© Μιχάλης Κλουκίνας
Εδώ και χρόνια, ο Θεόδωρος Κουρεντζής ζει στη Ρωσία. Έχει εμφανιστεί όμως συχνά στην Ελλάδα, όπου το κοινό και τον αγαπά και τον καμαρώνει, παρακολουθώντας τον να αναδεικνύεται σε έναν από τους σημαντικότερους –και πιο συζητημένους, αφού μέχρι και "πανκ" τον έχουν αποκαλέσει– μαέστρους των καιρών μας.
Ωστόσο, υπήρχε και μια εκκρεμότητα στη μέχρι τώρα σχέση του με τα εγχώρια πράγματα: δεν είχε δώσει ποτέ συναυλία στο Ηρώδειο στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου, χώρο στον οποίον έχει δηλώσει πως διαπλάστηκε (είχε εμφανιστεί βέβαια εκεί τον Σεπτέμβριο του 2007, στο γκαλά όπερας που διοργάνωσε τότε η Βάσω Παπαντωνίου με την Εταιρεία για το Κτίριο της Όπερας και την Ακαδημία Λυρικής Τέχνης "Μαρία Κάλλας"). Να λοιπόν κάτι που αλλάζει φέτος, αφού το Φεστιβάλ τον προσκάλεσε να εμφανιστεί στο αρχαίο ωδείο (Πέμπτη 15/6), με τη βραδιά να έχει ήδη γίνει sold out.
Ασφαλώς, μια τόσο λαμπρή περίσταση "απαιτούσε" και μια ανάλογη παράσταση, συνθήκη που ο Κουρεντζής τίμησε δεόντως. Έρχεται λοιπόν να ξετυλίξει τα νέα του διεθνή σχέδια, δηλαδή το εγχείρημα της ορχήστρας Utopia, την οποία και θα διευθύνει κάτω από την Ακρόπολη. Η ύπαρξή της αποκαλύφθηκε το καλοκαίρι του 2022, με τον αρχιμουσικό να την περιγράφει ως μια προσπάθεια "να αφήσουμε πίσω μας το πλαίσιο των αξιοσέβαστων θεσμών", ώστε να συγκροτηθεί ένα πιο πειραματικό πεδίο αναζήτησης, ικανό να τηρήσει σαφείς αποστάσεις από την "ευλογία και κατάρα" του τυποποιημένου διεθνούς ήχου της εποχής μας.
Ως αρωγοί του, μάλιστα, ανακοινώθηκαν 112 δεξιοτέχνες από 28 χώρες, οι οποίοι συγκροτούν κάτι σαν ουτοπική σύναξη, έχοντας ως άτυπη έδρα την αίθουσα της Φιλαρμονικής του Λουξεμβούργου, στο ομώνυμο Μεγάλο Δουκάτο (εκεί πραγματοποιούνται οι πρόβες, δηλαδή). Τα πρώτα δείγματα γραφής ήρθαν πέρυσι το φθινόπωρο –μέσω συναυλιών με έργα Ίγκορ Στραβίνσκι και Μωρίς Ραβέλ– και τώρα βρισκόμαστε στο βήμα δεύτερο, με το οποίο ο Κουρεντζής και η Utopia αναμετρώνται με τον Γκούσταβ Μάλερ.
Και μάλιστα όχι με οποιοδήποτε έργο του εξέχοντος Αυστριακού συνθέτη, αλλά με την περιβόητη "Τρίτη Συμφωνία", η οποία αναμένεται να καλύψει όλη τη διάρκεια της βραδιάς στο Ηρώδειο, αφού πρόκειται για έργο γιγαντιαίων διαστάσεων, που απλώνεται σε κάτι περισσότερο από 90 λεπτά: χαρακτηριστικά, ο Μάλερ την αποκαλούσε ως ολόκληρο σύμπαν, με τους δικούς του νόμους και κανόνες. Γραμμένη στα τελευταία χρόνια του 19ου αιώνα, έχει χαιρετιστεί ως αριστούργημα του ύστερου Ρομαντισμού, ενώ συγκαταλέγεται και στα αγαπημένα εφηβικά ακούσματα του Κουρεντζή.
Μια τέτοια συμφωνία, βέβαια, είναι και συμβατή με τον Κουρεντζή που ξέρουμε. Γεμάτη δηλαδή με ρέουσες, φιλοσοφικού/ουμανιστικού χαρακτήρα διερωτήσεις για τη δημιουργία του κόσμου, την ανθρώπινη ύπαρξη και τον Θεό –με επιρροές από τον Γκαίτε, τον Νίτσε ή τον Καντ– μοιάζει να διαθέτει αξεδιάλυτη διασύνδεση με τον κόσμο του. Τόσο με τις μουσικές του αναζητήσεις, όσο και με την τάση του να ξεφεύγει από τις σφιχτοκουμπωμένες συμβάσεις, άλλοτε με τον εκφραστικό τρόπο με τον οποίον διευθύνει (δονώντας το παγκόσμιο κοινό), άλλοτε με τον τρόπο που ωθεί τους συνεργάτες του να εξελίσσουν τη μουσική τους φαντασία. Ακόμα κι όταν ερμηνεύουν έργα πολλάκις δοκιμασμένα.
Διαβάστε Επίσης
