© Δημήτρης Μουγκός
Η παλιά γενιά τραγουδοποιών τον φοβάται επειδή βλέπει πως τα δικά της τραγούδια χάνονται. Έχουν γίνουν πολύ "γλυκούτσικα κι αχνά" για την εποχή μας. Οι δημοσιογράφοι τον φοβούνται επειδή ανακαλύπτουν πως το περιθώριο που αντιπροσωπεύει ο ΛΕΞ δεν ήταν τόσο περιθώριο, τελικά. Γεμίζει στάδια. Την πατήσαμε.
Οι ακαδημαϊκοί προσπαθούν να εξηγήσουν τι συνέβη κι ένας τύπος με τρεις λέξεις, κρυμμένες στα σνίκερς του, έχει τη δύναμη να πει περισσότερα από τις βαθυστόχαστες κειμενάρες τους, ξεχνώντας αυτό που είχε κάποτε γράψει ο Κωστής Παπαγιώργης (τον οποίο ποτέ δε συμπάθησαν): τα καλά πράγματα έρχονται πάντα από εκεί που δεν το περιμένεις.
Οι ποιητές τον ζηλεύουν. Δεν είναι εύκολο να καταπιούν το γεγονός πως τα ποιήματά τους δεν μπορούν να συνδεθούν με τις ζωές μας, τόσο άμεσα και αφοπλιστικά όσο οι στίχοι του ΛΕΞ. Δεν έχουν καμία λογοτεχνική αξία, λένε (ευτυχώς). Είναι σαν συνθήματα. Δεν έχουν εκλέπτυνση. Δεν θ’ άξιζε να τυπωθούν. Δεν είναι ποίηση. Άραγε, αυτοί έχουν αναρωτηθεί αν τα ποιήματά τους αξίζουν ν’ ακουστούν πάνω από μισό μπιτ του Dof; Αμφιβάλλω: "Δεν είμαι καλλιτέχνης/ Είμαι εμπόδιο".
Μερικοί, μάλιστα, ψάχνουν να βρουν αν κάποιος στίχος, που έγραψε πριν μια δεκαετία, είναι πολιτικώς ορθός. Όχι, δεν είναι. Αλλά, από την άλλη, εσείς τι είσαστε; Μπάτσοι; Οι στίχοι του ΛΕΞ δεν είναι ποίηση. Ούτε τα τραγούδια του είναι τραγούδια. Είναι κάτι παραπάνω από ποίηση. Από τραγούδια. Είναι σινεμά, ταινία. Είναι ένα μεγάλο μυθιστόρημα σε στίχους. Είναι το μεγάλο ελληνικό μυθιστόρημα που κανένας Έλληνας συγγραφέας δεν έχει ακόμα γράψει, γραμμένο σε ρίμες.
Όχι. Δεν είναι μουσική. Είναι δρόμοι, πολυκατοικίες, θόρυβος, καύσωνας, κρύος αέρας, νύχτα με βροχή. Αλλά δεν είναι ούτε καν αυτό. Είναι κάτι ακόμα μεγαλύτερο. Είναι ένας ιστός αράχνης που παγιδεύει ανθρώπους οι οποίοι δεν είχαν ακούσει ποτέ ραπ ή χιπ χοπ, που δεν έχουν πατήσει σ’ εκείνες τις σκοτεινές γειτονιές της Θεσσαλονίκης, που δεν έχουν κάνει μπάφους, που δεν έχουν προβλήματα με την αστυνομία.
Είναι λόγια που έχουν εκείνη την ελαστικότητα -από την αυτοβιογραφία στη μυθοπλασία, από το ατομικό στο συλλογικό- όπως παλαιότερα οι στίχοι του Σαββόπουλου, του Αγγελάκα, ίσως του Σαλβαδόρ ή του Παυλίδη (όλοι από το Βορρά), αλλά ακόμα πιο απογυμνωμένοι, ακόμα πιο κοντά στον τελικό στόχο (εφόσον υπάρχει τελικός στόχος): να καταστραφεί η γλώσσα. Η γλώσσα είναι εξουσία. Να μη μείνει τίποτα. Μόνο λέξεις μισές. Όρμα, ΛΕΞ.
Στην πραγματικότητα, είναι σαν να φτιάχνει από την αρχή τη Θεσσαλονίκη, όπως κανείς δεν το έχει καταφέρει με τόση καθαρότητα, τόση ακρίβεια, και μαζί ελευθερία, σαν μια μεμβράνη που τεντώνεται από τη Θέρμη ως τον Θερμαϊκό, γεμάτη ασύνδετες εικόνες "που σου γαμάνε τη ροή".
Το κάνει με τον ίδιο τρόπο που ο Φάντε έχτισε ξανά το Λος Άντζελες, με το πρόγραμμα που ο Κάφκα μεταμόρφωσε την Πράγα ή με την τρέλα που ο Ντοστογιέφσκι διέσχισε την Αγία Πετρούπολη. Μπορεί ο ΛΕΞ να μην έχει ζήσει τίποτα. Μπορεί να τα φαντάστηκε όλα. Ποιος ξέρει; Ο Ρασκόλνικοφ στη Σαλούγκα.
Τα τέσσερα άλμπουμ του είναι η προβολή μιας ολόκληρης πόλης που προβάλλεται μέσα στο κεφάλι του και μας την πετάει πίσω σε τρίλεπτες περιλήψεις που είναι πιο αληθινές από την πραγματικότητα. Η Θεσσαλονίκη του ΛΕΞ δεν είναι η συμπρωτεύουσα. Είναι κάθε πόλη: "Μη ρωτάς τι κάνω, γιατί σου το είπα μόλις./ Σέρνω το κουφάρι μου μες στις μεγαλουπόλεις".
Διαβάστε Επίσης
Ακόμα δε θέλουμε να δεχτούμε πως χιλιάδες κόσμος τον ακούει. Μας ξεβολεύει. Όταν ακούει Νταλάρα, Βίσση ή Coldplay, δεν λέμε τίποτα. Ούτε μετράμε πόσο τους κοστίζει μια συναυλία και τι "φράγκα" θα βάλουν στην τσέπη, όπως είδα σ’ ένα αναλυτικό ποστ στο Ίνστα για τη συναυλία του ΛΕΞ, στις 28 Ιούνη. Λες και μας τα χρωστάει. Δεν μας χρωστάει τίποτα. Μάλλον του χρωστάμε.
Κι εγώ που δεν μπορώ να γράψω ούτε μια μπάρα, τουλάχιστον κλείνω το άρθρο. Εξακόσιες λέξεις. Εντάξει; "Αυτό το γράφω με την πλάτη στον τοίχο".
