© Θάνος Λαΐνας
Η πρώτη συναυλία της Santa Salut στην Αθήνα δεν αντιμετωπίστηκε ως σημαντικό γεγονός στον εγχώριο μουσικό Τύπο –ούτε καν στο κομμάτι του που συχνά διαμαρτύρεται ότι στην Ελλάδα βλέπουμε τα ίδια και τα ίδια. Βρήκε όμως το κοινό της μέσω πιο υπόγειων διαδρομών, με αποτέλεσμα να συγκεντρώσει σημαντικό νεανικό πλήθος, το οποίο γέμισε το κάτω τμήμα της γνωστής σκηνής "Anodos Live Stage". Εντυπωσιάζοντας ακόμα και την ίδια την πρωταγωνίστρια της βραδιάς, η οποία δεν έκρυψε τη χαρά και τον ενθουσιασμό της γι' αυτήν την ενθουσιώδη υποδοχή, που προστέθηκε ασφαλώς στην ήδη επιτυχημένη εμφάνιση της Θεσσαλονίκης, μια μέρα πριν.
Η σκηνή μπήκε σε τροχιά ήδη από όταν άνοιξαν οι πόρτες, καθώς τα DJ sets –πρώτα του Denjah D, ύστερα του Sativa– ανέλαβαν να κρατήσουν συντροφιά στον κόσμο που ολοένα και πύκνωνε. Σαφές πρόγραμμα δεν είχε ανακοινωθεί, ωστόσο ξέραμε ότι το εγχώριο γυναικείο ραπ θα πλαισίωνε δυναμικά τον ερχομό της Santa Salut, εκπροσωπούμενο από την Expe, την Penny, τη Saw και τη σύμπραξη της Mira με τη Χαρά.
Με δεδομένο πάντως το πόσο έχει συζητηθεί τελευταία η παρουσία της Penny, δεν περίμενα προσωπικά ούτε να τη δω να ανοίγει το πρόγραμμα, ούτε ότι θα καθόταν τόσο λίγο επί σκηνής –έχοντας μαζί την αεικίνητη Βάσια. Περιέργως η Θεσσαλονικιά ράπερ δεν στηρίχτηκε σε τραγούδια με εγνωσμένο δυναμισμό σαν τα "VASILISSIS" και "Μου Λένε", ούτε και στήριξε τον φρέσκο της δίσκο Cabaret De Lumière. Δεν λέω, τα ερμηνευτικά της προσόντα έγιναν φανερά. Αποχώρησε όμως πριν τα χαρούμε.
Η σκυτάλη πέρασε έπειτα σε μία ακόμα Θεσσαλονικιά ράπερ, τη Saw. Η οποία μπήκε με φόρα και με εμφανή ικανοποίηση για το πλήθος που έβλεπε μπροστά της, μα πολύ γρήγορα ξέμεινε από ανάσες, ενώ έδειξε να ξεχνά και κάποιους στίχους. Και τελικά δεν μπόρεσε ποτέ να βρει ρυθμό, παρά το γεγονός ότι σε λίγες μόλις ώρες θα λάνσαρε το ντεμπούτο της Bad Trip.
Περισσότερα περίμενα πάντως και από την Expe: μια ράπερ που έχει καταγράψει σημαίνουσα δημοτικότητα χάρη σε κομμάτια σαν το περσινό "Omi" και δείχνει σταθερή και συγκροτημένη, κρίνοντας από τις στούντιο επιδόσεις. Ζωντανά, όμως, ακούστηκε κάτι πιο θαμπό, αν και η εντύπωση ενδέχεται να οφείλεται στον ήχο, που αντιμετώπιζε ζητήματα ήδη από την ώρα που βρίσκονταν οι DJs στα decks.
Από την άλλη, ο ήχος δεν εμφάνισε πρόβλημα στο set της Mira και της Χαράς, που αποδείχθηκε μακροσκελές. Αυτή, πάντως, είναι η μόνη ένσταση απέναντι σε μια εξαιρετική εμφάνιση. Παρότι οι δυο τους δεν αποτελούν ντουέτο, φάνηκε να δούλεψαν πολύ το κοινό τους πρόγραμμα, ώστε όχι μόνο να εξασφαλίζουν πολύτιμες ανάσες η μία στην άλλη, μα να συμπληρώνονται και αρμονικά. Έτσι, η άνεση της Χαράς στο flow, η εκφραστικότητα της Mira και ορισμένα φοβερά τραγούδια με old school ταυτότητα σαν το "Αδέσποτο" και την "Αφύπνιση" –που αξίζει να σημειωθεί ότι η Mira είπε live καλύτερα από την εκδοχή στο στούντιο– έπλασαν ένα σύνολο με χαρακτήρα και αιχμή. Το οποίο ενδυνάμωσε και το κοινό με τις ενθουσιώδεις αντιδράσεις του, δείχνοντας έτσι ότι δεν βρισκόταν εκεί απλά για τη Santa Salut.
"Ζεσταμένο" καλά, το κοινό αυτό εξερράγη σε θεαματικό πανζουρλισμό όταν είδε μπροστά του την Ισπανίδα και τους συνεργάτες της. Και δεν πτοήθηκε από τα προβλήματα ήχου, που επέστρεψαν ακόμα πιο ευδιάκριτα, καθηλώνοντας το μικρόφωνό της αρκετά χαμηλότερα από τη μουσική. Ίσα-ίσα δεν έπαψαν να επευφημούν, να χορεύουν, να χειροκροτούν, να υψώνουν τα χέρια ψηλά, ενίοτε φωνάζοντας και φεμινιστικά συνθήματα. Σε κάποια φάση, μάλιστα, απόρησε και η ίδια η Santa Salut για το τι λεγόταν και έσκυψε στις μπροστινές σειρές, ζητώντας μια μετάφραση. Ήταν ένα σπάνιο πλήθος, ευτύχημα για κάθε καλλιτέχνη που παίζει ζωντανά. Και βοήθησαν τη συναυλία να βρει τα πατήματά της, παρά την αμήχανη ηχητική έναρξη.
Αλλά την πυρκαγιά τη συδαύλισε και η ίδια η Santa Salut. Μπορεί να μην την ακούγαμε καλά, δηλαδή, σίγουρα όμως τη βλέπαμε –να επιδεικνύει νεύρο και κίνηση, να συσπάται και να εκτοξεύεται, να "παίζει" με τους συνοδοιπόρους της καθώς περιδιάβαινε το σανίδι. Τη φύση τώρα των προβλημάτων ήχου, δεν μπόρεσα να την εξακριβώσω. Άραγε ήταν θέμα ηχολήπτη; Μήπως ήταν η ίδια που έκαμψε τη φωνή της, δίνοντάς τα όλα το προηγούμενο βράδυ στη Θεσσαλονίκη; Συνέβαινε κάποιος συνδυασμός αυτών των δύο παραγόντων; Όποια κι αν είναι η αλήθεια, τα πράγματα δεν άργησαν να καλυτερεύσουν: ως το "La Minifalda" η 23χρονη Ισπανίδα έμοιαζε σαν να αναστήθηκε, ριχνόμενη με νέα ζέση στη φωτιά του κόσμου τριγύρω της. Σε ένα σημείο, μάλιστα, ρίχτηκε και κυριολεκτικά στο κοινό, αφηνόμενη για λίγο ψηλά στα χέρια του εν μέσω ζητωκραυγών, πριν γυρίσει στη σκηνή.
Το "La Minifalda", εντωμεταξύ, που είναι έτοιμο λες να λοξοκοιτάξει μελωδικά προς τους Gipsy Kings, αποτύπωσε και τις προθέσεις της Santa Salut για έναν ήχο σαφώς πολυσυλλεκτικό. Μπορεί δηλαδή να βρήκε την πρώτη καταξίωση χάρη στις μαχητικές χιπ χοπ ρίμες –με τις οποίες πρόβαλλε και διάφορες όψεις της σύγχρονης φεμινιστικής προβληματικής– αλλά τόσο με τον καινούριο δίσκο Discordia, όσο με το σόου το οποίο έστησε, έδειξε ότι την ενδιαφέρει εξίσου η χορευτική όψη της ηλεκτρονικής μουσικής, όπως και η μοντέρνα ισπανική τραγουδοποιία.
Υπήρχαν στιγμές, λ.χ., όπου το τραγούδι της ήταν μόλις ένα κλικ μακριά από περιπτώσεις γνωστές στα μέρη μας σαν τη Bebe. Στο φινάλε, επίσης, προκειμένου να μείνει περισσότερο πάνω στη σκηνή ανταποκρινόμενη στις ξέφρενες αντιδράσεις του κόσμου, διάλεξε να εξαπολύσει ηλεκτρονικούς ρυθμούς από τα decks του DJ της (Daax) και να χορέψει μαζί με τη δυναμική beatboxer Ultra και τον Fran Massarelli, που δεν άφησε στιγμή τη ροζ ηλεκτρική του κιθάρα. Το κοινό ανταποκρίθηκε πλήρως και για μερικά λεπτά πριν τον οριστικό αποχαιρετισμό το "Anodos Live Stage" έμοιαζε με κάποιο από τα μεγάλα clubs της Αθήνας.
Πέταξε λοιπόν η Santa Salut, σε αυτόν τον πρώτο της ερχομό στην Ελλάδα. Πάνω από οποιαδήποτε προσδοκία, πάνω από την αδιαφορία των πιο γνωστών μουσικών μέσων και των ραδιοφώνων της Αθήνας, πάνω τελικά και από τα προβλήματα ήχου που σε σημεία απείλησαν να καθηλώσουν τη συναυλία της σε έναν απογοητευτικό μέσο όρο. Φεύγοντας, σκέφτηκα ότι δεν θα αργήσουμε να την ξαναδούμε στην πόλη.
