Τέτοια εποχή, το 2004, οι Πυξ Λαξ διαλύονταν επισήμως. Εδώ και μήνες το δημοφιλέστατο γκρουπ βρίσκεται σε περιοδεία και την Κυριακή 23 Σεπτεμβρίου δίνει μια μεγάλη εορταστική συναυλία στο Θέατρο Βράχων. Οι Πυξ Λαξ όλα αυτά τα χρόνια της επίσημης «ανυπαρξίας» τους εξακολουθούν να γεμίζουν venues και το «τέλος» τους μοιάζει να μην ήρθε ποτέ – όπως και το «τέλος της ιστορίας» του Φράνσις Φουκουγιάμα! Για να σοβαρευτούμε όμως, οι Πυξ Λαξ είναι αδύνατο να διαλυθούν γιατί αποτελούν μέρος της ουσιαστικής ποπ κουλτούρας αυτού του τόπου, και αυτό το συνειδητοποίησε ο ουσιαστικός δημιουργός τους, ο Μάνος Ξυδούς, το 2009, όταν άρχισε να καλλιεργεί την ιδέα της επανασύνδεσης του γκρουπ. Ένα χρόνο αργότερα ο Μάνος έφυγε και δεν πρόλαβε να τη δει να υλοποιείται.
Με τον Μάνο Ξυδού πηγαίναμε μαζί στο ίδιο γυμνάσιο (Αρρένων Αγίων Αναργύρων). Δύο χρόνια μεγαλύτερος, ο Μάνος έχει μείνει στο μυαλό της εφηβείας μας ως επίδοξος Tom Jones! Δεν έγινε μεγάλος τραγουδιστής – δούλεψε όμως πολύ στη μουσική, αυτήν που πάντα αγαπούσε, σε πολλαπλά επίπεδα, με ανώτερο αυτό της παραγωγής και της σύνθεσης, και δημιούργησε σπουδαίες και ουσιαστικές επιτυχίες. Μία από αυτές, η μεγαλύτερή του, ήταν οι Πυξ Λαξ.
Οι Πυξ Λαξ –δηλαδή ο Φίλιππος Πλιάτσικας και ο Μπάμπης Στόκας– είναι ένα γκρουπ των δυτικών προαστίων που υπάρχει από το 1988. Εδώ και 30 χρόνια δηλαδή. Ο Ξυδούς είδε σε αυτούς ένα πηγαίο ταλέντο και δούλεψε μαζί τους, έγινε ένα με αυτούς, καθώς ανακάλυπτε σε αυτό το σχήμα το πραγματικό εκφραστικό του όχημα. Γρήγορα αυτή η φιλία και συνεργασία απέδωσε καρπούς. Μουσικά μιλώντας, ήταν μια σύμμειξη των βασικών ποιοτήτων του ροκ με το ιδιαίτερο άρωμα των δυτικών προαστίων – μιας ευρείας περιοχής που για χρόνια έψαχνε, μέσα από απειράριθμα γκρουπάκια, να βρει τη ροκ φωνή της και να τη δει να ενσωματώνεται στην καθημερινή λαϊκότητά της.
Οι Πυξ Λαξ πέτυχαν να περάσουν φυσικά το rock feeling στα γεμάτα αλήθεια τραγούδια τους και να πιάσουν τα αισθήματα του κοινού τους σε πλατιά γκάμα: από τον ανήσυχο πιτσιρικά των ’90s στον καφετζή της γειτονιάς. Και ανοίχτηκαν παντού: στο λαϊκό τραγούδι και στο ροκ, στο έντεχνο και στο παραδοσιακό. Χωρίς τίποτα να κλοτσάει και όλα να ακούγονται φυσικά και ωραία στο καλλιτεχνικό τους output. Ο Ξυδούς, ο Πλιάτσικας και ο Στόκας δούλευαν με προσήλωση το υλικό και το αποτέλεσμα της εκφραστικής τους ανάγκης βαθμιαία τους δικαίωνε όλο και πιο πολύ. Έτσι οι Πυξ Λαξ απέκτησαν μια fan base που διατηρεί άφθαρτη τη δυναμική της μέσα στο χρόνο. Και φέτος, εκτός από τις συναυλίες, οι Πυξ Λαξ έχουν και καινούργιο δίσκο. Μαζί και μέλλον…
Τρεις δίσκοι τους που ξεχωρίζουν
Ο ήλιος του χειμώνα με μελαγχολεί (1993)
Το άλμπουμ που έβαλε το folk urban rock του γκρουπ μέσα σε μια εποχή όπου το «φαίνεσθαι» είχε αρχίσει να δείχνει πιο σημαντικό από το «είναι». Με guest τον Βασίλη Καρρά.
Για τους πρίγκιπες της Δυτικής Όχθης (1994)
Ουσιαστικά είναι η ταυτότητα των Πυξ Λαξ, μουσική τε και «ιδεολογική». Οποιαδήποτε αναφορά στο γκρουπ πρέπει να εκπορεύεται από εδώ και να καταλήγει εδώ.
Στίλβη (1998)
Δέκα χρόνια πορεία και αυτή είναι η πιο γεμάτη και μεστή δισκογραφική παραγωγή των Πυξ Λαξ. Υπάρχει λόγος που εδώ συνυπάρχουν ο Bob Dylan και ο Σταύρος Λογαρίδης.
