Δεν απεχθάνοµαι τον φόβο – είναι µέρος της ζωής. Μεγάλωσα στη µεξικανική επαρχία και γρήγορα συνειδητοποίησα ότι ο φόβος µε ακολουθούσε σε κάθε µου βήµα. Με προειδοποιούσε να µη σκαρφαλώνω σε σάπια και ετοιµόρροπα κλαδιά. Με προειδοποιούσε να µην µπαίνω στο ποτάµι όταν έβλεπα να µαζεύονται σύννεφα στην κορυφή του βουνού, "σήµα" ότι µια µακρινή καταιγίδα θα µπορούσε να φουσκώσει τα νερά και να µε παρασύρει το ρέµα.
Νοµίζω υπάρχει ένας αρχέγονος φόβος που µας επιτρέπει να κατανοούµε τη θέση µας στη φύση και στον κόσµο. Οριοθετεί τα πράγµατα κληροδοτώντας µας την πανάρχαια σοφία του που ριζώνει µέσα µας και µεταλαµπαδεύεται από γενιά σε γενιά. Είµαι βαθιά ευγνώµων στους προγόνους µου για αυτό το δώρο, ωστόσο η γνώση από µόνη της δεν είναι αλάνθαστη.
Ο σοφός φόβος της υπαίθρου δεν µε έσωσε στην παιδική µου ηλικία, όταν περπατούσα δίπλα σε έναν καταρράκτη και µια οµάδα ανδρών µε έριξε στο έδαφος, µε κλότσησε και έκλεψε τα πράγµατά µου. Οι άνδρες αυτοί µου πήραν µόνο ένα µπουκάλι νερό και ένα παλιό κινητό τηλέφωνο.
Από εκείνη την ηµέρα δεν έχω ξαναπάει στον καταρράκτη. Οι βόλτες µου στην εξοχή πλέον συνοδεύονται µε ένα αίσθηµα οριακής αγωνίας που µε διακατέχει µέχρις ότου επιστρέψω µε ασφάλεια στο σπίτι. Οι ιστορίες βίας σε δηµόσιους χώρους γίνονται ολοένα πιο αιµατηρές και συνήθεις. Χώροι που κάποτε υπήρξαν τόποι αναψυχής και περισυλλογής για εµένα, την οικογένειά µου και την κοινότητα έχουν µετατραπεί σε κάτι σκοτεινό.
Δεν περιφρονώ τον φόβο. Απεχθάνοµαι την καθυπόταξη και τη βία, που µας στερούν την ελευθερία, την αυτοδιάθεση και την αθωότητα.
Θυµάµαι ότι ως παιδί υπήρξα πολύ φοβισµένη. Φοβόµουν το σκοτάδι, τη σιωπή, τη µοναξιά, τις καταιγίδες, τα τέρατα και την κακοτυχία. Βίωσα την αϋπνία ως παιδί και µετά ένα χρόνιο άγχος, που µε έκανε να δουλεύω µε φρενήρεις ρυθµούς προκειµένου να ελέγχω και να περιορίζω τις αγωνίες µου.
©2024 The New York Times Company and Silvana Estrada
