Κάτι οι καλοκαιρινές διακοπές, κάτι το γεγονός ότι ο Ιούλιος ήταν με διαφορά ο χειρότερος δισκογραφικός μήνας της χρονιάς, οδήγησαν στην εκπροσώπησή του με μόλις τρία άλμπουμ στην παρακάτω λίστα. Οι μουσικές κυκλοφορίες του προτελευταίου καλοκαιρινού μήνα συνοψίζονται γύρω από τον πολυθρύλητο δίσκο «Everything Now» των Arcade Fire που προκάλεσε τόσες συζητήσεις για το πόσο κακός είναι, που το έκγριτο μουσικό σάιτ «The Quietus» ξεσπάθωσε κατά της μπάντας με ένα κείμενο - αριστούργημα. Όσα κρατήσαμε θέτουν σοβαρές υποψηφιότητες για την τελική λίστα των δίσκων της χρονιάς, οι οποίοι χωρίς περαιτέρω καθυστερήσεις είναι:
12. Widowspeak - Expect The Best
Η ζεστή φωνή της Molly Hamilton καθοδηγεί τα αργόσυρτα indie folk κομμάτια του δίσκου με έντονη την αίσθηση του χειμώνα μέσα τους. Η μπάντα θα μπορούσε εύκολα να παίζει ένα βράδυ στη σκηνή του Roadhouse στο Twin Peaks.
11. Alan Vega - IT
Ο τελευταίος δίσκος του θρυλικού τραγουδιστή των Suicide κυκλοφόρησε μετά θάνατον και αποδεικνύει πως ακόμα και στα 78 εξακολουθούσε να γράφει την πιο τολμηρή και αταξινόμητη μουσική.
10. King Gizzard And The Wizard Lizard with The Mild High Club - Sketches Of Brunswick East
Τρίτος δίσκος σε μια χρονιά για τους ακούραστους Αυστραλούς που αυτήν τη φορά συμπράττουν με τους Mild High Club από το Λος Άντζελες. Μεταξύ soul και funk συνθέσεων, με πανταχού παρόντα τα ανατολίτικα riffs των King Gizzard, αυτός είναι ο πιο ετερόκλητος δίσκος της καριέρας τους.
9. The Fall - New Facts Emerge
Οι προπάτορες του post punk The Fall κριτικάρουν με τη γνωστή ειρωνεία και τον ευφυή σαρκασμό τους τα κακώς κείμενα της σύγχρονων οικονομικών δεδομένων στα οποία τα «spoilt victorian children» της θατσερικής Αγγλίας μεσουρανούν ακόμη και η εργατική τάξη βιώνει την πρώτη της κρίση ηλικίας στα τριάντα.
8. Sextile - Albeit Living
Δεύτερος δίσκος για τους Καλιφορνέζους, μια ωδή στο old-school post punk με τις παραμορφωμένες κιθάρες και τους σκοτεινούς ρυθμούς των synths να δίνουν τον τόνο σε έναν από τους καλύτερους φετινούς δίσκους για το είδος.
7. Oh Sees - Orc
Οι Thee Oh Sees αλλάζουν ξανά το όνομά τους και ως Oh Sees κυκλοφορούν μια ακόμα εξαιρετική κυκλοφορία με περισσότερη έμφαση στη ψυχεδέλεια και το τζαμάρισμα, ένας πειραματισμός που ακούσαμε και στους δύο προηγούμενους δίσκους τους («A Weird Exits», «An Odd Entrances»).
6. Rafael Anton Irisarri - The Shameless Years
Με αυτόν το δίσκο ο Irisarri συμπληρώνει δέκα χρόνια δισκογραφικής παρουσίας. Ο μινιμαλιστής Αμερικάνος δημιουργεί μια θάλασσα κατάμαυρων βόμβων, ένα πένθιμο ambient όπου λείπει κάθε ελπίδα για φως. Το νέο άλμπουμ είναι άξιος διάδοχος του εκπληκτικού «A Fragile Geography».
5. Downtown Boys - Cost Of Living
Ο δεύτερος δίσκος τους «Full Communism», με τραγούδια για τους απανταχού καταπιεσμένους, ήταν ένα πανκ ξέσπασμα ενέργειας που έδειχνε τη δυναμική της σκηνής στις Η.Π.Α. που βιώνει μια υποσχόμενη ανάκαμψη. Στην τρίτη τους κυκλοφορία, με τον θρυλικό τραγουδιστή των Fugazi Guy Picciotto στην παραγωγή, η μπροστάρισσα της μπάντας Victoria Ruiz τραγουδά για όλα όσα διακυβεύονται υπό την ηγεσία Τραμπ, ενώνοντας την lgbtq κοινότητα με αυτήν των λατινοαμερικάνων, στη μοναδική μουσική που απ' το ξεκίνημά της δεν ανέχτηκε ποτέ διαχωρισμούς, το πανκ.
4. EMA - Exile In The Outer Ring
Το 2011 η Erika M. Anderson (EMA) κυκλοφόρησε το «Past Life Martyred Saints», ένα δίσκο με ατόφια συναισθήματα και ξεχωριστό ήχο ανάμεσα στο lo-fi και το noise, που χάρισε ένα από τα καλύτερα τραγούδια της δεκαετίας. Είχαμε μάλιστα την ευκαιρία να την ακούσουμε ζωντανά μερικούς μήνες αργότερα στην Αθήνα. Έξι χρόνια μετά, και με ενδιάμεσους σταθμούς έναν άνισο δίσκο και ένα soundtrack, η EMA επιστρέφει στις ρίζες της με ένα άλμπουμ που μιλά για την αποξένωση, τη μάχη με τους προσωπικούς της δαίμονες και τον εθισμό. Μια προσωπική κατάθεση, που για όσους την ακολουθούν από τον πρώτο δίσκο, δύσκολα θα συγκρατήσουν τη συγκίνησή τους στο εναρκτήριο «7 Years».
3. Limp Wrist - Facades
Αν δεν έχετε ακούσει queercore, τώρα είναι η ευκαιρία. Αν και ο όρος είναι από μόνος του επεξηγηματικός, στο συγκεκριμένο είδος το hardcore punk συναντά την queer ρητορική και το αποτέλεσμα είναι μια μίξη γρεζιού και... γκλίτερ. Οι Limp Wrist είναι από τους κορυφαίους εκπροσώπους του είδους, και η δισκογραφική τους επιστροφή έπειτα από έντεκα χρόνια απουσίας είναι αντάξια της φήμης τους.
2. Kareem Kalokoh - Congo
Ο Kareem Kalokoh ξεπήδησε από την κολεκτίβα των ATH KIDS που φτιάχνει το πιο ολοκληρωμένο σε ήχο αλλά και αισθητική hip hop που υπάρχει αυτήν τη στιγμή στην Ελλάδα. Απόλυτα επαγγελματική προσέγγιση στη μουσική του, στίχοι που μιλούν για την Ελλάδα του σήμερα ντυμένοι με low tempo beats βγαλμένα από τους ρυθμούς του κέντρου της Αθήνας. Ένας δίσκος που δεν πρέπει να περάσει απαρατήρητος.
1. Gold Class - Drum
Η μουσική των Αυστραλών δεν έχει λάβει την προσοχή που της αξίζει. Το ντεμπούτο της μπάντας «Life's Trade» ήταν προσωπικό αγαπημένο του 2015, και το νέο «Drum» είναι ιδανικός διάδοχός του. Το τετραμελές συγκρότημα έχει φτιάξει έναν ξεχωριστό ήχο στη βάση των δαιδαλωδών κιθαριστικών riffs του Evan James Purdey και το βαθύ crooning του τραγουδιστή Adam Curley. Κατά την ακρόαση του δίσκου η μπάντα ακούγεται σα να παίζει μόνη σε ένα μικρό κλαμπ με όλη την ένταση που έχει μέσα της, όπως ακριβώς δηλαδή πρέπει να παίζεται το post punk.
Ακούστε τις επιλογές μας από τους παραπάνω δίσκους στο mixtape που φτιάξαμε στο mixcloud:
