Διαβάζοντας την αυτοβιογραφία του Τζον Μάγιαλ "Η ζωή μου ως μπλούζμαν", πέφτω πάνω σ’ ένα κεφάλαιο που αναφέρεται στην Ελλάδα. Είναι καλοκαίρι του ’94 και ο Μάγιαλ έχει μόλις χωρίσει με τη Μάγκι (αν και ο τελικός χωρισμός τους θα έρθει το 2011).
Για να ησυχάσει ή να σκεφτεί ή να μη σκέφτεται καθόλου, αποφασίζει να πάει σ’ ένα ελληνικό νησί, το οποίο δεν κατονομάζει στο βιβλίο. Παίρνει το αεροπλάνο από το Λονδίνο και λίγες ώρες αργότερα βρίσκεται στο αεροδρόμιο του Ελληνικού, μ’ ένα σακίδιο και μια ακουστική κιθάρα. Βρίσκεται σε απελπισία, είναι πλέον μεγάλος, έχει βαρύνει αρκετά, κάνει μαύρες σκέψεις: "Είχα ξεπεράσει πια τα εξήντα και η μουσική και ο κόσμος είχαν πάψει να μ’ ενδιαφέρουν" (σελ. 206, στο αγγλικό πρωτότυπο). Εκείνη την εποχή, ο Μάγιαλ βλέπει την κάθε μέρα σαν μεμονωμένο σημείο, σκοτεινό και τρισάθλιο, και όχι σαν σημείο μιας ευθείας που ίσως καταλήγει κάπου.
Φτάνει στο νησί και βρίσκει ένα μικρό δωμάτιο δίπλα στη θάλασσα. Το δωμάτιο δεν έχει ρεύμα. Κατεβαίνει για μπάνιο. Κανείς δεν είναι στην παραλία εκτός από μια γυναίκα με τις δύο της κόρες που βουτάνε από το βράχο. Χαιρετάει τη γυναίκα και αυτή ανταποδίδει τον χαιρετισμό. Ο Μάγιαλ φοράει ένα γελοίο μαγιό, τα μαλλιά του είναι μακριά και ασημένια. Το δέρμα του είναι σαν γάλα.
Το βράδυ κάθεται στη βεράντα και παίζει στην κιθάρα το "Laser Beam" και τότε βλέπει μια σκιά να πλησιάζει και να κάθεται δίπλα του: "Είσαι μουσικός;" τον ρωτάει στ’ αγγλικά μια τραγουδιστή φωνή. Ο Μάγιαλ ανάβει το φακό του και τότε διακρίνει καθαρά τα χαρακτηριστικά της γυναίκας που είχε γνωρίσει στην ακτή. Μαύρα μαλλιά, σκούρο δέρμα, μεγάλο στόμα, λευκά δόντια. "Καθόλου ο τύπος μου", σκέφτεται ο Μάγιαλ και εκείνη τη στιγμή η μικρή της κόρη την φωνάζει από το διπλανό σπίτι. Η γυναίκα τον καληνυχτίζει.
Την επόμενη μέρα, το μεσημέρι, η γυναίκα τού φέρνει δύο αυγά μάτια, μια σαλάτα ντομάτα, τέσσερις φέτες ψωμί. Τρώνε παρέα. Ο Μάγιαλ δεν έχει δοκιμάσει ξανά κάτι τόσο νόστιμο. "Πού είναι τα παιδιά σου;" τη ρωτάει. "Φύγανε σήμερα, θα τα παραλάβει η γιαγιά τους στον Πειραιά". Ο ήλιος πέφτει πάνω στο πλαστικό στρογγυλό τραπεζάκι, στα άδεια πιάτα, στα χέρια της. Τα νύχια της είναι σπασμένα.
Το απόγευμα βουτάνε από το μόλο και κολυμπάνε μέχρι τα απέναντι βράχια που είναι καυτά επειδή έχουν μαζέψει όλη τη ζέστη της μέρας. Ξαπλώνουν για ώρα και δεν μιλάνε μέχρι να δύσει ο ήλιος. Λίγο πριν βουτήξουν ξανά, ο Μάγιαλ βλέπει πως η γυναίκα έχει δακρύσει, αλλά ντρέπεται να τη ρωτήσει τι συμβαίνει. Αρχίζει να μουρμουρίζει τους στίχους από το "Crying" και η γυναίκα βάζει ξαφνικά τα γέλια. "Το γέλιο δεν απέχει πολύ από το δάκρυ", της λέει.
Αργότερα πηγαίνουν σ’ ένα παντοπωλείο που σερβίρει φαγητό. Η γυναίκα έχει ένα τζιπ, τα παράθυρα είναι ανοιχτά και ο Μάγιαλ νιώθει μετά από καιρό ευτυχισμένος (σελ. 210). Παραγγέλνουν κεφτεδάκια, πατάτες τηγανιτές, γεμιστά. Στην τηλεόραση έχει έναν αγώνα μπάσκετ και η γυναίκα παρακολουθεί με αγωνία, σχεδόν ξεχνάει να φάει. Ο Μάγιαλ είναι Άγγλος, ο "νονός του βρετανικού μπλουζ", δεν ξέρει τίποτα από μπάσκετ. Η Εθνική Ελλάδος κερδίζει 74-71 την ομάδα του Καναδά, με 26 πόντους του Φάνη Χριστοδούλου, και η γυναίκα σηκώνεται όρθια και πανηγυρίζει. Ο ιδιοκτήτης του παντοπωλείου τούς κερνά δυο παγωμένες μπίρες. Το αριστερό του χέρι δεν έχει παλάμη, καταλήγει σ’ ένα εξόγκωμα, στρογγυλό και λείο, σαν γόνατο.
Όταν ο Μάγιαλ φτάνει στο ενοικιαζόμενο, βγάζει τα ρούχα του και ξαπλώνει στο σκοτάδι. Δεν περνάει ένα λεπτό και νιώθει τη γυναίκα να ξαπλώνει δίπλα του, γυμνή κι αυτή (αν και δεν τη βλέπει γυμνή, όμως είναι σίγουρος πως είναι γυμνή). Όλη νύχτα ακούει το ρυθμό της κοιμισμένης της ανάσας και λίγο πριν ξημερώσει, αποκοιμιέται κι αυτός.
Όταν ξυπνάει, ο ήλιος έχει φωτίσει το λόφο πάνω από τον κόλπο. Η γυναίκα έχει εξαφανιστεί. Ο Μάγιαλ σηκώνεται, πηγαίνει στο δωμάτιό της και το βρίσκει άδειο. Ανεβαίνει το μονοπάτι. Το τζιπ, άφαντο. Μια εβδομάδα αργότερα, επιστρέφει στην Αγγλία και αρχίζει να γράφει τα πρώτα κομμάτια για το επόμενο άλμπουμ: "Ο πόνος τέλειωσε τώρα".
Διαβάστε Επίσης
