Η πρώτη φορά που άκουσα ζωντανά τον ηλεκτρισμένο μπαγλαμά του Ντίνου Σαδίκη ήταν τον Οκτώβριο του 2008, όταν εμφανίστηκε στη σκηνή του κτιρίου 56 του Ιδρύματος Μείζονος Ελληνισμού ως μέλος των Επισκεπτών και δεξί μουσικό χέρι του Γιάννη Αγγελάκα. Η σχέση μου με τον μπαγλαμά τότε ήταν εντελώς επιφανειακή, έτσι το παίξιμό του ακουγόταν αποκαλυπτικό στα αυτιά μου, σε σημείο που με έκανε να πάρω έναν για να του «κουμπώσω» ένα βύσμα και να παίξω τα «δικά μου» καθόλου ρεμπέτικα τραγούδια. Μπαγλαμά πήρα, ευτυχώς όμως δίχως να επέμβω στη βιολογία του.
Η ιστορία του Ντίνου Σαδίκη ξεκίνησε πολύ πριν από τους Επισκέπτες, όταν το 1989 κυκλοφόρησε με τους Εν Πλω τον ομότιτλο και μοναδικό δίσκο τους (η επανακυκλοφορία του σε βινύλιο από την all together now είναι must) ο οποίος τυπώθηκε σε μόλις 1000 αντίτυπα με το συγκρότημα να δίνει μόνο δύο συναυλίες. Οι κοφτεροί στίχοι και ο ξεχωριστός ήχος της μπάντας που ξεφεύγει από τα συνήθη ντόπια κιθαριστικά post punk ακούσματα, συνδυασμός που βρίσκει τέλεια ενσάρκωση στο κλασσικό κομμάτι «Χωρίς Κανόνα», έκανε το δίσκο των Εν Πλω σταθμό στο ελληνικό underground. Πέντε χρόνια μετά ακολούθησε ο σόλο δίσκος «Μολυβένιες Ιστορίες», που πρόσφερε άλλο ένα επιτυχημένο τραγούδι - το «Δεν Ήταν Απαισιόδοξο Τραγουδάκι», το 2005 κυκλοφορεί «Το Γέλιο Των Πολλών» όπου ξεχωρίζει η φοβερή διασκευή στο κομμάτι «Αντιλαλούν Οι Φυλακές» του Μάρκου Βαμβακάρη, για να έρθει πριν τρία χρόνια το δεύτερο μέρος «Το Γέλιο Των Πολλών ΙΙ».
Λίγο πριν την εμφάνισή του στο Gagarin 205 για το SKG Fest (9-10/3) που συγκεντρώνει σε δύο μέρες το παλιό και νέο αίμα της Θεσσαλονικιώτικης μουσικής σκηνής, ζητήσαμε από τον Ντίνο Σαδίκη να μας πει δυο λόγια για τους δίσκους που καθόρισαν τη μουσική πορεία της πόλης.
Αυτές είναι οι επιλογές του:
Μέσα Στη Νύχτα Των Άλλων (1999) - Τρύπες
«Οι Τρύπες στον τελευταίο τους δίσκο. Οι Τρύπες στην κορύφωση μιας 15χρονης πορείας. Το πράγμα ήρθε κι έδεσε. Λέξεις και μουσικές με μεγάλο ειδικό βάρος σ' ένα φορτισμένο, industrial τοπίο. Στο γύρισμα του αιώνα οι Τρύπες στέκονται σ΄ένα σταυροδρόμι. Και μετά τι; Αυτό μάλλον δεν θα το μάθουμε ποτέ. Γιατί "όλα είναι δρόμος".»
Ακούστε το δίσκο εδώ.
Μια Ματιά Σαν Βροχή (1997) - Τα Ξύλινα Σπαθιά
Τι ειν' η γαλήνη, τι ειν' η γαλήνη
αν συγχωρέσεις τον εαυτό σου
λένε πως βλέπεις την απάντηση
γραμμένη στη σελήνη
«Ο τρίτος τους δίσκος βρίσκει τα Ξύλινα Σπαθιά να βαδίζουν πλέον σε ηλεκτρονικά ηχοτοπία. Πειραματισμός. Κάτι αλλάζει στα Σπαθιά. Κάτι πολύ όμορφο γίνεται. Συνθέσεις που υπογράφονται για πρώτη φορά απ’ όλα τα μέλη του γκρούπ. Τα Σπαθιά στα καλύτερά τους.»
Ακούστε το δίσκο εδώ.
Χαράτσι (1984) - Νίκος Παπάζογλου
«Ζούσα ακόμα στην Αθήνα όταν η "Ταχεία Θεσσαλονίκης" κατέβηκε με φόρα από τον βορρά και μας τράκαρε μετωπικά. Ηλεκτρικές κιθάρες, μπουζούκια, βιόλες και βιολιά, πλήκτρα και η γνώριμη φωνή. Ο Παπάζογλου στον πρώτο του προσωπικό δίσκο και σε ελεύθερη απογείωση. Και ναι! Ο "Αύγουστος" εδώ μέσα είναι.»
Ακούστε το δίσκο εδώ.
Unicorn Pan (1997) - Ziggy Was
«Σκληρός, ακατέργαστος ήχος και εξωφρενικά breaks από ένα γκρούπ που άφησε ανεξίτηλα τα σημάδια του στην punk rock σκηνή της Θεσσαλονίκης.»
Ακούστε το δίσκο εδώ.
Αφού Λοιπόν Ξεχάστηκα... (2004) - Παύλος Παυλίδης
«Ταξιδιάρικος. Χαμηλόφωνος. Ξεχειλίζει από εικόνες και λυρισμό ο πρώτος προσωπικός δίσκος του Παύλου. Είσαι σε μια αιώρα και μπροστά από τα μάτια σου περνάνε παραδεισένια πουλιά, ταυρομάχοι και τοπία μαγικά σε μια εσωστρεφή, νοσταλγική αφήγηση. Απλά υπέροχος!»
Ακούστε το δίσκο εδώ.
