© Shutterstock
40 στρογγυλά χρόνια κύλησαν από τον Οκτώβρη του 1982, όταν η Madonna Louise Ciccone από τις μεσοδυτικές Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποίησε το ντεμπούτο της στη δισκογραφία. Τότε ήταν 24, πλέον 64, όμως τον τίτλο της "Βασίλισσας της Pop" τον οποίον κέρδισε δεν έπαψε ποτέ να τον υπερασπίζεται.
Το κάνει ακόμα και τώρα, που έχει πια να αντιμετωπίσει νεότερες αντίζηλες για το "στέμμα". Έστω κι αν δεν διαχειρίζεται τον μύθο της με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, προδίδοντας ηλικιακό άγχος, αλλά και μια αγωνία να συμβαδίσει με την εποχή των δημοφιλέστερων μέσων κοινωνικής δικτύωσης –ίσως και υπό το βάρος μιας pop βιομηχανίας δεδομένα αδυσώπητης απέναντι σε όποιον πάψει να καταχωρείται στους "σχετικούς". Πάντως, όπως κι αν οδεύσουν τα πράγματα από εδώ και στο εξής, τίποτα δεν αλλάζει το γεγονός ότι υπήρξε φαινόμενο: τόσο ως προς τα ιλιγγιώδη νούμερα που εξιτάρουν το mainstream, όσο και ως προς τον αντίκτυπο και τις καλλιτεχνικές στοχεύσεις που απασχολούν τους πιο υποψιασμένους.
Από τη μία, δηλαδή, μιλάμε για την πιο επιτυχημένη γυναίκα της δισκογραφικής μα και συναυλιακής ιστορίας, καθώς μετρά (επίσημες) πωλήσεις 181,7 εκατομμυρίων αντιτύπων και live τζίρο 1,5 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Κι από την άλλη είναι μια αρτίστα που εκμεταλλεύτηκε τη φήμη για να επεκτείνει διαλεκτικά το έργο της, εξερευνώντας φρέσκα ηχητικά πεδία ή ενσωματώνοντας καινούριες ιδέες στα τραγούδια ή/και στα βιντεοκλίπ της, πάντα βέβαια σε ένα pop, radio-friendly πλαίσιο. Η ύπαρξη "Madonna Studies" στα αμερικάνικα πανεπιστήμια που ασχολούνται με τον σύγχρονο πολιτισμό μάλλον αρκεί για να καταδείξει τον ορίζοντα τον οποίον έπλασε μέσω της καριέρας της.
Πλέον, άλλωστε, βλέπουμε πιο καθαρά ότι δεν ήταν μόνο τα σουξέ, μα και μια συνολική δράση, η οποία πέτυχε να αφήσει κοινωνικό αποτύπωμα –έστω και με τον αστερίσκο ότι μιλάμε κατά βάση για τις Η.Π.Α., από όπου διαχέονται ωστόσο κάμποσες νέες τάσεις, λόγω του στάτους τους ως πλανητικής υπερδύναμης. Κυρίως, βέβαια, πρόκειται για αποτύπωμα που αφορά τη μαζική αντίληψη περί σεξουαλικότητας, που χρειαζόταν μια νέα (μετά τα 1960s) απελευθερωτική πνοή στο νεοπουριτανικό κλίμα της Αμερικής του Ρόναλντ Ρήγκαν. Πάνω σε αυτό το όχημα, ωστόσο, ενσωματώθηκαν και στοιχεία συναφή με την ανάδυση των σύγχρονων φεμινιστικών αγώνων, αλλά και με τις διεκδικήσεις πληθυσμιακών ομάδων που στα τέλη του 20ού αιώνα εξακολουθούσαν να αντιμετωπίζονται ως μειονοτικές/περιθωριακές από την επίσημη κουλτούρα. Δεν είναι τυχαίο, ας πούμε, ότι η Madonna θεωρείται ένα από τα σπουδαιότερα icons για τη ΛΟΑΤ+ κοινότητα.
Πίσω στο 1982, πάντως, η Madonna δεν ξεκίνησε από τα σαλόνια της pop. Η χρονιά εκείνη, άλλωστε, αντανακλούσε μια ανακατεμένη εποχή, κοντά ακόμα στο Παράδειγμα των 1970s, με το MTV να είναι μόλις ενός έτους και με τα charts να κυριαρχούνται τόσο από παλαιότερες (Daryl Hall & John Oates, Paul McCartney), όσο και από νεότερες δυνάμεις (The Human League, Joan Jett & The Blackhearts). Επιπλέον, η ίδια πάλευε ήδη μια τετραετία στη Νέα Υόρκη, προσπαθώντας να ισορροπήσει τα όνειρά της με την επιβίωση, συχνά σε συνθήκες που ίσως λύγιζαν άλλες ιδιοσυγκρασίες. Η ιστορία για τους δύο άντρες οι οποίοι την ανάγκασαν να τους κάνει στοματικό έρωτα σε ένα δρομάκι υπό την απειλή μαχαιριού παραμένει ανατριχιαστική, βγαλμένη από τις σκοτεινότερες όψεις της ζωής πίσω από τον κοσμοπολιτισμό των αμερικάνικων μεγαλουπόλεων.
Αν και άρχισε να δουλεύει ως χορεύτρια, κάνοντας μόνο δεύτερα φωνητικά για τις ανάγκες που προέκυπταν στα σόου στα οποία συμμετείχε, ανακατεύτηκε γύρω στο 1979-1980 σε μια πρώτη εκδοχή του συγκροτήματος Breakfast Club του Dan Gilroy. Αποχωρώντας, έπειτα, βρέθηκε στους βραχύβιους Emmy & The Emmys, με τους οποίους όμως δεν συνέχισε, αποφασίζοντας να δοκιμάσει την τύχη της ως σόλο καλλιτέχνιδα.
Ενώ μπάντες σαν κι αυτές έδειχναν στραμμένες προς τη synth πλευρά των new wave/post-punk εξελίξεων, τα demo που ηχογράφησε σόλο η Madonna το 1981 –γνωστά ως Gotham Tapes– τη βρήκαν να κινείται προς την πιο rock κατεύθυνση της Pat Benatar, η οποία πρωταγωνιστούσε τότε στο αμερικάνικο ράδιο χάρη στο "Hit Me With Your Best Shot" (το "Love Is A Battlefield" θα ερχόταν αργότερα). Κατάλαβε όμως πως δεν της ταίριαζε κάτι τέτοιο, γιατί στις 6 Οκτωβρίου 1982 έκανε επίσημο δισκογραφικό ντεμπούτο με το "Everybody": ένα dance pop single με R&B ρυθμό και disco ρίζες.
Το "Everybody" είχε δική της μουσική και στίχους, σε παραγωγή του Mark Kamins –γνωστή φιγούρα στα τότε clubs της Νέας Υόρκης. Κυκλοφόρησε δε από τη Sire, η οποία έδειξε να εντυπωσιάζεται με τη Madonna, σε αντίθεση με την Island, που την είχε ήδη απορρίψει. Το εξώφυλλο του single, εντωμεταξύ, μπέρδεψε αρκετά όσους ανακατεύονταν τότε με τη dance κουλτούρα: παρέπεμπε δηλαδή σε κάτι που θα περίμεναν να έρχεται από τη χιπ χοπ παραγωγή, οπότε, απουσία κάποιας φωτογραφίας, δημιούργησε την εντύπωση ότι η καλλιτέχνιδα ήταν μαύρη. Σύντομα, βέβαια, θα αποκαλυπτόταν η πραγματικότητα, χάρη στο βιντεοκλίπ του Ed Steinberg.
Το πρώιμο ανακάτεμα της Madonna με τη σύνθεση και τη στιχουργική, μαζί με την επιμονή της να υπάρχει βιντεοκλίπ, αποτέλεσαν δείκτες τόσο για το ολοκληρωμένο ταλέντο το οποίο υπήρχε στην περίπτωσή της, όσο και για την αντίληψή της για το ότι στα 1980s η τηλεοπτική εικόνα θα έπαιζε κομβικότερο ρόλο, σε σύγκριση με τα παλιότερα χρόνια. Από μια τέτοια άποψη, λοιπόν, εδώ εντοπίζονται πράγματι οι ρίζες της "Βασίλισσας της Pop", έστω κι αν λείπει το μεταγενέστερο πλέγμα από σεξουαλικές, κοινωνικές και θρησκευτικές αναφορές –εκείνες που έμελλε να την καταστήσουν τόσο διάσημη, μα και τόσο αμφιλεγόμενη, όταν θα έβγαζε το "Like A Virgin" (1984), το "True Blue" (1986) και το "Like A Prayer" (1989). Τα άλμπουμ που την κατέστησαν σταρ, δηλαδή, σοκάροντας συνάμα τα νεοσυντηρητικά ήθη της Αμερικής, που λόγω διακυβέρνησης Ρήγκαν κατείχαν θέση ισχύος.
Σήμερα, βέβαια, δεν μετράμε το "Everybody" στα σπουδαιότερα τραγούδια της, καθώς έμελλε να κάνει σημαντικότερα πράγματα (ιδιαίτερα στα 1990s). Παραμένει ωστόσο ένα καλοφτιαγμένο κομμάτι, κεφάτα συντονισμένο με τις χορευτικές τάσεις των 1980s clubs της Νέας Υόρκης, όπου και ακούστηκε αρκετά. Συμπεριλήφθηκε λοιπόν στον πρώτο της δίσκο (Ιούλιος 1983) και είχε συχνή παρουσία στις setlists των περιοδειών της, με κάτι από την ηχώ του να εντοπίζεται και στο μεταγενέστερο σουξέ "Music" (2000). Πίσω στον Οκτώβρη του 1982, ωστόσο, δεν καταγράφηκε σαν επιτυχία: πλησίασε μεν στο εθνικό top-100 των Η.Π.Α., μένοντας όμως στο απογοητευτικό #107, ως ένα ταπεινό πρώτο βήμα για την εκκολαπτόμενη "Βασίλισσα της Pop".
Διαβάστε Επίσης
