"Τears In The Typing Pool", Broadcast
Από τα δύο άλμπουμ με ντέμο των Broadcast που κυκλοφόρησαν φέτος, διαλέγω αυτή τη φασματική εκτέλεση του "Tears In The Typing Pool", όχι πολύ μακριά από την τελική ηχογραφημένη του εκδοχή, που βρίσκεται στον τρίτο και τελευταίο τους δίσκο, είκοσι χρόνια πριν. Είναι σαν η Τρις να τραγουδάει από κάπου ψηλά (ή χαμηλά), λες και η φωνή της προβλέπει τον ίδιο της το θάνατο που δυστυχώς ήρθε εξαιρετικά νωρίς.
"Real House", Andrianne Lenker
Αυτό το τραγούδι μοιάζει με σπίτι. Ένα παλιό πιάνο και στο βάθος του δωματίου ακούγονται τριξίματα από ένα αληθινό σπίτι που υπήρξε κάποτε, αλλά δεν υπάρχει πια. Μια μικρή αναδρομή στην παιδική ηλικία της Λένκερ μέσα σε έξι λεπτά. Τραγουδάει σαν να κλαίει, έτοιμη να λιποθυμήσει: "Τώρα είμαι τριάντα ενός και δεν νιώθω δυνατή". Κι όμως. Το εισαγωγικό κομμάτι από το μοναδικό άλμπουμ που αγόρασα φέτος σε βινύλιο.
"Foreign Spies", The Smile
Από τους δύο δίσκους που κυκλοφόρησαν φέτος οι Smile, θα μπορούσα να προτείνω οποιοδήποτε τραγούδι. Όμως το "Foreign Spies" συνοψίζει την παγωμένη αμηχανία αυτής της χρονιάς. Όλα δυσκολεύουν, όλα λιώνουν. Ο κόσμος είναι υπέροχος μα γεμάτος κουζινομάχαιρα. Κι εμείς αιωρούμαστε, κατασκοπεύοντας τους εαυτούς μας από ψηλά. Αυτό λέει περίπου ο Τομ Γιορκ, ένας από τους μεγαλύτερους σύγχρονους ποιητές. Εξακολουθεί να γράφει στίχους με την αινιγματική ελλειπτικότητα του Τ. Σ. Έλιοτ. Μόνο που ο Γιορκ είναι πιο συμπαθής.
"Hey Jane", Tyler, The Creator
Το "Hey Jane" είναι σαν ν’ απαντά στο στίχο "Πώς να ζήσω;" Αλλά η απάντηση είναι δεκάδες ερωτηματικά που ούτε αυτά μπορούν ν’ απαντηθούν. Ακόμα χειρότερα: τα ερωτηματικά γεννούν νέα ερωτηματικά και το τραγούδι τελειώνει απότομα σαν να μην ξεκίνησε ποτέ. Μπορείς να το ακούσεις περπατώντας βιαστικά στην πόλη ή ανεβαίνοντας χωρίς εισιτήριο σ’ ένα νυχτερινό λεωφορείο. Χωρίς να ξέρεις τον τελικό προορισμό του: "Το λεωφορείο σταμάτησε. Δεν έχουμε ακόμα καταφέρει ν’ αγαπήσουμε".
"Are You Mine?", Kim Deal
Είναι νύχτα και είσαστε σ’ ένα αμάξι στο πάρκινγκ δίπλα στο δάσος και ξαφνικά ακούγεται το τραγούδι από το ηχοσύστημα και μετά όλα λιώνουν γύρω σου και είναι σκοτεινά και μαζί φωτεινά και δεν έχεις ακούσει ποτέ αυτό το κομμάτι της Κιμ Ντιλ και θέλεις να ρωτήσεις αν είναι σε κάποιον παλιό δίσκο των Breeders αλλά δεν προλαβαίνεις να κάνεις καμία ερώτηση γιατί ένα αυτοκίνητο έρχεται από πίσω και ανάβει τους προβολείς του ανυπόμονα και σας τυφλώνει και το τραγούδι τελειώνει και χάνεται ανάμεσα στους κορμούς των δέντρων: "Είσαι δικός μου;" Ναι.
"Birds of a Feather", Billie Eilish
"Θέλω να μείνεις, μέχρι να σαπίσω, μέχρι να είμαι στο φέρετρο που κουβαλάς, μέχρι να είμαι στον τάφο", τραγουδά η εικοσιτριάχρονη πλέον Μπίλι Άιλις σ’ αυτό το γλυκό ποπ τραγούδι, μία από τις μεγάλες επιτυχίες της χρονιάς. Ωραία λόγια για την αγάπη που είναι πιο ζεστή από το θάνατο. Ή πιο κρύα από το θάνατο. Δεν βγάζεις άκρη μ’ αυτά. Ακούστε επίσης την αγουροξυπνημένη εκδοχή του κομματιού στο "Tiny Desk Concert" που ανέβηκε πρόσφατα στο YouTube.
"Joy", Nick Cave & The Bad Seeds
Συμβαίνει το εξής παράδοξο. Ενώ ο Κέιβ, έπειτα από δεκαετίες προσπάθειας, κατάφερε να πλησιάσει σε μια στιχουργική απλότητα, σ’ αυτό που κάποιος θ’ αποκαλούσε "στιχουργικό σκελετό" ενός τραγουδιού, οι ενορχηστρώσεις του έχουν αποκτήσει μια συναισθηματική περιττολογία που είναι ενίοτε ενοχλητική. Όμως, μην είμαστε αχάριστοι. Δεν τα πάει καθόλου άσχημα. Προχωρά με τον τρόπο του και ποτέ δεν μας απογοητεύει. Ακόμα κι αν ο καλύτερος του δίσκος ηχογραφήθηκε πριν σαράντα χρόνια, προτιμώ τη χαρά από τις κηδείες.
"Χειρότερη γενιά", ΛΕΞ
Είναι το καλύτερο κομμάτι του δίσκου, μου λέει. Μου βάζει να το ακούσω από το κινητό της: "Αυτή η πόλη μας κρατάει ζωντανούς/ Με αντάλλαγμα να γράφουμε τραγούδια για τους δρόμους". Σου αρέσουν οι στίχοι; τη ρωτάω. Πολύ, μου απαντά. Μιλάει για τη Θεσσαλονίκη. Έχεις πάει; Ποτέ, μου λέει η Ήλιδα. Είναι έντεκα χρονών. Αυτή είναι η δύναμη του ΛΕΞ. Έχει με το μέρος του την καλύτερη γενιά.
Διαβάστε Επίσης
