Ο Αμερικάνος μουσικός τράνταξε το venue της Λιοσίων με τις βαριές συγχορδίες του.
Η εικόνα του απαρηγόρητου Κουέβα μετά το χαμένο πέναλτι του Περού επί της Δανίας επέστρεφε στο μυαλό μου στη διαδρομή προς το Gagarin 205, καθώς στα κατάμεστα μαγαζιά που προσπερνούσα ο μουντιαλικός πυρετός ήταν εμφανής. Οι καταρρακτώδεις βροχές που είχαν ξεσπάσει από την προηγούμενη μέρα (15/6) δε φάνηκε να πτοούν τον κόσμο, που είχε πάρει θέση απέναντι σε κάθε είδους οθόνη, ούτε βέβαια και τους πολυάριθμους θεατές που είχαν ήδη συγκεντρωθεί λίγο μετά τις 21.00 στη Λιοσίων για να ακούσουν το πρώτο support act.
Οι Αθηναίοι Bonnie Nettles έθεσαν τον τόνο της βραδιάς με τις ηλεκτρισμένες ψυχεδελικές κιθάρες τους. Μια μπάντα που μετρά κάτι παραπάνω από ένα χρόνο ζωής και προστίθεται στο ρεύμα των εγχώριων σχημάτων που έχουν φάει με το κουτάλι τους ήχους των '60s. Χωρίς κάποια επίσημη κυκλοφορία ακόμη, το ντεμπούτο τους αναμένεται στους επόμενους μήνες, οι Bonnie Nettles εμφανίστηκαν καλοδουλεμένοι, πολλά υποσχόμενοι και ιδανικοί για την εκκίνηση της συναυλίας.
Αμέσως μετά τους διαδέχθηκε στη σκηνή η μπάντα που μονοπωλεί τελευταία το ενδιαφέρον της ντόπιας ανεξάρτητης σκηνής, και η οποία συμπτωματικά έπαιξε στο Gagarin πριν από μερικές ημέρες (9/6). Ο λόγος για τους Chickn, που κυκλοφόρησαν το δεύτερο άλμπουμ τους «Wowsers!» τον περασμένο μήνα, επιβεβαιώνοντας τους εαυτούς τους ως κήρυκες ενός νέας κοπής διονυσιακού ροκ που δεν κρύβει τις επιρροές του.
Το πολυμελές συγκρότημα κατέλαβε τη σκηνή και κατάφερε να την κάνει δική του έχοντας αέρα headliner σε όλη τη διάρκεια του set, χάρη στο γεμάτο αυτοπεποίθηση στήσιμο όλων των μελών του. Κινητήρας των Chickn είναι το σφιχτοδεμένο και ταλαντούχο rhythm section των Αξιού Ζαφειράκου (μπάσο) και Παντελή Καρασεβδά (τύμπανα), οι οποίοι διατηρούν ένα διαρκές γεμάτο ενέργεια groove πάνω στο οποίο ανά διαστήματα τζαμάρουν με τους συμπαίκτες τους. Αν και σε αυτές τις στιγμές η μπάντα βρίσκεται στα καλύτερά της, είναι ευδιάκριτη η επαναληπτικότητα στις συνθέσεις της, λαμβάνοντας υπόψη επίσης την ένταση που αναβλύζουν on stage. Θα μπορούσαν κάλλιστα να εμφανίζονται σε κάποιο νεοϋορκέζικο κλαμπ στα '70s, χάρη στον αισθησιασμό και το απολύτως glam παρουσιαστικό τους - στα όρια της εξτραβαγκάντζας, αναμφίβολα όμως αποτελούν το πιο φιλόδοξο νέο ελληνικό μουσικό όχημα αυτήν τη στιγμή.
Περίπου είκοσι λεπτά μετά τις έντεκα, και με τον κόσμο να έχει αυξηθεί κατακόρυφα, ο Ty Segall συντροφιά της Freedom Band, ανέβηκε στη σκηνή τέσσερα χρόνια μετά την τελευταία του φορά στην Αθήνα.
Από τότε ο Ty κυκλοφόρησε 3 σόλο δίσκους, με πιο πρόσφατο το «Freedom's Goblin» που είχε και την τιμητική του κατά τη διάρκεια του set. Οι χαμηλοκουρδισμένοι ήχοι της μπάντας, μπολιασμένοι με μπάσο και fuzz στο τέρμα, τράνταζαν συνεχώς τους τοίχους του Gagarin με το κοινό να μην χαμπαριάζει, έχοντας αμέσως ανοίξει το pit για χορό. Ακόμα και το «Finger» ακούστηκε αρκετά διαφορετικό κάτω από τις στρώσεις θορύβου των power chords των Segall, Emmett Kelly (κιθάρα) και Mikal Cronin (μπάσο), των διαχρονικών συνεργατών του Αμερικανού.
Η μπάντα δε χρειαζόταν κάτι περισσότερο από ένα βλέμμα ή μειδίαμα του Segall για να συγχρονιστεί και να ξεκινήσει τις εισαγωγές τραγουδιών όπως «Candy Sam» και «Every 1's A Winner», ενθουσιάζοντας ακόμα περισσότερο τον κόσμο στις πρώτες σειρές, ο οποίος δεν έπαψε να χοροπηδά μέχρι να κλείσουν οι ενισχυτές. Αντίστοιχα, επί σκηνής η μπάντα έπαιρνε ανάσες μόνο όταν χρειαζόταν να αλλάξει κούρδισμα, και στο ενδιάμεσο μας «γρονθοκοπούσε» παίζοντας το ένα τραγούδι μετά το άλλο.
Αυτή η επιλογή σύντομα αποδείχθηκε κίνηση... επαγγελματισμού, καθώς η κατά τα άλλα απολαυστική εμφάνιση της μπάντας υπολειπόταν από την ενέργεια που μας έχει συνηθίσει. Πιθανώς το γεγονός πως η Αθήνα ήταν ο τελευταίος σταθμός της περιοδείας να έπαιξε ρόλο, αφού για παράδειγμα ο Segall περίμενε ελάχιστα για να ξαναβγεί στο encore, ολοκληρώνοντας όμως το set με ένα αποστομωτικό και καθόλα εκκωφαντικό τζαμάρισμα.
