"Μέσα Χώρα": Μια σύγχρονη ελληνική όπερα για τη μοναξιά

Η εναρμόνιση της όπερας με τα θέματα που απασχολούν τις κοινωνίες του 21ου αιώνα είναι ένα μεγάλο καλλιτεχνικό στοίχημα, αλλά κι ένα αίτημα· τόσο των καιρών μας, όσο και του κόσμου που στηρίζει τη συνέχεια αυτής της τέχνης μέσα στο διάβα του χρόνου. Πολύ ορθά, λοιπόν, ο θεατρικός συνθέτης Άγγελος Τριανταφύλλου κοίταξε προς μια τέτοια κατεύθυνση καθώς πραγμάτωνε το καινούριο του έργο "Μέσα Χώρα" –ύστερα από ανάθεση της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, στην οποία και κάνει τώρα πρεμιέρα την Παρασκευή 8/7, για 4 παραστάσεις (οι υπόλοιπες ημερομηνίες είναι 10, 12 & 13/7).

Στη "Μέσα Χώρα" το κοινό καλείται να ατενίσει τη ζωή από τη σκοπιά της τρίτης ηλικίας, με όλα τα ερωτήματα που γεννά το φάσμα της για τα γεράματα, τη μοναξιά, την ασθένεια και την εξέλιξη των οικογενειακών σχέσεων. Όπως εξηγεί ο ίδιος ο Τριανταφύλλου, έμπνευσή του στάθηκε ο θάνατος των ηλικιωμένων από μοναξιά, φαινόμενο που αποτυπώνεται ως έντονο και μαζικό σε χώρες όπως η Ιαπωνία. Οραματίστηκε λοιπόν μια όπερα δίχως πράξεις και σκηνές, η οποία αποτίνει φόρο τιμής στις γιαγιάδες και στους παππούδες μας, όσους απομένουν απρόσμενα μόνοι και ερημωμένοι καθώς μεγαλώνουν.

Είναι χαρακτηριστικό ότι, δίπλα στους ερμηνευτές που προέρχονται από τον χώρο της όπερας (π.χ. Χάρης Ανδριανός, Θεοδώρα Μπάκα), θα δούμε και διακεκριμένες φιγούρες από το ελληνικό πεντάγραμμο (Σαβίνα Γιαννάτου, Έλλη Πασπαλά), όπως και σολίστες από 65 ετών και άνω, δίχως απαραίτητη πρότερη πείρα. Είναι κάτι που θα συμβεί για πρώτη φορά στον χώρο της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, όπως τόνισε ο καλλιτεχνικός της διευθυντής Γιώργος Κουμεντάκης. Ο οποίος μίλησε για μια μεγάλη ευκαιρία, που θα δώσει στο κοινό την ευκαιρία να δει και να θαυμάσει τη δημιουργική εργασία που αναπτύσσεται στο πλαίσιο των κοινωνικών προγραμμάτων της ΕΛΣ.

Το λιμπρέτο του Γιάννη Αστερή φιλοδοξεί να παρουσιάσει 15 διαφορετικές εικόνες γύρω από τη θεματική της παράστασης –την κηδεία μιας αθυρόστομης, για παράδειγμα, ή μια ασυνήθιστη παρτίδα ξερής για τρεις– ενώ τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Νίκος Καραθάνος, ο οποίος περιέγραψε την όπερα ως ένα έργο "για όλους όσους έφυγαν σαν μοναχικοί αστέρες, όταν η μοναξιά τους ανατινάχτηκε με πάταγο". Γύρω από το οποίο συνασπίστηκε μια εκλεκτή δημιουργική ομάδα, με τον Άγγελο Μέντη (μεταξύ άλλων) να αναλαμβάνει τα κοστούμια, τον Παντελή Μάκκα να επιμελείται τα βίντεο και την Amalia Bennett να σχεδιάζει τις χορογραφίες.

Οι ενορχηστρώσεις είναι δουλεμένες από τον Μιχάλη Παπαπέτρου, ενώ με την εκτέλεση επιφορτίστηκαν η Ορχήστρα και η Χορωδία της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, από κοινού με τη Διαπολιτισμική Ορχήστρα και τη Χορωδία 65+ των Εκπαιδευτικών & Κοινωνικών Δράσεων της ΕΛΣ. Τη μουσική διεύθυνση της παράστασης ανέλαβε ο Ηλίας Βουδούρης, ο δε Άγγελος Τριανταφύλλου μας προετοιμάζει και για κάποιες εκπλήξεις, εξηγώντας ότι θέλησε να τηρήσει αποστάσεις από την αυστηρή δομική της όπερας, προτιμώντας να συντονιστεί με τη γραφή του Αστερή.