Ο Κρίστοφ Έσενμπαχ διευθύνει την Κρατική Ορχήστρα Αθηνών

Ο Κρίστοφ Έσενμπαχ είναι βραβευμένος με Grammy και, ως μαέστρος, χτίζει τον μύθο του εδώ και χρόνια, μέσα από κάθε του εμφάνιση. Ως πιανίστας και αρχιμουσικός έχει βραβευθεί με German Critics Award, MIDEM Classical Award και Leonard Bernstein Prize. Ο θρυλικός Κρίστοφ Έσενμπαχ έρχεται σε λίγες μέρες στην Αθήνα και συμπράττει με την Κρατική Ορχήστρα Αθηνών (Μέγαρο Μουσικής, 29/1) διευθύνοντας ένα πρόγραμμα, το οποίο συνδέει νοηματικά τον Κύκλο Μάλερ και τον Κύκλο 250 χρόνια Μπετόβεν.

Η συναυλία ανοίγει με την Πρώτη Συμφωνία (Τιτάν) του Γκούσταβ Μάλερ και συνεχίζεται με το θεμελιώδες για το πιανιστικό ρεπερτόριο Πέμπτο Κοντσέρτο (Αυτοκρατορικό) του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν. Σολίστ εδώ είναι ο ξεχωριστός πιανίστας Βασίλης Βαρβαρέσος.
Όλοι οι συντελεστές της συναυλίας συμμετέχουν αφιλοκερδώς ενώ τα έσοδα θα δοθούν στην Ένωση Μαζί για το Παιδί. Αυτή είναι η επιθυμία του Κρίστοφ Έσενμπαχ ο οποίος στηρίζει τα προσφυγόπουλα καθώς και ο ίδιος υπήρξε κάποτε ένα από αυτά.

Παρακάτω δημοσιεύουμε αποσπάσματα από μιαν αποκλειστική συνέντευξη του Κρίστοφ Έσενμπαχ.

Πώς νοιώθετε με κάθε βράβευση; Όταν τιμηθήκατε με Grammy για παράδειγμα;
Η αλήθεια είναι πως ήδη από τα 11, 12 μου χρόνια είχα προετοιμαστεί πως να στέκομαι σε μια βράβευση. Ωστόσο, τα βραβεία δεν αποτελούσαν τη μεγαλύτερη αξία για εμένα ούτε άλλαξαν ή επηρέασαν τον χαρακτήρα μου ή τη ματιά μου. Ήταν απλά μια επιβεβαίωση της καλής μου δουλειάς και ώθηση να προχωρήσω παρακάτω και να δουλέψω πιο σκληρά. Πρέπει να τονίσω πως τίποτα δεν είναι εύκολο. Τίποτα δεν έρχεται από μόνο του. Υπάρχει μια φράση «το ζενίθ είναι η δουλειά». Δεν θέλω να πω για τον εαυτό μου ότι είμαι ιδιοφυΐα ή τίποτα τέτοιο. Αλλά δουλειά, ναι! Χρειάζεται συνεχής προσπάθεια για την ακριβή προσέγγιση και την τελειότητα. Έτσι λοιπόν όλα τα βραβεία μου είναι η ώθηση μου για ακόμα μεγαλύτερη προσπάθεια.

Καθώς είστε ένας από τους πιο σημαντικούς αρχιμουσικούς/μαέστρους της εποχής μας, μέχρι ποιου σημείου πιστεύετε ότι επηρεάζετε την καριέρα ενός νέου μουσικού. Μπορείτε να του ανοίξετε τις πόρτες των μεγάλων συναυλιακών χώρων; Και σε ποιο ποσοστό οι αποφάσεις παίρνονται από τους μάνατζερ/ατζέντηδες;
Τα πρακτορεία είναι, στην πράξη, ένα μεγάλο εμπόδιο, όπως και οι διοργανωτές συναυλιών. Κατά κάποιο τρόπο, οι ίδιες οι ορχήστρες δημιουργούν περιορισμούς. Ειδικά οι διοργανωτές μεγάλων συναυλιών δεν ενδιαφέρονται να παρουσιάσουν νέα ονόματα στο κοινό, όσο φανταστικοί μουσικοί και αν είναι αυτοί. Οι ατζέντηδες, σε γενικές γραμμές, φέρονται κατά τον ίδιο τρόπο. Συχνά αρνούνται να αναλάβουν νέους καλλιτέχνες, επειδή είναι πολύ περισσότερος ο κόπος και ο χρόνος που απαιτείται για να τους λανσάρουν, και «πουλάνε» λιγότερο. Οι ατζέντηδες συχνά παραπονιούνται ότι έχουν πολλούς καλλιτέχνες. Προσωπικά, διαφωνώ με αυτή την άποψη την οποία αντιπαλεύω διαρκώς. Μοιάζει με χαμένη μάχη, το παραδέχομαι, αλλά δε σκοπεύω να παραιτηθώ.

Πως επιλέγετε τα έργα που διευθύνετε στις συναυλίες;
Το πρώτο κριτήριο για την επιλογή ενός έργου είναι να το αγαπώ. Επίσης, μετράει το να μπορώ να το προσεγγίσω από διαφορετικές πλευρές, να μπορώ να φωτίσω άλλες όψεις κάθε φορά. Αυτό είναι το καταπληκτικό, άλλωστε, με τη μουσική. Ότι πάντα μπορείς να ανακαλύψεις κάτι καινούριο, ακόμα και σε ένα πασίγνωστο έργο, όπως για παράδειγμα η Έβδομη του Μπετόβεν.

Το κάθε καινούριο στοιχείο που ανακαλύπτετε, το ενσωματώνετε στην ερμηνεία του έργου την επόμενη φορά;
Τις περισσότερες φορές ναι, το ενσωματώνω. Και αυτός είναι ο λόγος που με κάνει να πιστεύω ότι η ερμηνεία κάθε σύνθεσης γίνεται καλύτερη, όσο περνούν τα χρόνια, όσο πιο ώριμος και έμπειρος είναι ο αρχιμουσικός. Χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει, ότι στο επάγγελμά μας δεν χρειάζεται και η φρεσκάδα, η νεανική ματιά. Η κάθε φάση σε αυτή τη διαδρομή έχει τη δική της χάρη.

Έχετε διαρκή τριβή με τη νέα γενιά μουσικών. Μέσα από την εμπειρία σας, είστε αισιόδοξος ή απαισιόδοξος για το μέλλον της λόγιας μουσικής;
Αισιόδοξος, αναμφισβήτητα. Οι νέοι μουσικοί και συνθέτες αποδεικνύουν διαρκώς ότι όποιος θεωρεί ότι η κλασική μουσική βιώνει έναν αργό θάνατο, κάνει πολύ μεγάλο λάθος. Αντίθετα, βλέπω περισσότερους ταλαντούχους καλλιτέχνες παρά ποτέ και πιστεύω ότι θα την κρατήσουν ζωντανή, θα διασώσουν αυτή την παράδοση. Η δύναμη της μουσικής είναι τεράστια.