Αποχαιρετώντας τον Τόλη Βοσκόπουλο και μαζί μια ολόκληρη αισθητική

Ξεχωριστή φυσιογνωμία, αρχικά σαν ηθοποιός περιορισμένου βεληνεκούς σε κάποιες παλιές ελληνικές ταινίες, στη συνέχεια όμως σαν πολύ καλός μουσικός – ενίοτε δε και συνθέτης – και ιδιαίτερος άμα και σπουδαίος τραγουδιστής, με επιτυχίες και ωραία τραγούδια που λες ότι ήταν κομμένα και ραμένα στα μέτρα του ή ότι ο ίδιος φρόντιζε να βρίσκει μέσα από αυτά το κοστούμι του. Γιατί πάντα ο Τόλης Βοσκόπουλος φρόντιζε να είναι άψογα και σωστά κοστουμαρισμένος και παράλληλα να κρατά την ποιότητα ενός πραγματικού μάγκα και κιμπάρη ανθρώπου. Πέρα από την αισθητική μιας συγκεκριμένης εποχής - την οποία όμως ο ίδιος διατήρησε διαχρονικά στην πίστα.

Η «Αγωνία» του Ζαμπέτα τον έφερε στην πρώτη γραμμή και τα τραγούδια του Μίμη Πλέσσα και του Άκη Πάνου καθόρισαν το ειδικό του βάρος. Ο Δερβενιώτης, ο Βασιλειάδης, ο Καλδάρας και άλλοι προσέφεραν στο λαϊκό του προφίλ, ο Χατζηνάσιος, ο Κατσαρός και άλλοι τον φόρτισαν με άλλον αέρα. Πλάι στη Δούκισσα ή την Μαρινέλλα, μαζί με την Ζωή Λάσκαρη και μέσα από πλείστες όσες εικόνες, ο Τόλης Βοσκόπουλος αναδεικνύεται στον μοναδικό πραγματικό άρχοντα της πίστας και αυτό το κρατάει μια ολόκληρη ζωή, ως τα τελευταία του.

Ευτυχώς, υπάρχει η δισκογραφία – που στην περίπτωση του Τόλη είναι εκτενέστατη – και μπορούμε σ’ αυτήν να ανατρέχουμε οποιαδήποτε στιγμή και σε κάθε της φάση για να επιβεβαιώνουμε την αδιαμφισβήτητη ποιότητα ενός ανθρώπου / καλλιτέχνη που και ο ίδιος είχε αμφισβητηθεί σε πάρα πολλές περιπτώσεις στο παρελθόν. Δεν θέλω να πω περισσότερα – ο Βοσκόπουλος είχε τη δύναμη (και με την βοήθεια των γυναικών που τον αγάπησαν) να υπερπηδά τα εμπόδια.

Θυμάμαι ο Τόλης ήταν από τους πρώτους που έσπευσε να υπερασπιστεί (τηλεοπτικά) τον φίλο του τον Άκη Πάνου όταν αυτός έγινε «δολοφόνος» όμως, στη διάρκεια ενός μικρού διαλείμματος «κάποιοι» τον έπεισαν να αποχωρήσει γιατί αυτό ίσως να μην ήταν «πρέπον» για το προφίλ του! Ας είναι…

Τώρα, λοιπόν, βλέπουμε τον Τόλη Βοσκόπουλο να κατεβαίνει οριστικά από την πίστα και να αποχωρεί από το κτίριο με όλη τη δόξα που του πρέπει. Όμως, μένουν πίσω τα τραγούδια κι αυτό έχει τη δική του αξία.