© Vangelis Patsialos
Παρόλο που οι πρόσφατες συναυλίες των Spiritualized και της Cat Power δεν είχαν τίποτα κοινό, στο τέλος συναντήθηκαν στο ίδιο σημείο. Το σημείο σύγκλισης ήταν το παρελθόν που τελικά δεν μπορεί να γίνει μέλλον.
Ίσως είναι ένα είδος μουσικής, αγκιστρωμένο στη δεκαετία του ’60, που δεν ενδιαφέρει πια παρά μόνο μεσήλικες που ζουν με τις αναμνήσεις της χαμένης νιότης τους.
Ακόμα κι αν το σετ των Spiritualized ήταν αναπάντεχα καλό, σε αντίθεση με την Cat Power που τραγούδησε Ντίλαν απρόσμενα άνευρα, δεν καταφέραμε να ξεφύγουμε από τη νοσταλγία και να μη θυμηθούμε τις πρώτες συναυλίες τους που είχαμε δει στην Αθήνα. 'Ή δεν είχαμε δει.
Το ’98 οι Spiritualized είχαν παίξει στη Φρεαττύδα. Την προηγούμενη χρονιά είχαν κυκλοφορήσει το τρίτο τους άλμπουμ: "Ladies and Gentlemen We Are Floating in Space". Εκείνη την εποχή, η μπάντα του Τζέισον Πιρς ήταν μεγάλο όνομα. Ο Πιρς ήταν τριάντα χρονών, εμείς είκοσι. Αλλά τίποτα δεν διαρκεί για πάντα. Προχθές, δεν πέτυχα κανέναν εικοσάρι στο Λυκαβηττό.
Κι' όμως, τίποτα δεν είχε αλλάξει. Η ανάβαση μέχρι το λόφο, το απλωμένο πάρκινγκ, η θέα της Αθήνας από ψηλά, το θέατρο που σχεδίασε ο Ζενέτος, τα γύρω βραχάκια που ήταν άδεια από θεατές. Όλοι είχαν αγοράσει εισιτήριο. Άλλωστε, κανείς δεν είχε αντοχή για σκαρφάλωμα όπως παλιά. Είμαστε πολύ μεγάλοι για τέτοια: "Βοήθησέ με Κύριε, γιατί είμαι μόνος και κουρασμένος".
Κρίμα, γιατί αυτά τα πειραγμένα μπλουζ που σκαρφίστηκαν κάποτε δυο κωλόπαιδα (προτού χωρίσουν οι δρόμοι τους), που γούσταραν να παίρνουν ναρκωτικά και να παίζουν μουσική (για να παίρνουν ναρκωτικά) σε μια μικρή πόλη της Αγγλίας, εξακολουθούν ν’ ακούγονται πιο φρέσκα από διάφορες νέες μπάντες που ξεφυτρώνουν συχνά στο Spotify και ακούγονται σαν μουσικοί κάδοι ανακύκλωσης.
Όσο για την Cat Power, ακόμα σκέφτομαι τη συναυλία που έχασα στο Mo Better, τον Ιούνη του 2000. Ο χώρος είχε γεμίσει ροκάδες για να πιουν το σαββατιάτικο ποτό τους, με αποτέλεσμα να μείνω έξω από το μπαρ, μαζί με πολλούς ακόμα.
Να όμως που την έβλεπα επιτέλους, με το πράσινο κουστούμι της και τα κοντά ξανθά της μαλλιά, να τραγουδάει, σε μια δική της εκδοχή, το ιστορικό σετ του Ντίλαν στο Άλμπερτ Χολ (που δεν ήταν στο Άλμπερτ Χολ). Κι ενώ είχα συγκινηθεί, ταυτόχρονα καταλάβαινα πως δεν έβλεπα την Cat Power. Ούτε βέβαια τον Ντίλαν. Η συναυλία θύμιζε περισσότερο μια εικαστική επανάδραση, μ’ ένα λυγμό όμως, κι εκείνη την ψυχολογική αστάθεια που πάντα χαρακτήριζε τη Μάρσαλ. Η φωνή της, όσο κουρασμένη κι αν ήταν, παρέμενε συγκλονιστική επειδή είχε ξοδευτεί από ένα προσωπικό κάψιμο που δεν βρίσκεις πλέον συχνά. Δυστυχώς, οι περισσότεροι φυλάνε κάτι για τα γεράματα.
Όμως, το ομολογώ: δεν ήταν λίγες οι φορές που ευχήθηκα ν’ αλλάξει γνώμη και να σταματήσει τις ντιλανικές διασκευές, προκειμένου να παίξει κάτι από το "Moon Pix", που είναι ο κατάλληλος δίσκος για να ακούσεις σ’ ένα ξύλινο σπίτι στο βουνό, ενώ είναι περασμένα μεσάνυχτα, μ’ ένα σκύλο στα πόδια σου και τα φαντάσματα του παρελθόντος, χαμένα στο δάσος.
'Ή, έστω, ας έπαιζε κάτι από τον επόμενο δίσκο της: "You Are Free". Κι ας μην ελευθερωθήκαμε ποτέ.
Η Cat Power δεν το έκανε. Εκτέλεσε την αποστολή της ως το τέλος, έπαιξε τα δεκαπέντε τραγούδια που ήταν να παίξει, κλείνοντας τη συναυλία με το "Like A Rolling Stone", ενθουσιάζοντας το κοινό, αλλά όχι εμένα: "How does it feel to be on your own?" Ποτέ δεν θα το καταλάβεις αυτό, μου είπε η κολλητή μου, όταν άνοιξαν τα φώτα. Με τσάντισε. Επειδή είχε δίκιο. Κατευθύνθηκα μόνος προς το Γκάζι και πήρα το μετρό. Το 2000 η γραμμή δεν έφτανε ως εκεί.
