Tο γράφαμε πρόσφατα: τη χρονιά που πέρασε, η mainstream μουσική ήταν γυναικεία υπόθεση και ξανακέντρισε για τα καλά το ενδιαφέρον μας, χάρη στα απελευθερωμένα κορίτσια της ποπ, που χωρίς να είναι overnight successes κατάφεραν με κόπο και πάθος να εμφυσήσουν ζωή σε ένα μουσικό είδος που μέχρι πρόσφατα είχε λιμνάσει. Αυτά ακριβώς τα κορίτσια έκαναν και τη βραδιά των Grammys ladies’ night, όχι μόνο σαρώνοντας τα μεγάλα βραβεία (Καλύτερο άλμπουμ στη Beyonce, Πρωτοεμφανιζόμενου καλλιτέχνη στην Chappel Roan, Καλύτερο pop φωνητικό άλμπουμ και pop solo ερμηνεία στη Sabrina Carpenter, Καλύτερο alternative μουσικό άλμπουμ στη St. Vincent, Καλύτερο dance/electronic μουσικό άλμπουμ για την Charlie XCX για να αναφέρουμε μερικά), αλλά και κάνοντας τόσο με τις νίκες τους όσο και με τους λόγους τους πολιτικές τομές.
Η Beyonce, παρότι έχει συγκεντρώσει τις περισσότερες υποψηφιότητες από κάθε άλλον καλλιτέχνη στην ιστορία του θεσμού, κατοχύρωσε για πρώτη φορά το αγαλματίδιο για το Καλύτερο άλμπουμ ("Cowboy Carter"). Η ιστορική της νίκη, όμως, ήταν η επικράτηση στην κατηγορία του Καλύτερου country άλμπουμ, καθώς έγινε η πρώτη μαύρη γυναίκα που το κατάφερε, τιμώντας έτσι την παραγνωρισμένη συνεισφορά των Αφροαμερικανών σε ένα είδος συνυφασμένο με τη (λευκή) ιστορία των ΗΠΑ. Θα μπορούσαμε να το δούμε και ως ένα πολύ έμμεσο πολιτικό σχόλιο (αν δεν γνωρίζαμε τη διαχρονικά απολιτίκ στάση της διοργάνωσης) σε μια ταραχώδη εποχή για τη χώρα, μετά την πρόσφατη ορκωμοσία Τραμπ και τα επακόλουθά της.
Διαβάστε Επίσης
Λιγότερο πολιτικές –αλλά πολύ σημαντικές για τη μουσική– προεκτάσεις είχε η αναγόρευση της σαρωτικής Doechii σε νικήτρια του Καλύτερου rap άλμπουμ ("Alligator Bites Never Heal"). Η "swamp princess" είναι μόλις η τρίτη γυναίκα με αυτό τον τίτλο (μετά τις Lauryn Hill και Cardi B) και χρησιμοποίησε το βήμα που της δόθηκε για να ενθαρρύνει τις νεαρές μαύρες γυναίκες να κυνηγήσουν τους στόχους τους χωρίς να υποκύψουν στις πιέσεις της βιομηχανίας και της κοινωνίας που τις θέλουν όλες να μπαίνουν σε ένα συγκεκριμένο καλούπι. Παρόμοιες σκέψεις εξέφρασε και η Chappell Roan κατά τη βράβευσή της: η τραγουδίστρια της οποίας η δημοφιλία εκτοξεύτηκε με ιλιγγιώδη ταχύτητα μέσα σε ένα χρόνο δεν δίστασε να μιλήσει κατά των δισκογραφικών που πλουτίζουν εις βάρος των καλλιτεχνών, όπως δεν είχε διστάσει στο παρελθόν να μιλήσει ανοιχτά για τα τρανς δικαιώματα ή τη Λωρίδα της Γάζας.
Ωστόσο, παρότι οι γυναίκες μονοπώλησαν σχεδόν την τελετή, αυτή η συνθήκη δεν αντικατοπτρίζει την πραγματικότητα της μουσικής βιομηχανίας. Αν δούμε το σύνολο των υποψηφιοτήτων, θα διαπιστώσουμε πως μόλις το 28% αφορούσε γυναίκες, ενώ οι γυναικείες υποψηφιότητες δεν έχουν προσεγγίσει ποτέ το 1/3 των υποψηφιοτήτων (αποτελέσματα έρευνας "Missing Voices of Women in Music and Music News" της εταιρείας ερευνών AKAS London). Σε κατηγορίες όπως Καλύτερη παραγωγή (μη κλασικής μουσικής), βραβεία metal και ορχηστρικής μουσικής, η γυναικεία παρουσία είναι ακόμα μικρότερη, επιβεβαιώνοντας ότι τα στεγανά παραμένουν τόσο στα τεχνικά επαγγέλματα όσο και σε συγκεκριμένα μουσικά είδη.
Τα παραπάνω δεδομένα και ευρήματα, δε, αποκτούν νέο ενδιαφέρον αν συσχετιστούν με μια προ επταετίας δήλωση του τότε CEO της Δισκογραφικής Ακαδημίας Νιλ Πορτνόου, ο οποίος σε ερώτηση γιατί μόνο 17 απ’ τα 86 βραβεία δόθηκαν σε γυναίκες απάντησε ανερυθρίαστα: "Η αρχή πρέπει να γίνει από τις γυναίκες… Πρέπει να πατήσουν πόδι". Λίγο καιρό αργότερα "παραιτήθηκε".
H Chappell Roan, η Doechii, η Charlie XCX, ακόμα και η Sabrina Carpenter "πάτησαν πόδι" και επέμειναν στο προσωπικό τους ύφος έκφρασης και σε αυτά για τα οποία ήθελαν να μιλήσουν· σε μια κοινωνία που αλλάζει όμως (ακόμα και χωρίς τις ευλογίες του νέου προέδρου των ΗΠΑ) δεν υπάρχει λόγος να συντηρείται το "αμερικάνικο όνειρο" που θέλει μόνο όσους κοπιάζουν πολύ να τα καταφέρνουν. Νίκες σαν αυτή της Κυριακής 2/2 αποτελούν το δίχως άλλο σημαντικά σκαλιά στον αγώνα για την ισότητα, αυτή όμως θα επιτευχθεί μόνο αν υπάρξουν αληθινά ίσες ευκαιρίες, που θα προσφερθούν χωρίς να απαιτούν ως αντάλλαγμα τον κομφορισμό ή την ψυχική και οικονομική εξάντληση της δημιουργού που προσπαθεί να στηρίξει το έργο της.
Διαβάστε Επίσης
