Όταν η διοργάνωση του Release Festival ανακοίνωσε πριν δύο μήνες την φθινοπωρινή της έκπληξη, aka τους Chemical Brothers, η απόφαση ήταν μονόδρομος: Θα πάμε Chemical. Το μουντό απόγευμα του Σαββάτου 8 Σεπτεμβρίου, η αναμονή για αυτό το mega πάρτι είχε κορυφωθεί και εμείς κατευθυνθήκαμε στο Ολυμπιακό Κέντρο Ξιφασκίας, με μία μόνη σκέψη: αυτό που θα βιώσουμε, θα αξίζει.
Η άφιξή μας στο χώρο πραγματοποιήθηκε υπό τους ήχους του πρώτου Dj set από τους Pene vs Lukas the 3rd, το οποίο ήταν κάτι λιγότερο από άνευρο. Στις 9 και μισή και χωρίς να υπάρξει καμία απολύτως μουσική διακοπή ανάμεσα στα δύο set (μία προσπάθεια να διατηρηθεί το πνεύμα του πάρτι, το οποίο όμως δεν είχε δημιουργηθεί εξ' αρχής) τα ηνία στα decks ανέλαβε ο dj James Holroyd με πολύ πιο ένθερμες μουσικές προτάσεις, αλλά και πάλι σχετικά υποτονικές. Αυτό τουλάχιστον μέχρι τις 10 και μισή, όταν ο κόσμος άρχισε να συγκεντρώνεται ασφυκτικά στο μπροστινό μέρος της σκηνής, προετοιμάζοντας επιτέλους την διάθεση για την επικείμενη άφιξη του βρετανικού ντουέτου στη σκηνή.
Και εδώ καμία διακοπή στο σετ, μόνο ένα αργό χτίσιμο το οποίο αύξησε όσο χρειαζόταν την ανυπομονησία μας. Στις 11 ακριβώς (εγγλέζοι μέχρι το κόκκαλο) ο Tom Rowlands και ο Ed Simons βρίσκονταν στο stage και έδιναν το σύνθημα: «Go!», σε ένα κοινό που μεταμορφώθηκε σε δευτερόλεπτα από αδρανές σε παραληρηματικό. Μαζί με την λέιζερ προβολή ενός γιγάντιου χορευτή, παραδοθήκαμε στα big beats του γνωστού hit, με χέρια στον αέρα, ξέφρενα χοροπηδητά και ενθουσιώδη συμμετοχή στα τραγουδιστικά μέρη.
Στο «Do it again», που ακολούθησε αμέσως μετά και θα μπορούσε να είναι το σύνθημα-αίτημα της βραδιάς, οι χορευτικές μας ικανότητες αναπτύχθηκαν στο φουλ- πώς θα μπορούσες να μείνεις απαθής μπροστά στη live εκτέλεση του χορευτικού ύμνου και ακόμα περισσότερο απέναντι στη γιγάντια βιντεοπροβολή που προκαλούσε να συνεχίσεις; Και όσο εμείς αναρωτιόμασταν Oh my God, what have I done, οι Χημικοί Αδερφοί μας καλούσαν να απελευθερωθούμε με το «Free Yourself».
Σε αντίστοιχους τόνους, το χορευτικό πάρτι συνεχίστηκε αδιάκοπα για μιάμιση ώρα- με λιγότερο ενθουσιασμό εκ μέρους του κοινού για το υπόλοιπο πρώτο μισό μέρος, μέχρι να ακουστούν δηλαδή οι πρώτες νότες του «Hey Boy Hey Girl». Βέβαια όχι αδικαιολόγητα, αφού πάντα τα αγαπημένα κομμάτια καλούν για μία κορύφωση του ενθουσιασμού απέναντι στις υπόλοιπες επιλογές του set. Άλλωστε, το φωτορυθμικό σόου ήταν τόσο εντυπωσιακό, που καθήλωνε συνολικά τις αισθήσεις, χωρίς ευτυχώς να επισκιάζει τη μουσική. Με τρισδιάστατο σχεδιασμό, βιντεοπροβολές και φώτα που οριοθετούσαν την οπτική δράση και συμπεριελάμβαναν το κοινό σ’ αυτήν, το σόου ήταν συνολικά απογειωτικό.
Δεν έλειψε και ένα μικρό teasing εκ μέρους τους, με την εκτέλεση του EBW 12, ένα απόσπασμα λίγων δευτερολέπτων που έχει κυκλοφορήσει ως ένας πρόδρομος του νέου υλικού που ετοιμάζουν- το απόσπασμα αυτό με το σχετικό οπτικό υλικό με λευκές μάσκες που γελούν είναι και η μοναδική πληροφορία για νέο υλικό τους, προμηνύει όμως μία κυκλοφορία ριζοσπαστική και, σίγουρα, άγρια.
Δίνοντας την έναρξη στο τελευταίο μισάωρο του σετ, η ηλεκτρική έναρξη του «Hey Boy Hey Girl» δημιούργησε μία εκστατική διάθεση στο κοινό, η οποία συνεχίστηκε με τα γιγάντια φουσκωτά μπαλόνια που απελευρώθηκαν πρώτα στην οθόνη και έπειτα real life στο κοινό κατά τη διάρκεια του «Saturate», δίνοντας έτσι την ευκαιρία για μία συνεχή ανταλλαγή ενέργειας ανάμεσα στον κόσμο και το σόου. Μαζί με τα δύο γιγάντια ρομπότ με τα λέιζερ μάτια και τα strobe lights, το σόου έφτασε στο απόγειο του με τις σχεδόν back to back εκτελέσεις του «Galvanize» και του «Block ‘Rockin Beats», που ήταν το καλύτερο κλείσιμο για την βραδιά, αφού μας άφησε να ζητάμε απεγνωσμένα για παραπάνω.
Αφού είχαν συμπληρώσει μιάμιση ώρα ασταμάτητης μουσικής έντασης, ακολούθησε ξαφνικά δεκάλεπτη σιγή- η οποία φυσικά γέμισε από την απαίτηση για encore, σφυρίγματα και μία απόλυτη άρνηση στο να αναχωρήσουμε. Αυτή η παύση (η μοναδική από την έναρξη του αρχικού dj set) ήταν ακόμα ένα μέρος της άψογης σκηνοθεσίας, αφού δημιούργησε την απόλυτη ανυπομονησία αλλά και την απόλυτη απόλαυση όταν οι Chemical ξανά ανέβηκαν στη σκηνή με την επιγραφή «Hold Tight Αθήνα», συμπληρώνοντας έτσι ένα δίωρο set - αποφορτίζοντας πρώτα το κοινό με το ονειρικό «Wide Open» και visuals από εκατοντάδες πεταλούδες και έπειτα απογειώνοντας το με ένα εκρηκτικό «The Private Psychedelic Reel» και ψυχεδελικές εικόνες από… εκκλησιαστικά βιτρό με θρησκευτικές αναπαραστάσεις.
Συνολικά, το event που στήθηκε στο Κέντρο Ξιφασκίας, δικαίωσε κάθε προσδοκία και με το παραπάνω. Σ’ αυτό συνέβαλε τόσο η άριστη σκηνοθεσία στο οπτικό κομμάτι όσο και ο πολύ καλός ήχος- που θα αντέχαμε ίσως να είναι ακόμα πιο δυνατός. Σε επίπεδο χώρου, παρότι αρκετά δύσκολα προσβάσιμο εάν δεν υπάρχει δυνατότητα αμαξιού, το Κέντρο Ξιφασκίας ήταν μία άριστη επιλογή. Αφενός, η έκταση αλλά και το γεγονός ότι είναι αρκετά ψηλοτάβανο δεν μας ανάγκαζε να στριμωχτούμε, αφετέρου ο άριστος εξαερισμός ήταν κάτι που εκτιμήσαμε δεόντως, έπειτα από τις ασφυκτικές εμπειρίες σε άλλα χειμερινά venues. Τέλος, η άνετη διέλευση του κόσμου τόσο στην είσοδο όσο και στην έξοδο αλλά και η σχετικά μικρή αναμονή στα δύο μπαρ, ήταν στα συν της συναυλίας. Όπως και να έχει εμείς κρατάμε την φράση με την οποία μας αποχαιρέτησαν οι Chemical Brothers και αδημονούμε τόσο για το νέο δίσκο όσο και για την επόμενη φορά: Love is all!
© Φωτογραφιών: Αλεξάνδρα Ζαγγανά, Χριστίνα Αλώσση
