Λίγες ώρες προτού οι Comet Is Coming παρασύρουν τα πάντα με την υπερηχητική εμφάνισή τους στη σκηνή του Roskilde της Δανίας, είχαμε την ευκαιρία να μιλήσουμε με τον κιμπορντίστα της μπάντας Dan Leavers για να μάθουμε ποια είναι τα μυστικά πίσω από τον καλύτερο δίσκο της χρονιάς, αλλά και πώς είναι να παίζεις αποθεωτικό free jazz σε έναν κόσμο συνεχούς αστάθειας.
Το όνομα της μπάντας είναι από τα πιο τρομακτικά πράγματα να γκουγκλάρει κάποιος. Γι' αυτό το διαλέξατε έτσι;
(Γέλια) Κοίταξε, έπρεπε να βρούμε ένα όνομα. Αρχικά είχαμε διαλέξει το Soccer96, αλλά καθώς γράφαμε μουσική καταλάβαμε πως δεν ταίριαζε καθόλου με τον ήχο μας. Χρειαζόμασταν κάτι άλλο, κάτι με προσωπικότητα. Ψάχναμε μάταια για καιρό. Ώσπου μια μέρα, επισκεφτήκαμε τη βιβλιοθήκη βινυλίων που βρίσκεται κάτω ακριβώς από το στούντιό μας για να αράξουμε και να ακούσουμε δίσκους. Είχαμε διαλέξει κάτι άκυρους space δίσκους και ο ένας εξ αυτών ήταν από το BBC Radiophonic Workshop (σ.σ.: πρόκειται για το τμήμα ηχοληψίας του ιστορικού σταθμού, το οποίο επινόησε αμέτρητα ηχητικά εφέ για να χρησιμοποιούνται στις εκπομπές). Σε εκείνο το άλμπουμ το τελευταίο κομμάτι λεγόταν «The Comet Is Coming». Το έδειξα στα παιδιά κι αμέσως συμφωνήσαμε πως ήταν ακριβώς αυτό που ψάχναμε.
Παιρνετε όλες τις αποφάσεις σας συλλογικά; Πώς κινείστε στις ηχογραφήσεις;
Ο καθένας μας έχει τη μέθοδό του, κοινή βάση μας όμως είναι ο αυτοσχεδιασμός. Αυτό που κάνουμε είναι ότι ηχογραφούμε τα πάντα αναλογικά και σε πρώτη φάση ξεχωριστά το κάθε όργανο. Έτσι μας δίνεται το περιθώριο ενός μισάωρου να σκεφτούμε μια ιδέα, κάτι ξεχωριστό. Επομένως ήδη ό,τι γράψουμε είναι φορτισμένο, περιλαμβάνει μια ένταση. Έπειτα μπορούμε να τζαμαρουμε για ατελείωτες ώρες ώσπου να βρούμε κάτι που να μας κινητοποιήσει. Αλλά υπάρχουν και περιπτώσεις κομματιών, όπως το «Summon The Fire», που προέκυψαν από την ανάγκη να εξερευνηθεί μια συγκεκριμένη ιδέα ή ατμόσφαιρα.
Οι καθαυτό ηχογραφήσεις του τελευταίου δίσκου διήρκησαν τρεις μέρες, η μίξη όμως στη συνέχεια χρειάστηκε τρεις μήνες. Κάναμε πολλά overdub, πειράξαμε τις δομές των κομμάτων και ανά περιπτώσεις αλλάξαμε πλήρως το ύφος τους.
Ανέφερες τον δίσκο ο οποίος μόλις κυκλοφόρησε θεωρήθηκε αυτόματα ο καλύτερος της χρονιάς. Περιμένατε τέτοια υποδοχή;
Ποτέ δεν ξέρεις αν θα πετύχει ένας δίσκος. Το μοναδικό που έχεις να κάνεις σα μουσικός είναι να γράφεις υλικό ανεπιτήδευτο που ανταποκρίνεται στον αυθεντικό εαυτό σου. Αν το καταφέρεις και στη συνέχεια ανατριχιάζεις με τη μουσική που ακούγεται, ενθουσιάζεσαι με το αποτέλεσμα, τότε ελπίζεις πως θα υπάρχουν κι άλλοι που θα νιώσουν το ίδιο. Κατά τη διάρκεια των ηχογραφήσεων έπιανα συχνά τον εαυτό μου να είναι τρομοκρατημένος, γιατί ήθελα πάρα πολύ να πετύχει το άλμπουμ. Σκέψου διοχετεύσαμε τόση ενέργεια σε αυτό που το υλικό μας έφτανε για διπλό δίσκο. Δεν έχω δουλέψει σκληρότερα για τίποτα άλλο στη ζωή μου, οπότε με συγκινεί όταν βλέπω πόσο αρέσει το άλμπουμ στον κόσμο.
Πάντως δεν είναι καθόλου τυχαίο αυτό. Εκτός από τις ίδιες τις συνθέσεις που είναι ασύλληπτες, η συνολική αίσθηση του δίσκου πιάνει απόλυτα και αδιόρατα το πνεύμα της εποχής. Ενώ ταυτόχρονα σε εφοδιάζει με όσα χρειάζονται για να δραπετεύσεις από αυτόν.
Έχει ενδιαφέρον που το λες, γιατί σα συγκρότημα δε γράφουμε μουσική έχοντας απαραίτητα ένα συγκεκριμένο πλαίσιο στο μυαλό μας. Το πρώτο μας άλμπουμ λεγόταν «Channel The Spirits» για να εκφράσει ακριβώς αυτήν τη ρευστότητα στις ιδέες. Αλλά την ίδια στιγμή δε μας αφορά καθόλου να φέρνουμε τους εγωισμούς μας προς τα έξω μέσω των συνθέσεων. Προτιμούμε η μουσική να μας ταξιδεύει, ο ήχος να είναι ο δίαυλος της επικοινωνίας, όχι οι στίχοι. Επομένως, αναπόφευκτα στα κομμάτια αποτυπώνεται και το κλίμα μέσα στο οποίο γράφονται.
Για αυτό εκνευρίζομαι τρομερά όταν μας παρομοιάζουν με μουσικές της δεκαετίας του '60 για παράδειγμα. Αυτά είναι τελείως μαλακίες. Δεν μπορούμε παρά να κάνουμε μουσική της εποχής μας. Στο άλμπουμ η Kate Tempest ερμηνεύει ένα ποίημά της όπου υπάρχει ο στίχος «ο κόσμος ουρλιάζει», ο οποίος για εμένα αποτυπώνει κάτι τρομερά εύστοχο. Πως με όλα αυτά που συμβαίνουν, με όσα μαθαίνουμε καθημερινά, έχουμε μάθει να ζούμε με μια ένταση να σιγοβράζει αδιάκοπα κάτω από το δέρμα μας.
Παρεμπιπτόντως πώς ήταν η συνεργασία με την Tempest;
Θα ακουστεί εντελώς μελό, αλλά είναι όνειρο που έγινε πραγματικότητα ότι συνεργαστήκαμε. Συμμετείχε σε ένα κομμάτι το οποίο δουλεύαμε επί ένα χρόνο και ενώ το γράφαμε κάναμε πλάκα ότι θα ήταν φανταστικό να έκανε φωνητικά η Kate. Τελικά τη γνωρίσαμε στα παρασκήνια των βραβείων Mercury κι αμέσως της πρότεινα να κάνουμε κάτι στο δίσκο.
Δέχτηκε χωρίς δεύτερη σκέψη, αλλά περιέργως πέρασε πολύς καιρός προτού συναντηθούμε ξανά από κοντά. Ζει στη Γαλλία, έτσι η επικοινωνία μας γινόταν κυρίως διαδικτυακά. Της περιγράφαμε την αίσθηση των κομματιών και μας έκανε εντύπωση που εμπνεύστηκε κάτι τόσο σκοτεινό. Κάπως ταίριαξε με το αναρχικό πνεύμα της μπάντας, ήταν σα να μας λέει «ωραία όλα αυτά, αλλά εγώ θα γράψω εκείνο που σκέφτομαι». Όταν ήρθε στο στούντιο για την ηχογράφηση μας πήρε τα μυαλά.
Ευχαριστούμε την KLM για τη βοήθειά της στην πραγματοποίηση του ταξιδιού.
