«Ώπα»! Ο Randy Blythe των Lamb of God το επανέλαβε πολλάκις, σαν να είναι το νέο αγαπημένο του επιφώνημα, το οποίο αν και δεν ξέρει τι σημαίνει, καταλαβαίνει ότι συνοδεύεται από ένα σπασμένο πιάτο και μπόλικο ούζο. Θα μπορούσε να πει κανείς βέβαια ότι αυτό το επιφώνημα ήταν ακριβώς ό,τι έγινε το βράδυ της 3ης Ιουλίου στο Gazi Music Hall, όπου ήρθαν τα πάνω-κάτω από την επιστροφή των Lamb of God μετά από δέκα χρόνια.
Πριν όμως από τους Αμερικανούς, την ατμόσφαιρα ανέλαβαν να ζεστάνουν οι Έλληνες Aetherian, με τις melodic death μελωδίες τους να πλημμυρίζουν τη σκηνή και να ενθουσιάζουν το κοινό που είχε συρρεύσει από νωρίς, μην αφήνοντας σπιθαμή ελεύθερη στο χώρο. Ήταν άλλη μια από εκείνες τις φορές που χαρήκαμε τη δύναμη ελληνικών συγκροτημάτων που καλούνται να ανοίξουν μεγάλα ονόματα του διεθνούς χώρου, με τους Aetherian να δίνουν μια εμφάνιση υψηλών προδιαγραφών και ασταμάτητης ενέργειας, που έκλεισε με το «The rain», τον προπομπό του πρώτου τους δίσκου «The Untamed Wilderness» που κυκλοφόρησε το 2017.
Μετά τις ευχαριστίες όμως είχε έρθει η ώρα για το μεγάλο όνομα, τους Lamb of God, που σύμφωνα με τον Randy Blythe ήξεραν πως η στάση στην Ελλάδα θα ήταν η καλύτερη της περιοδείας τους. Πράγματι, η υποδοχή που τους επιφύλασσε το ελληνικό κοινό ξεχείλιζε δυναμισμό, όρεξη, ενέργεια και μάχες που θύμιζαν πόλεμο. Από τα πρώτα δευτερόλεπτα οι ιαχές κάλυψαν εκκωφαντικά το χώρο, με κανένα κεφάλι να μην αντιστέκεται στο ανελέητο headbanging και τα χέρια να σηκώνονται με κάθε αφορμή στον αέρα.
Με ήχο σε πολύ καλό επίπεδα και τη μπάντα να φαίνεται σε τρελή φόρμα, η σύνδεση με το κοινό που ανυπομονούσε να τους δει ήταν αναπόφευκτη. Κι αν το σετ ήταν σχετικά μικρό (εβδομήντα λεπτών), κανείς δεν παραπονέθηκε και δεν ζήτησε περισσότερο, γιατί οι Lamb of God με τέρμα τα γκάζια φρόντισαν να ικανοποιήσουν κάθε ίχνος ψυχής που έμεινε σε όσους βρισκόμασταν στην αρένα.
Φράσεις σαν «έπεφταν κορμιά», «ομηρικές μάχες», «πεδίο πολέμου» μπορεί να ακούγονται κλισέ, όμως η αλήθεια είναι πως κανείς δεν σταμάτησε ούτε λεπτό και αν έβλεπες την κατάσταση από πάνω, θα νόμιζες πως δεν πρόκειται για ανθρώπινα σώματα, αλλά για άλλες υπάρξεις, που δημιουργούσαν κύματα, κύκλους και τοίχους. Σε άλλα τραγούδια, όπως το «Now you’ve got something to die for» και το «Laid to rest», οι στίχοι ακούγονταν δυνατά και πεντακάθαρα από όλους για να ξεκουραστεί λίγο ο αεικίνητος Randy Blythe. Σε άλλα πάλι, όπως το «Descending» και το «Redneck», δεν υπήρχε περιθώριο για στίχους, γιατί ήταν η ώρα για κίνηση και… επιβίωση, με το παραδοσιακό wall of death στο τέλος να ξεζουμίζει όλα τα κορμιά που βρέθηκαν μέσα ή γύρω του.
Όσοι δεν είχαμε πάει το 2010 στο Fuzz να τους απολαύσουμε, είχαμε ακούσει τους θρύλους για εκείνη την εμφάνιση και τις δύσπιστες φωνές που θεωρούσαν αδύνατο να επαναλάβουν κάτι τέτοιο. Όσοι πάλι δεν μπόρεσαν ή δεν θέλησαν να έρθουν (ίσως λόγω φόβων για όσα σχόλια ακούστηκαν το προηγούμενο βράδυ στη συναυλία των Dream Theater) θα χρειαστεί να υπομείνουν τα ενθουσιώδη σχόλια, μετά από μία εξαιρετική εμφάνιση που θα μείνει στην ιστορία. Ώπα λοιπόν στο Randy Blythe, ώπα στους Lamb of God και μια βαθιά υπόκλιση.
