρυσαν ή και έκλαψαν επί σκηνής, κάποιες φορές αναγκαζόμενοι ακόμα και να διακόψουν το τραγούδι, εμφανώς συναισθηματικοί εξαιτίας της αγάπης μας. Γιατί, αν σκεφτούμε το πιο κοινό εφηβικό όνειρο, είναι να μεγαλώσεις και να παίζεις τη μουσική που γράφεις τότε παρέα με τους φίλους σου. Μπορεί να μη γίνεις σταρ βεληνεκούς ή καλλιτέχνης που θα αλλάξει τη μουσική ιστορία, αλλά φαντάζεσαι να ταξιδεύεις στην άλλη μεριά (κυριολεκτικά) του κόσμου με ανθρώπους που αγαπάς και ένα κοινό που τραγουδάει μαζί σου. Δεν ήταν μόνο η δική μας παιδική ψυχή που γαλήνεψε χτες· ήταν και η δική τους, θυμίζοντας μας παράλληλα μία αξία που εγκαταλείπουμε μόλις περάσουμε το κατώφλι της ενηλικίωσης: Πως δεν πειράζει να κάνεις όνειρα μεγαλύτερα από την πραγματικότητα. Ακόμα κι αν μείνουν φαντασιώσεις, αποτελούν την κινητήριο δύναμη της ζωής.
