Ομολογώ ότι δεν ήμουν από αυτούς που έγραψε απευθείας μέσα τους το «Gomenaki», τον περασμένο Μάιο όταν άρχισε να εμφανίζεται παντού. Ίσως να έφταιγε ακριβώς αυτή η υπερπροσφορά που με κάνει σκεπτική, ίσως απλά να μην του αφιέρωσα ποτέ τον απαραίτητο χρόνο (αν και θαύμασα με μιας το εικαστικά και θεματικά άρτιο videoclip του). Χρειάστηκε πάντως κάποιο χρόνο για να πιάσω τον εαυτό μου να μουρμουρίζει «Γκομενάκι μου σε θέλω, γκομενάκι μου πεθαίνω».
Έτσι όταν έφτασε στα χέρια μου ο πρώτος δίσκος των Someone Who Isn’t Me (S.W.I.M), συνέχεια των δύο 7-ιντσων «Stop & Remember» και «Gomenaki», παρέμεινα επιφυλακτική και ελαφρώς απρόθυμη να του δώσω την ευκαιρία που του άξιζε· έπρεπε όμως κάποια στιγμή να αφήσω τις προκαταλήψεις στην άκρη. Όμως το «Dance With You» αποφάσισε να λειτουργήσει αυτόβουλα και να καταργήσει τις αντιστάσεις μου, αφού ήδη από το πρώτο, ομώνυμο track (το οποίο παραμένει και το αγαπημένο μου απ’ το δίσκο) κατόρθωσε να με κάνει να απολογούμαι στον εαυτό μου για τη μέχρι πρότινος απορριπτική στάση μου.
Στακάτη και βαθιά φωνή από τη Loo σε συνδυασμό με τα δυναμικά της σύνθιά και τα καθαρά ντραμς της Μαρίας καταφέρνουν να καρφώσουν αυτό το σκοτεινό χορευτικό κομμάτι στο μυαλό σου. Ο συνδυασμός synth pop με πιο βαριά, dark στοιχεία πάντα με γοητεύει, και αυτό η all-girl μπάντα το χει στην καρδιά της μουσικής της. Γι αυτό ίσως δεν προτιμάω τόσο τη συνεργασία με την εκ Λονδίνου ορμώμενη Yodashe. Παρ’ ότι το «Wonderland» είναι… ακριβώς αυτό που λέει ο τίτλος, η ονειρική pop φωνή της με βγάζει εκτός κλίματος· πάντα προτιμώ τις καλές goth ενέσεις στα pop κομμάτια. Αντίθετα, η συνεργασία με τον εμβληματικό μουσικό «Man of Managra» Coti K («Leap of Faith») μεταφράζει ακριβώς αυτή τη διάθεση της σκοτεινής pop σε ενδιαφέρουσα μουσική.
Ο δίσκος τελικά καταφέρνει να σε κερδίσει με τις πολλαπλές 80’s αναφορές του: λίγη Cindy Lauper από δω, λίγοι New Order από κει, ρίξε και λίγους Kraftwerk γιατί πάντα χρειάζονται μερικά μπλιμπλίκια. Οι περισσότερο ή λιγότερο ένοχες απολαύσεις μας από τη δεκαετία του ’80 συνδυάζονται αρμονικά, ισορροπώντας ανάμεσα στη νοσταλγία αλλά και ένα πολύ φρέσκο ήχο.
Τα τρία instrumental («Night Flight», «Strange» και η instrumental βερσιόν του «Pinku» σε Bonus Track) είναι όσο κινηματογραφικά αναμένουμε από τη μπάντα που υπέγραψε το soundtrack του Chevalier, αλλά και αργότερα τις live εκτελέσεις μουσικής για την «Αστέρω» και το «Pandora's Box». Ειδικά το «Strange» είναι το ιδανικό track για κλείσιμο αφού συμπυκνώνει όλη τη νυχτερινή nostalgia του δίσκου στις κιθάρες και τα synths· τόσο πολύ που τις περισσότερες φορές κάνω skip στο εξίσου δουλεμένο bonus track, απλά για να διατηρηθεί αυτή η αίσθηση της αυλαίας που πέφτει.
Ξεχωρίζει η ιδιαίτερα προσεγμένη παραγωγή (Μαριλένα Ορφανού και Ekelon) αλλά και η καλή, αφηγηματική μουσικά ροή των κομματιών στο δίσκο. Τώρα θέλουμε να ακούσουμε και αυτό το κάτι παραπάνω που θα περάσει τις S.W.I.M. από το φρέσκο στο καινοτόμο και ελπίζουμε να το βρούμε στο δεύτερο δίσκο τους που απ’ όσο γνωρίζουμε ήδη ηχογραφείται.
Μέχρι τότε, μπορείτε να ακούσετε τις Someone Who Isn’t Me στο «Rudu Bar», την Κυριακή 3 Μαρτίου (7.30μ.μ.) και στο «Ρομάντσο» στις 16 Μαρτίου στα πλαίσια του Athens Dj’s & Performers for Athens Pride.
