Το Terra Vibe είναι χωρίς αμφιβολία το μεγαλύτερο φεστιβαλικό venue της χώρας στο οποίο έχουμε ζήσει μεγάλες συναυλιακές στιγμές όλα τα προηγούμενα χρόνια. Και δεν διαφωνεί κανείς πως το ζητούμενο είναι να μπορεί όσο το δυνατόν περισσότερος κόσμος να απολαμβάνει τα μεγάλα συναυλιακά γεγονότα, ειδικά σε μια εποχή που το κόστος μιας μεγάλης συναυλίας δεν είναι αμελητέο και που η Αθήνα δέχεται εκατομμύρια επισκέπτες, ενώ παράλληλα γίνεται πολύς λόγος για τον φεστιβαλικό τουρισμό (υπήρξαν ξένοι π.χ. που ήρθαν ειδικά για τη συναυλία και ζητούσαν λύσεις διαμονής).
Όμως το sold out των Iron Maiden στο Rockwave με την καθολική ταλαιπωρία 40.000 ανθρώπων που το παρακολούθησαν θέτει ερωτήματα αναφορικά με την επάρκεια του συναυλιακού χώρου αναφορικά με την προσβασιμότητα, την ασφάλεια και τη διαχείριση της πολυκοσμίας εντός και εκτός του συναυλιακού χώρου.
Εμείς ζητήσαμε από 4 συνεργάτες να καταγράψουν την εμπειρία τους από μεγάλα φεστιβάλ του εξωτερικού που παρακολούθησαν πρόσφατα και να συγκρίνουν με την ελληνική πραγματικότητα.
Download Festival - όχι απλά ένα φεστιβάλ, αλλά ένα μικρό «χωριό» διακοπών
Παρότι το φετινό Rockwave Festival στα βασικά ζητούμενα μιας rock συναυλίας (ήχος, εικόνα) μας κάλυψε και με το παραπάνω, θα μπορούσε να έχει κάνει βήματα μπροστά και σε άλλους τομείς. Έχοντας πάρει μέρος ως κατασκηνωτής σε πολύ μεγάλο φεστιβάλ της Αγγλίας στο παρελθόν (Download Festival στο ιστορικό Donington Park), δεν θέλω να αναφερθώ στις ουρές και στην πολυκοσμία. Αυτά είναι μέρος της όλης εμπειρίας και μάλιστα εκεί είναι ακόμα «χειρότερα». Αναφέρομαι όμως σε θέματα πρόσβασης και camping. Το να πας και να φύγεις σαν άνθρωπος από το χώρο και να μην έχεις απλά «πετάξει» το αυτοκίνητό σου πάνω στο δρόμο είναι ένα από αυτά τα αυτονόητα. Το να υπάρχει ένας συγκεκριμένος χώρος για τους campers είναι ένα δεύτερο. Στο εξωτερικό υπάρχουν ολόκληρα μικρά «χωριά» για να ζήσουν οι κατασκηνωτές, από mini markets με όλα τα απαραίτητα (μέχρι ντουζιέρες) και από μαγαζάκια με κάθε είδους rock merch έως διάφορα σόου (karaoke, stand up comedy). Με αυτόν τον τρόπο το φεστιβάλ επεκτείνεται χρονικά πέρα από τις ώρες ή τις μέρες που παίζουν οι μπάντες και ο κόσμος το αντιλαμβάνεται σαν διακοπές.
Κατανοώ τους περιορισμούς που έχει η Μαλακάσα. Όμως η χώρα μας έχει δυναμική, ένα καλοκαιρινό φεστιβάλ με μεγάλα ονόματα μπορεί να προσελκύσει κόσμο από όλον τον κόσμο, και ίσως έχει έρθει η ώρα οι διοργανωτές να αναζητήσουν λύσεις και να επενδύσουν περισσότερο για να κάνουν τον χώρο του Terravibe κάτι πολύ μεγαλύτερο.
Λεωνίδας Αρβανίτης, δημοσιογράφος Metal Hammer
Primavera Sound - το φεστιβάλ πρότυπο της Βαρκελώνης
Δε χωρά αμφιβολία πως η βαρκελωνέζικη διοργάνωση βρίσκεται στην ελίτ των μουσικών φεστιβάλ παγκοσμίως, και φέτος φρόντισε να αποδείξει ακόμα μια φορά. Δεν είναι μόνο το πολυσυλλεκτικό του lineup για όλα τα γούστα, αλλά και ο υποδειγματικός τρόπος με τον οποίο εκμηδενίζει τη λέξη «ταλαιπωρία». Τον περασμένο Μάιο πέρασα τις πύλες του Parc del Forum μαζί με σχεδόν 220 χιλιάδες άτομα, κι όμως δε συνάντησα πουθενά κανένα συνωστισμό. Η παραμονή στις ουρές των μπαρ και τις καντίνες δεν ξεπερνούσε τα 5', καθώς ήταν δυνατή η πληρωμή με μετρητά και POS, ενώ ακόμα λιγότερη ήταν εκείνη στις πολυάριθμες χημικές τουαλέτες. Τα βραχιόλια των πάσων δε, είχαν barcode το οποίο οι κάτοχοί τους σκάναραν και πέρναγαν στο χώρο σε κλάσματα δευτερολέπτου. Η διοργάνωση όμως φρόντιζε και για την προσέλευση στο χώρο, ο οποίος παρόλο που βρισκόταν κοντά σε όλα τα διαθέσιμα μέσα μεταφοράς, μετά τα μεσάνυχτα προσεγγιζόταν από ειδικό λεωφορείο για να μεταφέρει τους επισκέπτες στο κέντρο της πόλης έναντι ελάχιστου αντίτιμου. Αυτές είναι μικρές αλλά ουσιαστικές κινήσεις οι οποίες όχι μόνο εξασφαλίζουν μια άρτια φεστιβαλική εμπειρία, αλλά προκαλούν το κοινό να επιστρέφει συνεχώς στο Primavera, αφού βλέπουν τα χρήματά τους να πιάνουν τόπο…
Γιάννης Καντέα-Παπαδόπουλος, δημοσιογράφος αθηνόραμα
Citadel Festival & Kaleidoscope - τα καλοκαιρινά ups & downs του Λονδίνου
Δύο ήταν οι εμπειρίες μου φέτος από φεστιβάλ του Λονδίνου: Το πολυπληθές Citadel Festival στο Gunnersbury Park, στο δυτικό Λονδίνο, και το πιο χαλαρό Κaleidoscope στους κήπους του Alexandra Palace, στα βόρεια της πρωτεύουσας. Στο πρώτο υπήρχε ολόκληρη αποικία από τουαλέτες με ελάχιστη εώς καθόλου αναμονή. Μικρή ήταν η αναμονή στην είσοδο, με πολυάριθμο προσωπικό ασφαλείας να ψάχνει τις τσάντες σε καλά διαχωρισμένα περάσματα. Παρά την ποικιλία στην επιλογή, μεγάλες ήταν οι ουρές στο φαγητό, αλλά και τις διάσπαρτες βρύσες με δωρεάν νερό, που προχωρούσαν όμως σχετικά γρήγορα (δύσκολο να προνοήσεις για μια τόσο ζεστή μέρα στο Λονδίνο). Γενικά το πολυάριθμο προσωπικό ασφαλείας και η ώθηση που δίνεται στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, με συντονισμένη προσπάθεια απ’ τους διοργανωτές, αποσυμπιέζουν την κατάσταση στα περισσότερα φεστιβάλ στο Λονδίνο και την υπόλοιπη Βρετανία. Υπάρχουν όμως πάντα και οι εξαιρέσεις, και το Citadel αποδείχθηκε τελικά ταλαιπωρία για εκατοντάδες παρευρισκόμενους που συνωστίστηκαν σε έναν μόνο δυσλειτουργικό σταθμό, με ελλιπή ενημέρωση για εναλλακτικές απ’ τους υπεύθυνους.
Δανάη Μολόχα, freelance δημοσιογράφος (Skyscanner κ.ά.)
Creamfields & Tribal - ή πώς παρκάρεις στην πόρτα του φεστιβάλ
Κάπου διάβασα με αφορμή την ταλαιπωρία πριν και μετά τη συναυλία των Iron Maiden ότι κανείς δεν έχει την απαίτηση σε ένα μεγάλο φεστιβάλ να παρκάρει το αυτοκίνητό του έξω από το χώρο της εκδήλωσης. Και γιατί, παρακαλώ, να μην την έχει; Σε όσα μεγάλα φεστιβάλ ηλεκτρονικής μουσικής έχω πάει στα χωράφια της Αγγλίας (βλέπε Creamfields, Tribal), με χωρητικότητα μεγαλύτερη του Terra Vibe, ακόμη κι όταν φτάναμε με το αυτοκίνητο αρκετά μετά την επίσημη ώρα έναρξης πάντα βρίσκαμε θέση σε πάρκινγκ με άμεση και εύκολη πρόσβαση στην είσοδο – ΠΟΤΕ πάνω σε δρόμο κανονικής κυκλοφορίας. Αυτό εξασφαλιζόταν προφανώς από το σχεδιασμό της πρόσβασης και τις προβλέψεις για την προσέλευση που έκαναν οι διοργανωτές, οι οποίοι μάλιστα φρόντιζαν για τη ροή της αποχώρησης των οχημάτων μετά το τέλος του event, ενώ βρίσκονταν σε συνεννόηση με τις τοπικές αρχές ώστε να υπάρχει η απαραίτητη ενημέρωση στις φωτεινές επιγραφές των εθνικών οδών.
Νίκος Βουλαλάς, δημοσιογράφος
