© shutterstock / McSleepy
Βλέποντας τις λίστες μας με τους καλύτερους δίσκους της χρονιάς συνειδητοποιώ ξανά πόσο γεμάτο και δημιουργικό ήταν το 2024 για το μουσικό στερέωμα και ειδικότερα για την ποπ σκηνή, που αρχίζει επιτέλους να γίνεται και πάλι πρωτοπόρα και δημιουργική. Όταν άκουγα για πρώτη φορά το "Prelude to Exstasy", σχεδόν ένα χρόνο πριν (κυκλοφόρησε στις 2/2/2024) σκεφτόμουν ότι δύσκολα θα βρεθεί άλλη δισκογραφική κυκλοφορία να ανταγωνιστεί την ποπ-μπαρόκ φρεσκάδα των πρωτοεμφανιζόμενων The Last Dinner Party· να όμως που, ακόμα κι αν δεν την ξεπέρασαν, εμφανίστηκαν ισχυροί αντίπαλοι που διεκδίκησαν την προσοχή στα ακουστικά μας.
Η ηχηρή μεταφορικά και κυριολεκτικά επιστροφή των The Cure, για παράδειγμα, ήταν η πιο αναπάντεχη έκπληξη: όχι μόνο επειδή οι τιτάνες του σκοτεινού ήχου επέστρεψαν στη δισκογραφία έπειτα από δεκαέξι χρόνια, αλλά και επειδή κατάφεραν να παραδώσουν ένα δίσκο που να πατάει μεν σταθερά στις ρίζες τους αλλά ταυτόχρονα να κουβαλά και όλη την πείρα της μακρόχρονης πορείας τους και να τη μεταφράζει σε ακόμα πιο συναισθηματικούς, καλογραμμένους στίχους και ανανεωτικές ματιές σε όσα τους καθιέρωσαν. Εξίσου απροσδόκητο ήταν το σουξέ των Kneecap (έρχονται στο TerraVibe στις 13/7), του ιρλανδικού χιπ χοπ τρίο που ραπάρει στα γαελικά και μέσα σε ένα χρόνο όχι μόνο κατέθεσε ένα εξαιρετικό άλμπουμ ("Fine Art"), αλλά και πρωταγωνίστησε σε μια πολύ διασκεδαστική, εν πολλοίς αυτοβιογραφική ταινία. Επιστροφή στις ρίζες, πάντως, παρατηρούμε και στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, μιας και ήδη από πέρσι η country αρχίζει να κερδίζει όλο και περισσότερο χώρο στη mainstream και όχι μόνο μουσική, τόσο αισθητικά (οι ενδυματολογικές, μπλεγμένες με drag στοιχεία αναφορές της Chappell Roan, η οποία αποτέλεσε τη μεγαλύτερη ποπ στιγμή της χρονιάς αλλά και την πιο ενδιαφέρουσα sleeper hit artist) όσο και στα charts (με δίσκους όπως το "Cowboy Carter" της Beyonce).
Από την άλλη, το μεγαλύτερο (και δίκαιο) trend της χρονιάς, το "Brat" της Charlie XCX, δεν ήταν ακριβώς έκπληξη για όσους από εμάς την παρακολουθούμε εδώ και χρόνια· ήταν ευχάριστο παρ’ όλα αυτά το γεγονός ότι έλαβε επιτέλους την αναγνώριση και τη δημοφιλία που της αξίζει, διατηρώντας το ύφος και την αυθεντικότητά της (σε αντίθεση με το προηγούμενο άλμπουμ της "Crash", όπου συμμορφώθηκε σε μια κοινότοπη ποπ, αποτυγχάνοντας να ξεχωρίσει). Η άλλη μεγάλη σταρ της χρονιάς, η να-την-πιεις-στο-ποτήρι-του-εσπρέσο Sabrina Carpenter μπορεί να μην πέτυχε με το "Short ‘n’ Sweet" να υπογράψει μια δισκογραφική κυκλοφορία που έκανε τη διαφορά, γράφει όμως ιστορία τόσο με τους ιντριγκαδόρικους και απενοχοποιημένους στίχους της όσο και με την περιοδεία της.
Κι αν απέχει αισθητικά από την Charlie, τις ενώνει η διάθεσή τους να εκφραστούν χωρίς περιορισμούς για τη σεξουαλικότητά τους και το τι σημαίνει να είσαι γυναίκα. Διασκεδάζουν με τους εαυτούς τους και με τους άλλους, χωρίς να τις ενδιαφέρουν τα σχόλια του κόσμου, και παρά την υπερσεξουαλική τους εμφάνιση τελικά απευθύνονται περισσότερο στο γυναικείο βλέμμα μέσω της ταύτισης· κι αν δεν περνούν το Bechdel test, είναι επειδή αποδέχονται πως κάποιες φορές θες απλώς να περάσεις καλά, δίνοντας μια διαφορετική οπτική από εκείνη της διακριτικής, κομψής αυτοφροντίδας που ευαγγελίζονται άλλες ποπ πρωταγωνίστριες, βλ. Taylor Swift, Dua Lipa κ.ά.
Στην ίδια απενοχοποίηση της χαράς και της διασκέδασης πάτησε άλλωστε και η δική μας pop star της χρονιάς, η Μαρίνα Σάττι, που πρώτα με το "Ζάρι" και έπειτα με το "Π.Ο.Π." EP της έβαλε στο μπλέντερ όσα μουσικά είδη, εικόνες και εμπειρίες μπορούσε να σκεφτεί, παντρεύοντας την εγχώρια λαϊκή κουλτούρα με τον ουσιαστικό μοντερνισμό. Και, φυσικά, "πηγαίνοντάς μας τάπα".
