Ο Sting δεν είναι ο τυπικός σας rock star!

Για ακόμη μία φορά ο Sting βρίσκεται στη χώρα μας για δύο μοναδικές συναυλίες στη σκιά της Ακρόπολης. Δύο βραδιές του Ιουνίου στο Ηρώδειο, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών, με όλα τα τραγούδια μιας 40χρονης πορείας ενός καλλιτέχνη που ξέρει πώς να κρατάει τη δημοφιλία του ψηλά – και τη δημιουργική του ιδιαιτερότητα ζωντανή.

Το ότι τα projects του Sting διατηρούν μια φρεσκάδα­ κι ένα ιδιαίτερο ενδια­φέρον φαίνεται και από το τελευταίο του άλμπουμ «44/876», που έκανε με τον Τζαμαϊκανό τραγουδιστή και DJ Shaggy και κυκλοφόρησε τον περασμένο Απρίλιο. Τα νούμερα του τίτλου είναι οι αντίστοιχοι τηλεφωνικοί κωδικοί Ηνωμένου Βασιλείου και Τζαμάικας – τίποτε το πρωτότυπο! Η μουσική όμως είναι πολύ ωραία και φρέσκια. Κάποια από τα κομμάτια του δίσκου («Don’t make me wait», «Morning is coming») μπορεί να προστεθούν στα διαχρονικά classics του Sting – «Englishman in New York», «Fragile», «Shape of My Heart», «Fields of Gold» κ.ο.κ. σε μια ουρά που φτάνει πίσω, στα hits των Police.

Πριν από τις συναυλίες αυτές του Ηρωδείου (22 & 23/6) –που όσοι μπορούν να τις παρακολουθήσουν θα πρέπει να θεωρούνται τυχεροί, καθώς είναι πρακτικά sold out– o Sting έχει έρθει άλλες έξι φορές στη χώρα μας, με τελευταία τη συναυλία του 2006 στο Terra Vibe. Πρώτη, φυσικά, ήταν εκείνη η ιστορική συναυλία των Police, τέλη Μαρτίου του 1980, στο γήπεδο του Σπόρτιγκ στον Άγιο Ελευθέριο. Ήταν η συναυλία που έβαζε ξανά την Ελλάδα στο τοπίο των live από μεγάλα ροκ γκρουπ – που είχε να δει από την εποχή των Rolling Stones το 1967! Βέβαια, ήταν επεισοδιακή συναυλία: ο χώρος μικρός, η ζήτηση μεγάλη και το εισιτήριο που είχε βάλει ο Κρίτας (διοργανωτής κυρίως classical πραγμάτων) αρκετά ακριβό.

Η συναυλία ήταν σπουδαία –ή έστω έτσι φαινόταν στα μάτια μας–, ενώ έξω έπεφτε ξύλο με τα ΜΑΤ και οι «μπαχαλάκηδες» έσπαγαν τζάμια αυτοκινήτων! Μέσα από τα πρώτα δύο εξαιρετικά άλμπουμ τους («Outlandos d’Amour» και «Reggatta de Blanc»), ένας νεαρός jazz lover φοιτητής που δεν είχε ιδιαίτερη σχέση με το punk ή το new wave ερχόταν σε επαφή με το είδος. Εδώ που τα λέμε ούτε οι Police είχαν ιδιαίτερη σχέση με το punk – ο Stewart Copeland και ο Andy Summers ήξεραν εις βάθος το κλασικό ροκ και τη reggae, ενώ ο Sting ήταν ένας καθαρά δεξιοτέχνης jazz μπασίστας. Όλα αυτά, ως μείξη, έδωσαν στους Police το προνόμιο να είναι το πρώτο new wave γκρουπ που έφτασε στην κορυφή του mainstream pop στερεώματος.

Την αγάπη του για την jazz ο Sting τη διατήρησε ακέραια. Τη βρίσκουμε να κορυφώνεται στο πρώτο του προσωπικό δισκογραφικό masterpiece «Nothing like the sun» (1987), όπου προσκαλεί την ορχήστρα του παμμέγιστου Gil Evans να παίξουν μαζί το «Little wing», το αριστούργημα του Jimi Hendrix, με τον τρόπο που το είχε ενορχηστρώσει ο Evans δεκαπέντε χρόνια νωρίτερα. Εμφανίζεται μάλιστα με την ορχήστρα του Gil Evans σε ένα ολόκληρο πρόγραμμα στο «Umbria Jazz ’87» στο κατάμεστο στάδιο της Περούτζια. Το bootleg της συναυλίας έχει κυκλοφορήσει ευρέως – αλλά είναι άλλο πράγμα να το βλέπεις.

Το 1988 ο Sting έρχεται ξανά στην Ελλάδα και συμμετέχει στη μεγάλη συναυλία της Διεθνούς Αμνηστίας στο Ολυμπιακό Στάδιο – μαζί με Peter Gabriel, Bruce Springsteen, Tracy Chapman και Γιώργο Νταλάρα. Ήταν μια εποχή που άφηνε ακόμη πολλά περιθώρια στους δημοφιλείς διεθνείς καλλιτέχνες να δείχνουν την κοινωνική τους ευαισθησία κι ενασχόληση. Αυτό είναι κάτι που ο Sting το κρατάει αμείωτο σε όλη τη μέχρι τώρα πορεία του.

Και η μέχρι τώρα πορεία του Sting φαντάζει πλούσια και μουσικά­ γεμάτη­, καλλιτεχνικά δημιουργική, καθώς είναι ένας από τους πιο ανοιχτόμυαλους καλλιτέχνες που έχει να επιδείξει η μουσική βιομηχανία – και δεν είναι καθόλου μια τυπική ροκ φυσιογνωμία. Από το «Soul cages» και το «Ten summoner’s tales» στο «Mercury falling» και στο «Brand new day», για να γυρίσει ο αιώνας με κάποιες ευκαιριακές επανασυνδέσεις των Police αλλά και μεγάλες συναυλίες με ανθρωπιστικό πρόσωπο. Μέσα σε αυτά μπορεί να χωράνε και ποικίλες αμφισβητήσεις – όμως το γεγονός είναι πως ο Sting, σε ό,τι αφορά το καλλιτεχνικό του output, φροντίζει να είναι άψογος. Από τα «Songs from the labyrinth» (2006), σε μουσική John Dowland, μέχρι το «57th & 9th» (2016) ενός γνήσιου Εγγλέζου στη Νέα Υόρκη, ο Sting και τα τραγούδια του είναι εδώ για να ακούγονται…