5 λόγοι να μη χάσεις το Sonar

Απλωμένη σε δύο ημέρες (10-11/10) και τρεις χώρους (Παλιό Αμαξοστάσιο ΟΣΥ, «Acro», «Gazi Music Hall»), η παρθενική αθηναϊκή διοργάνωση του πρωτοπόρου βαρκελωνέζικου φεστιβάλ φέρνει κορυφαία ονόματα αλλά και φρέσκους εκπροσώπους της ηλεκτρονικής σκηνής. Διαλέξαμε πέντε που μας κέντρισαν το ενδιαφέρον.

#1 Jon Hopkins

Ποιος είναι αυτός ρε παιδιά

Τι αίσθηση αφήνει μια ψυχεδελική εμπειρία; Το πιο πρόσφατο, βραβευμένο με Grammy άλμπουμ του Βρετανού μουσικού και παραγωγού Jon Hopkins, με τίτλο «Singularity», απαντάει ακριβώς στο ερώτημα αυτό, προσπαθώντας να αποδώσει τη ροή των συναισθημάτων μετά τη χρήση φυσικών ψυχοτρόπων ουσιών. Ένα πλάνο δεκαπέντε ετών έγινε πραγματικότητα χάρη στις νέες τεχνολογίες που συνέθεσαν έναν πειραματικό δίσκο με αρμονικές εξελίξεις και κορυφώσεις, αρκετά διαφορετικό από τις προηγούμενες κυκλοφορίες που θυμίζουν, σύμφωνα με τον ίδιο, «περισσότερο χρήση MDMA σε μια περιπετειώδη νυχτερινή έξοδο».

Γιατί είναι must

Όσοι έχουν πετύχει συναυλίες του στο εξωτερικό μιλούν για μαγευτικές εμπειρίες. Πράγματι, από τη συνεργασία του με τον Brian Eno στις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας μέχρι τους γεμάτους αυτοπεποίθηση δίσκους των τελευταίων ετών, ο Hopkins αποδεικνύει ότι ξέρει να παρασύρει τα πλήθη και δημιουργεί ένα καταιγιστικό σετ (11/10, «Gazi Music Hall»).

#2 Unkle

Ποιος είναι αυτός ρε παιδιά

Αποκλείεται να μην τους έχεις πετύχει σε κάποια από τις αθη­ναϊκές τους εμφανίσεις. Ήδη από το 1998, όταν η μουσική κολεκτίβα του ακούραστου James Lavelle κυκλοφόρησε τον πρώτο της δίσκο «Pscyence Fiction», εξερευνώντας το πεδίο του trip hop, τιμά συχνά την πόλη μας, με πιο πρόσφατη επίσκεψη το Ejekt του 2016. Η παγκόσμια σκηνή, πάντως, τους δίνει ψήφο εμπιστοσύνης τριάντα χρόνια τώρα, καθώς έχουν συνεργαστεί με πολλά ονόματα, από τον Thom Yorke (Radiohead) και τον Nick Cave μέχρι τον Andrew Innes (Primal Scream) και τον Jason Newsted (Metallica).

Γιατί είναι must

Δεν σταματούν να πειραματίζονται με νέες ιδέες. Επίσης πριν από έξι μήνες κυκλοφόρησαν το δίσκο τους «The Road: Part II (Lost Highway)», που παραπέμπει ήδη από τον τίτλο αλλά και από την εξέλιξη της μουσικής στην ομώνυμη ταινία του Ντέιβιντ Λιντς (12/10, Παλιό Αμαξοστάσιο ΟΣΥ).

#3 Modeselektor

Ποιος είναι αυτός ρε παιδιά

Από τους Gernot Bronsert και Sebastian Szary των Modeselektor έχουμε πάρει ήδη μια γερή γεύση στις συναυλίες τους με τους Moderat, το κοινό project με τον «Apparat» Sascha Ring. Το γερμανικό σχήμα μετράει σχεδόν τριάντα χρόνια μουσικής πορείας κι έχει την τιμή να ανήκει στα αγαπημένα γκρουπ του εμβληματικού Thom Yorke. Ακατάτακτοι, συνεχίζουν να πειραματίζονται με ήχους από ποικίλα μουσικά είδη και να αποφεύγουν παιγνιωδώς ταμπέλες και κατηγοριοποιήσεις. Επιχειρούν ένα ελεγχόμενο χάος και το τροφοδοτούν με στοιχεία από hip hop, industrial, ακόμη και noise των Sonic Youth.

Γιατί είναι must

Ηλικία, παιδιά, υποχρεώσεις: οι ίδιοι δήλωναν πριν από μερικά χρόνια ότι έχουν χάσει επαφή με την club σκηνή. Ωστόσο, ο πιο πρόσφατος δίσκος τους «Who Else» είναι ο απόλυτος ύμνος στο dancefloor, με κομμάτια κατάλληλης διάρκειας, που αξιοποιεί στο έπακρο τα δυνατά τους στοιχεία (11/10, Παλιό Αμαξοστάσιο ΟΣΥ).

#4 Acid Arab

Ποιος είναι αυτός ρε παιδιά

Αραβικές κλίμακες, ινδικές επιρροές και ανατολίτικα φωνητικά αναμειγνύονται με σκληρή, δυτική ηλεκτρονική μουσική, σε ένα μιξ που κάνει τα γαλλικά clubs να παραληρούν. Το ντουέτο των Παριζιάνων Guido Minisky - Hervé Carvalho ακολούθησε μια τάση που εντόπισε σε μεμονωμένα τραγούδια και την εξέλιξε σε νέο ρεύμα. Ξεκινώντας από ένα εβδομαδιαίο πάρτι, οι δύο DJs κατέληξαν να δημιουργούν τα δικά τους ηλεκτρονικά έπη με οριεντάλ αποχρώσεις, μπολιάζοντας την κλαμπίστικη πλευρά τους με ηχοχρώματα από τα τούρκικα παράλια μέχρι την Άπω Ανατολή.

Γιατί είναι must

Πρόκειται για το σχήμα-­ενσάρκωση του όρου «σταυροδρόμι πολιτισμών», ενώ είναι το μοναδικό πλήρες gig που στηρίζεται στο συγκερασμό ανατολικής και δυτικής κουλτούρας (11/10, Παλιό Αμαξοστάσιο ΟΣΥ).

#5 Caterina Barbieri

Ποιος είναι αυτός ρε παιδιά

Αποστολή του Sonar δεν είναι μόνο η συγκέντρωση μεγάλων ονομάτων της electro σκηνής αλλά και η επαφή με νέους καλλιτέχνες που αναζητούν πρωτοποριακές εκφραστικές μεθόδους. Ιδανική για αυτόν το σκοπό είναι η μινιμαλιστική προσέγγιση της Ιταλίδας Caterina Barbieri, που αναζητά τη μηχανιστική ευφυΐα του ήχου. Παίζει με την αντιληπτικότητα των ακροατών, ενώ αναζητά νέες διαστάσεις των αλγοριθμικών δημιουργιών της και πειραματίζεται με το τέμπο και τη διάρκειά τους. Το κλειδί είναι να εντοπίσεις την περιπλοκότητα των συνθέσεων μέσα από το καθαρό αποτέλεσμα.

Γιατί είναι must

Μοτίβα που αναπτύσσονται από διαφορετικές γωνίες, με μουσικές πτυχώσεις και αναδιπλώσεις, δημιουργούν ένα σετ που κινείται από ονειρικές στιγμές σε ηχηρά ξεσπάσματα. Απαιτεί έναν ενεργό ακροατή αλλά και την απόλυτη νοητική του παράδοση στα ηχοτοπία που παράγει και στις μινιμαλιστικές κλιμακώσεις της (12/10, «Acro»).