© Youri Lenquette
Λίγα τραγούδια μπορούν να λειτουργήσουν ως δείκτες για το πόσο κατάφεραν οι world ήχοι να διεισδύσουν στις παγκόσμιες μουσικόφιλες συνειδήσεις, δημιουργώντας τη δική τους "γωνιά" σε ό,τι η Δύση κατανοεί ως ποπ κουλτούρα. Ένα από αυτά είναι σίγουρα το "7 Seconds": μια δημιουργία του Youssou N'Dour, ο οποίος και το είπε ντουέτο με τη Neneh Cherry (1994), γράφοντας στίχους σε αγγλικά, γαλλικά και γουλόφ –μια διαδεδομένη γλώσσα στη Σενεγάλη της Δυτικής Αφρικής, απ' όπου ξεκίνησε, γενόμενος ένας από τους σπουδαιότερους Αφρικανούς τραγουδοποιούς του 20ού αιώνα.
Το "7 Seconds" στρογγυλοκάθισε στο νούμερο 1 της Γαλλίας, φλέρταρε με την κορυφή της Βρετανίας, ενώ έκανε αίσθηση ακόμα και στη δύσκολη αγορά των Ηνωμένων Πολιτειών, βρίσκοντας θέση στα 100 πρώτα του εθνικού singles chart. Λατρεύτηκε, βέβαια, και σε πολλές άλλες χώρες, μεταξύ των οποίων και στην Ελλάδα, όπου εξακολουθεί να παίζεται και να ξαναπαίζεται. Προσωποποιώντας μια χαμένη εποχή, όπου τα διεθνή σύνορα έδειξαν να "τρίζουν" –έστω και για λίγο– οπότε αρκετοί πίστεψαν ότι η νεότευκτη Παγκοσμιοποίηση δεν θα ήταν μόνο οικονομική, αλλά θα είχε κι ένα πιο οικουμενικό πρόσωπο, φέρνοντας τους λαούς της Γης κάπως πιο κοντά.
Φυσικά, ο Youssou N'Dour ήταν ήδη "παλιός", όταν συνέβησαν όλα αυτά. Και συνέχισε να απασχολεί την κοινή γνώμη ακόμα κι όταν μαράθηκε ο Δυτικός ενθουσιασμός με τη world music: το διάστημα 2012-2013, ας πούμε, αφού αποπειράθηκε να γίνει Πρόεδρος της Σενεγάλης, διατέλεσε Υπουργός Πολιτισμού & Τουρισμού. Κορυφώνοντας, έτσι, μια ενασχόληση με τα πολιτικά που σε προηγούμενα χρόνια τον είχε δει να συνεργάζεται με την UNICEF και τη Διεθνή Αμνηστία ή να δρα για την απελευθέρωση του Νέλσον Μαντέλα, όταν η Δημοκρατία της Νοτίου Αφρικής στέναζε υπό το ρατσιστικό καθεστώς του απαρτχάιντ.
Όσο για τη μουσική του καριέρα, είχε μπει σε τροχιά ήδη από το 1978, όταν, παρότι μόλις 18 ετών, αποτέλεσε κινητήρια δύναμη για τον σχηματισμό των επιδραστικών Étoile de Dakar: μιας μπάντας που έγραψε ιστορία, φέρνοντας το παραδοσιακών καταβολών mbalax που αγαπούσε η σενεγαλέζικη νεολαία της εποχής σε διάλογο με τις "μαύρες" μουσικές της Δύσης και την κουβανέζικη ρούμπα. Στην εξερεύνηση αυτής της πορείας στηρίχτηκε ασφαλώς και η μετέπειτα σόλο καριέρα του, με τον Peter Gabriel να βοηθά να ακουστεί και στην Ευρώπη.
Πρέπει να τονιστεί, ασφαλώς, ότι όλα τούτα δεν ήταν άγνωστα στην Ελλάδα. Μπορεί πολλοί να έμαθαν τον N'Dour μέσω του "7 Seconds", όμως υπήρχαν κι εκείνοι που τον υποδέχτηκαν ενθουσιωδώς στον Λυκαβηττό, στην πρώτη του εγχώρια συναυλία (Οκτώβριος 1987). Βέβαια, την τελευταία φορά που τον είδαμε –το 2009, στο Ποδηλατοδρόμιο του ΟΑΚΑ– τα πράγματα δεν πήγαν καλά, από την άποψη της προσέλευσης. Ωστόσο η σχέση δείχνει να έχει αντέξει τους τότε κραδασμούς, οπότε ήταν πια καιρός να αναθερμανθεί. Και τι καλύτερο από μια βραδιά στο Ηρώδειο (Παρασκευή 11/7), με την Ακρόπολη στο φόντο;
