Όταν πριν από 2-3 χρόνια ξεκίνησε η κουβέντα για τον Kamasi Washington, το πρώτο πράγμα που είχα να κάνω ήταν να φροντίσω να ακούσω το μακροσκελές “Epic” του. Δεν με εντυπωσίασε. Σαφώς πρόκειται για ένα πολύ αξιόλογο τριπλό concept έξω από την πεπατημένη της σύγχρονης jazz δισκογραφικής παραγωγής. Φιλόδοξο και με στόχους project, με ευρύτατη αποδοχή τελικά, που όμως δεν φέρνει κάτι καινούριο σε όλα αυτά που ήδη ξέρουμε. Ίσως αυτό να είναι και η μεγάλη του επιτυχία... Το σκέφτομαι καθώς βλέπω το γκρουπ του Kamasi Washington να τα δίνει όλα πάνω στη σκηνή της Τεχνόπολης (4 Ιουλίου) και τον κόσμο από κάτω – 2.500 με συν και πλην – να εκστασιάζεται. Η μουσική: πράγματα που μας έχει διδάξει ο μεγάλος John Coltrane (μαζί με τον Pharoah Sanders και τον Albert Ayler κάποιες στιγμές), λειτουργικά και τελετουργικά δεμένα με τον τρόπο του Sun Ra, να σμίγουν με στιγμές αυθεντικού και original funk χωρίς ούτε μια στιγμή να χάνουν κάτι από τη δυναμική και την ενέργεια που μας έδωσε το new wave της jazz πριν από μισόν αιώνα.
Έτσι, αυτός ο ήχος που μας δίνει το γκρουπ του Kamasi για μένα είναι ταυτόχρονα vintage και επείγων. Μουσική απαιτητική και καθόλου “εύκολη” που όμως “κάτω” φθάνει με ένα ανεξήγητα γήινο groove που δένει με την spirituality που δυνητικά θέλει να εκπέμπει. [Μια καλή ευκαιρία να δούμε ξανά το “Ascension” και το “Meditations”]. Το καλό με τον Kamasi Washington είναι ότι ξεκινάει από διαφορετική αφετηρία από αυτή που αποτέλεσε σημείο εκκίνησης για προγενέστερους “σωτήρες” της jazz. Δεν παίρνει καθόλου υπ΄όψιν του το post-bop (πράγμα που θα ήταν φιλολογικά βαρετό για τους jazz connoisseurs) και μπαίνει κατ' ευθείαν στο new thing – αυτό που εμείς οι Ευρωπαίοι κάποτε λέγαμε free jazz! Και βάσει αυτού φτιάχνει την προσωπική του μυθολογία. Είχε πολύ ενδιαφέρον η συναυλία του στην Τεχνόπολη – καθώς η μουσική του άγγιξε ποικιλοτρόπως τον κόσμο, που δεν ήταν “αμιγώς jazz”. Νομίζω ότι θα εξακολουθήσει να τον αγγίζει και να τον συν-κινεί. Και εμάς να μας ενδιαφέρει με το τι θα δώσει στα επόμενα βήματά του.
