Ο Πέτρος Τουλούδης, ο καλλιτέχνης που υπογράφει την εικαστική επιμέλεια του χώρου της Εναλλακτικής Σκηνής, των σκηνικών αντικειμένων και του αρχείου ιστορικών κοστουμιών της ΕΛΣ για την παραγωγή «Europeras 1 & 2» γράφει για το έργο του John Cage, που ανεβαίνει 5, 6 και 7 Μαρτίου στην Εναλλακτική Σκηνή της ΕΛΣ.
Συνδέθηκα με το έργο του John Cage μέσω της πληροφορίας που είχα αρχικά για την χρήση του I Ching στο έργο του, το οποίο χρησιμοποιώ και εγώ προσωπικά, αρκετά συχνά και στην τέχνη. Αυτός ο μηχανισμός τυχαιότητας μετατοπίζει την ευθύνη του νου από το να παίρνει αποφάσεις στο να κάνει ερωτήσεις. Αυτή η αρχή της παρατήρησης είναι που ελευθερώνει από το πώς η μνήμη μας υπαγορεύει να αντιληφθούμε τον κόσμο, οποιαδήποτε στιγμή που λειτουργούν οι αισθήσεις μας, είτε είναι κανείς ακροατής ή θεατής των φαινομένων ή ακόμα και δημιουργός, καλλιτέχνης, συνθέτης κλπ. Ο ίδιος πίστευε έξαλλου στην ιδέα που ξέρουμε από το Duchamp: ότι το έργο ολοκληρώνεται από το θεατή. Μέσω αυτής της κεντρικής ιδέας ο Cage έψαχνε να βρει την καθαρή εμπειρία της μουσικής ως συνθέτης και ακροατής την ίδια στιγμή.
Ειδικότερα στη Europeras, μέσα από αυτή την αλληλεπίδραση των ακουστικών θραυσμάτων από ινδαλματικές άριες από όπερες του Δυτικού ρεπερτορίου του 18ου και 19ου αιώνα, επιχείρησε μια κριτική για τη Δυτική κλασική αρμονία, γιατί πίστευε ότι η τελευταία απέκλειε πολλούς ήχους. H μουσική για τον Cage, θα πρέπει να είναι ανοιχτή σε ότι μπορεί να ακούει κανείς.
Στη δική μας εκδοχή της Europeras 1&2, στην Εναλλακτική Σκηνή της ΕΛΣ, για πρώτη φορά η χρήση του ισογείου χώρου της σκηνής από άκρη σε άκρη, με παρασκηνιακούς χώρους τους περιμετρικά της σκηνής χώρους κάτω από τους εξώστες, και η χρήση των εξωστών για το όρθιο κοινό να παρακολουθεί την παράσταση από εκεί, προσκαλεί τον θεατή σε μία περιπατητική πρόσληψη του έργου από διαφορετικές γωνίες θέασης σε αντίθεση με την κλασική μετωπική εκδοχή του.
Ακολουθώντας την οδηγία του συνθέτη να δημιουργηθεί ένα αποκεντρωμένο σύστημα θέασης παραπλήσιο σε μια εμπειρία τσίρκου, η μουσική, το ιστορικό φωτογραφικό υλικό των προβολών, τα κομμάτια σκηνικών και σκηνικών αντικειμένων από παλιότερες παραστάσεις, τα ιστορικά κοστούμια, τα φώτα, παροτρύνουν τους εμπλεκόμενους συντελεστές και το κοινό μέσω ανοιχτών διεργασιών, να εστιάσουν ο καθένας με ένα μοναδικό τρόπο, σε ένα δικό τους κέντρο με μόνο σταθερό άξονα το χρόνο.
Στη Europeras ο χρόνος είναι ένας άδειος χώρος οπού όλα μπορούν να συμβούν και συμβαίνουν. Όλα, όπως οι πολλαπλές πιθανότητες από θραύσματα ακουσμάτων, εικόνων, κοστουμιών, από το πλούσιο αρχείο της ΕΛΣ και του ζωντανού δυναμικού των μονωδών και βοηθών που επιχειρούν να επιμηκύνουν το χρόνο μέσω της εμπειρίας του θεάματος. Η συνεχής αλληλεπίδραση και αλληλοδιείσδυση των υλικών, επιχειρεί να συνθέσει τα κβάντα μιας εμπειρίας φευγαλέας αναρχίας, που συνεχώς εξετάζει τί πιθανότητες έχει αυτή για να συμβεί.
