Μαρίνα Σπανού: "Το κοινό μου είναι τα λουλούδια μου και θέλω να τα φροντίζω"

Πότε ήρθε η απόφαση να ασχοληθείς με το τραγούδι;
Είχα ξεκινήσει να μαθαίνω πιάνο από τα 4. Υπήρχε ένα πιάνο στο σπίτι από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Η μαμά μουσικός και οι βιβλιοθήκες μας γεμάτες με παρτιτούρες όλων των υφών και προελεύσεων. Πάντα με γοήτευε η μουσική. Οι γονείς μου ωστόσο μου λένε πως όταν ήμουν πιτσιρίκι ήμουν παράφωνη χαχαχα. Πήγαινα σχεδόν σε όλες τις πρόβες τους και παρακολουθούσα. Κάπου στα 10 μου είχα ακούσει ένα τραγούδι που δίδασκε η μαμά στη σχολή, το Sweet Dreams. Μια μέρα το τραγούδησα κι εγώ και ακόμα θυμάμαι εκείνη την αίσθηση που δε με είχε επισκεφτεί ξανά μέχρι τότε. Από εκεί κι έπειτα την επισκέπτομαι εγώ. Δεν σταμάτησα ποτέ να τραγουδάω. Το σχολικό μου περιβάλλον ήταν αποθαρρυντικό και για αρκετά χρόνια η σκέψη του τραγουδιού ως επαγγέλματος είχε μείνει σε άνω τελεία. Έλεγα πως θα γίνω καλλιτέχνης, ηθοποιός -όπως και το  σπουδάζω άλλωστε. Η καραντίνα με βρήκε ένα βήμα πριν τις πανελλήνιες, φρικαρισμένη και ήδη απομονωμένη. Εκεί μεγάλωνε η ανάγκη της μουσικής. Τόσο που πήρα την κιθάρα μου και βγήκα στην Αρεοπαγίτου. Η πρώτη μέρα που τραγούδησα στον δρόμο ήταν εκείνη η στιγμή που αποφάσισα πως είναι μονόδρομος για μένα.

Ξεκίνησες την πορεία σου στην Αεροπαγίτου. Θες να επιστρέφεις στα live στον δρόμο;
Είμαι τρομερά ευγνώμων για την αφετηρία μου. Τον πεζόδρομο και τις εικόνες μου από αυτόν τις φέρνω μαζί σε κάθε συναυλία, κάθε μουσική. Είναι κομμάτι μου πλέον. Σκέφτομαι την Αρεοπαγίτου κάθε φορά που θέλω να υπενθυμίσω στον εαυτό μου πως το μόνο που χρειάζεται για να ενωθούν οι άνθρωποι είναι μια κιθάρα και κάτι μελωδίες. Και αισθάνομαι πως αυτή είναι η αποστολή μου. Δεν ξέρω αν θα γυρνούσα ποτέ πρακτικά στην Αρεοπαγίτου να τραγουδήσω. Έχει κλείσει τόσο όμορφα ο κύκλος μέσα μου. Ίσως κάποια στιγμή με νέες συνθήκες να  ξαναβρεθούμε εκεί.

Ποια ήταν τα συναισθήματα των πρώτων sold out συναυλιών;
Τι να σου πρωτοπώ, τα ουρλιαχτά που ακούγονταν από τον δεύτερο όροφο, το κρεβάτι που έγινε χνουδωτό τραμπολίνο ή τις μπύρες που κερνούσα στα φιλαράκια λίγο πριν φύγει ο Αύγουστος; Δεν πίστευα ποτέ πως η πρώτη συναυλία -και μάλιστα μοναχική- που θα ανακοίνωνα θα είχε γεμίσει τόσο σύντομα. Το θέμα όμως δεν ήταν αριθμητικό. Κρατάω την ζεστασιά. Είχαμε πολλή από αυτή και συνεχίζουμε να έχουμε σε κάθε λάιβ. Το κοινό μου είναι τα λουλούδια μου και θέλω να τα φροντίζω.

Ποια είναι η πιο έντονη συναυλιακή εμπειρία που είχες μέχρι τώρα;
Αρκετές εικόνες περνάνε από το μυαλό μου. Οι περισσότερες είναι στιγμές που τραγουδούν τα κομμάτια μου. Δε μπορώ να επιλέξω, είναι όλες σαν παιδιά μου. Φακοί αναμμένοι να χορεύουν, χέρια στον αέρα, αναρχικές φωνές, παλαμάκια, αγκαλιές. Είναι μαγεία.

Ανάμεσα στις σπουδές σου στη Φιλοσοφική και το Εθνικό – δισκογραφείς, μανατζάρεις τους λογαριασμούς σου στα social και "κερνάς μπύρες" στις συναυλίες σου, που έχουν κάτι από γιορτή. Πώς λειτουργούν αυτές οι ισορροπίες για σένα;
Η αλήθεια είναι πως η καθημερινότητα μου είναι γεμάτη. Κάποιες φορές κατ’ανάγκην μένει κάτι πίσω. Είτε αυτό είναι μια συναυλία που άργησε να γίνει, είτε η προσωπική ζωή. Για λίγο μόνο. Όμως, έχω τόση μεγάλη χαρά για όσα συμβαίνουν που δεν τελειώνουν οι αντοχές. Είμαι αρκετά control freak επίσης. Και αυτό βοηθάει (γελάει)

Έχεις τιμήσει την Αθήνα και τις γειτονιές της σε μια σειρά από τραγούδια. Τι σου δίνει η πόλη;
Η πόλη μου είναι έμπνευση μου. Ερωτεύτηκα για πρώτη φορά και ανακάλυψα την πιο όμορφη πτυχή μου μέσα από την Αθήνα. Ήθελα να της αφιερώσω τα πρώτα μου μουσικά μοιράσματα όπως εκείνη μου άφησε τα αποτυπώματα της στα 17 μου. Από τα χωμένα καφέ της μέχρι τα μπαράκια της, από τους αχανείς φωτισμένους δρόμους της μέχρι τα στενά της με τους κρυφούς έρωτες. Η Αθήνα είναι ερωτική πόλη. Κι αυτό μόνο του είναι αρκετό για να γράψει κανείς.

Ποια είναι η ιδανική βόλτα στην πρωτεύουσα για κάποιον που την επισκέπτεται πρώτη φορά;
Νομίζω πως για να γευτεί πραγματικά την πρωτεύουσα δεν αρκεί μια μέρα, μια φορά. Σίγουρα πολύ περπάτημα, πολύ βράδυ, όπου είναι στο κέντρο της πόλης. Ας δει και την Αρεοπαγίτου θα πω. Ειδικά τώρα που έχει ακόμη βουκαμβίλιες. Μια βόλτα με το αμάξι, ένα παγκάκι στο Κουκάκι, ένα ποτό στα Εξάρχεια, ένα γλυκό στο Παγκράτι, μια περατζάδα στην Πλάκα.

Τι άλλο σε κινεί να γράφεις;
Η ζωή μου και οι ζωές εν γένει. Με ενδιαφέρουν πολύ, μου μοιάζουν με ταινίες. Οι ανθρώπινες σχέσεις με ιντριγκάρουν ακριβώς επειδή δε μπορώ καθόλου να τις καταλάβω. Παρατηρώ αρκετά. Οι διαδρομές μου στο μετρό δεν ήταν ποτέ βαρετές. Επιλέγω αρκετές φορές να περπατώ μόνη για να μπορώ να μαζέψω όσα χωράνε στις μελωδίες μου. Έχει πλάκα να γράφω για τις δικές μου εμπειρίες, είναι σα να τις ξαναζώ από άλλη σκοπιά.

Τι ακούς τώρα;
Αυτήν την περίοδο ειδικά ψάχνω πολύ διασκευές παραδοσιακών τραγουδιών, πολυφωνίες, μουσικές που με γειώνουν και στίχους που με σκαλώνουνε. Λατρεύω την απλότητα. Γι’αυτό έχω μια ιδιαίτερη αγάπη στα δημοτικά τραγούδια. 

Τι να περιμένουμε από το live σου στο Faliro Summer Theater;
Θέλω να πω πως είμαι πολύ χαρούμενη για αυτή την εμφάνιση. Ξαναγυρίζω στην Αθήνα μετά από ένα καλοκαίρι που πήρα να ξεκουραστώ -ψέματα λέω, έγραφα τον δεύτερο μου δίσκο. Θα πούμε τα δικά μας, αυτά που δεν ήταν δικά μας αλλά έγιναν, κάποια πιο προσωπικά μας, κάποια παλιά, κάποια καινούργια και κάποια που τα χτίσαμε έτσι ώστε να ξανασυναντηθούν κάποιοι άνθρωποι. Δε θα πω περισσότερα, ελπίζω όλα να πάνε κατ’ευχήν.

Ποια είναι τα σχέδια σου για την νέα σεζόν;
Η επόμενη σεζόν θα με βρει σίγουρα σε κάποια σκηνή αλλά όχι μόνη. Θέλω αρκετό καιρό να αναβαθμίσω τον ήχο μου και νομίζω πως φέτος είναι η χρονιά. Επίσης θα με βρει στο στούντιο όπου θα ξεκινήσω να ηχογραφώ τα καινούργια μου τραγούδια. Είμαι πολύ ενθουσιασμένη γιά αυτό.