Ο γιαλαντζί Ιούνιος που διανύουμε σκίασε με τα σύννεφά του και την Πλατεία Νερού το μεσημέρι της Παρασκευής 16/6, η οποία έμελλε να είναι τελικά η τελευταία μέρα της δεύτερης χρονιάς του φιλόδοξου Release Athens Festival, καθώς ο Jay Kay των Jamiroquai για λόγους υγείας δεν ήταν σε θέση να συνεχίσει την περιοδεία της μπάντας, οδηγώντας έτσι τους διοργανωτές του φεστιβάλ να ακυρώσουν την τρίτη μέρα της διοργάνωσης.
Όλα έβαιναν καλώς την ώρα που στη σκηνή ξεκινούσαν το set τους οι Θεσσαλονικείς Chinese Basement, μια μπάντα που από την πρώτη της εμφάνιση στο Schoolwave έχει εξελίξει τον ήχο της σε ένα noise rock κράμα μεταξύ Mudhoney και Sonic Youth, με στίχους που θα λάτρευε ο David Cronenberg, που διχάζει -περιέργως- τους μουσικόφιλους της εγχώριας σκηνής. Με λιγοστό κοινό, αλλά σαφώς περισσότερο συγκριτικά με την πρώτη μέρα, οι Chinese Basement επέλεξαν σοφά να βασίσουν το setlist τους σε κομμάτια της τελευταίας τους κυκλοφορίας, ενώ έπαιξαν μερικά νέα φοβερά κομμάτια που προμηνύουν καινούριο δίσκο (;). Όταν είναι τρομερά σπάνιο να βλέπεις συνομήλικούς σου να ανοίγουν μεγάλα φεστιβάλ, η χαρά αυξάνεται γεωμετρικά με μπάντες σαν τους Chinese Basement που παίζουν με την ίδια άνεση στην Πλατεία Νερού όπως όταν βρίσκονται στο δρόμο ή σε κάποια σχολή (το ίδιο βράδυ εξάλλου θα εμφανίζονταν στην ΑΣΟΕΕ).
Την ώρα που ολοκλήρωναν την εμφάνισή τους, η βροχή ξέσπασε με τους υποψιασμένους τεχνικούς να εφορμούν στη σκηνή για να μαζέψουν και να σκεπάσουν με νάιλον τον εξοπλισμό, την ώρα που το κατά πλειοψηφία δίχως ομπρέλα κοινό έτρεχε να βρει προστασία στα περίπτερα των χορηγών. Στριμωγμένοι αλλά καθόλου ξενερωμένοι, περιμέναμε να κοπάσει η θερινή μπόρα, που φαίνεται θα είναι σήμα κατατεθέν του Release, αφού και πέρσι μας χάρισε μια μαγευτική συντροφιά την ώρα που οι Sigur Ros ήταν στη σκηνή.
Εν τέλει τριάντα λεπτά μετά την προγραμματισμένη ώρα, κι αφού οι σταγόνες είχαν πάψει να είναι απειλητικές, έκαναν την εμφάνισή τους οι Omegaray ενώπιον του κοινού που δειλά δειλά μαζευόταν μπροστά στη σκηνή. Το πρόσφατα σχηματισμένο συγκρότημα του κιθαρίστα των Last Drive Γιώργου Καρανικόλα, που μετρά ήδη μια κυκλοφορία στο ενεργητικό του, πρόλαβε να παίξει μόλις δύο τραγούδια καθώς έπρεπε να τηρθηθεί το πρόγραμμα τη στιγμή που η βροχή άρχιζε ξανά και χρειάστηκε να επέμβουν επειγόντως οι on stage τεχνικοί. Παρά το άδοξο τέλος της εμφάνισής τους, προλάβαμε έστω και για λίγο να απολαύσουμε τους ψυχεδελικούς garage ρυθμούς τους, κι επιφυλασσόμαστε για μια μελλοντική επίσκεψη σε συναυλία τους.
Η σκυτάλη στους Kadebostany, από τα νεότερα αγαπημένα σχήματα του ελληνικού κοινού, το οποίο και τους τίμησε έχοντας φτάσει πια ένα διόλου αμελητέο αριθμό αψηφώντας τη βροχή που επέμενε, φτιάχνοντας μια πανδαισία ομπρελών που κατέκλυζαν την Πλατεία -όνομα και πράμα- Νερού. Οι Γενοβέζοι σ' αυτήν τους την επίσκεψη στην Ελλάδα παρουσίασαν τη νέα τους τραγουδίστρια Kristina, η οποία μετέτρεψε την εμφάνιση του σχήματος σε one woman show. Η electro-pop αισθητική της μπάντας, με πινελιές balkan πνευστών, χρωστά πολλά στην Kristina που άλλαζε μεταξύ κιθάρας και μπάσου για να ερμηνεύσει γνωστά κομμάτια των Kadebostany, αλλά και νεότερα από το πρόσφατο EP τους «Monument», με υπερβάλλοντα ζήλο που περιλάμβανε headbanging αλλά και ένα... «γονατισμένο» σόλο στην κιθάρα. Το συγκρότημα θέλησε να τιμήσει τη μνήμη του David Bowie διασκευάζοντας τον πασίγνωστο ύμνο «Heroes», μια καλοδεχούμενη επιλογή που όμως συνοδεύτηκε από μια μάλλον αδιάφορη εκτέλεση. Φυσικά δεν παρέλειψαν και την πασίγνωστη διασκευή τους στο «Crazy In Love» της Beyonce, που ζέστανε κάπως το κοινό που ως τότε δεν είχε εκδηλωθεί ιδιαίτερα, πιθανότατα εξαιτίας και του καιρού. Έπειτα και από την αποκλειστική πρεμιέρα ενός νέου κομματιού τους, μας αποχαιρέτισαν έχοντας πραγματοποιήσει μια εμφάνιση που δε θα απογοήτευσε τους φίλους της μπάντας (σε κάθε περίπτωση σίγουρα θα έχουν την ευκαιρία να την ξαναδούν στο μέλλον).
Η ώρα των Archive δε θα μπορούσε να είχε έρθει σε καλύτερη στιγμή, καθώς η βροχή πλέον είχε κοπάσει για τα καλά και ο κόσμος φαινόταν πανέτοιμος να υποδεχθεί την μπάντα που έχει συνδέσει όσο λίγες το όνομά της με την Ελλάδα. Οι Βρετανοί βγήκαν στη σκηνή με φόντο υποβλητικά visuals, εντυπωσιακά προσεγμένο φωτισμό και total black ντύσιμο. Τα πρώτα τραγούδια που προέρχονταν από τις δύο τελευταίες και άκρως ηλεκτρονικές κυκλοφορίες τους («Restriction», «The False Foundation») αποξένωσαν τον κόσμο που αντιδρούσε μηχανικά στο κάθε κομμάτι, μέχρι τη στιγμή που ακούστηκε το πρώτο χιτ της βραδιάς με το «You Make Me Feel», για να ακολουθήσει ξανά ένα καινούριο («Splinters»). Ένα σερί τεσσάρων επιτυχιών, μεταξύ των οποίων το γνωστότερο κομμάτι τους «Fuck U», έκλεισε την εμφάνισή τους με το «Numb», τίτλος που προδίδει το χαρακτηριστικό μούδιασμα του κοινού το οποίο παρέμεινε συγκρατημένο καθόλη τη διάρκεια του set των Archive. Μια επίσκεψη της μπάντας που το πιθανότερο να ξεχαστεί σύντομα από τους φίλους της που την έχουν δει και σε καλύτερες μέρες.
Με νέο δίσκο στις αποσκευές τους, το «The Temple of I & I», οι Thievery Corporation κατέλαβαν την Πλατεία Νερού μπροστά στους χιλιάδες οπαδούς τους. Χαλαρή εισαγωγή με τα «The Forgotten People», «Until The Morning», κι αμέσως μετά το καινούριο «True Sons of Zion» που υποδέχεται θερμά ο κόσμος. Επί σκηνής εναλλάσσονται τα γυναικεία με τα αντρικά φωνητικά και στο βάθος ο Rob Garza ενορχηστρωτής των πάντων (με τον Eric Hilton να αγνοείται). Οι dub ρυθμοί σε συνδυασμό με κάποιες ανατολίτικες στροφές αρέσουν στο κοινό, που πια έχει αλλάξει διάθεση. Οι βιντεοπροβολές πρωταγωνιστούν και εδώ, με χαρακτηριστικό τον καχεκτικό γιόγκι που κυριαρχεί στην οθόνη την ώρα που ακούμε το σιτάρ του «Illumination». Προοδευτικά το setlist κύλισε στο παλαιότερο, και πολιτικά ευαίσθητο, υλικό που έβαλε φωτιά στο κοινό. Μόλις δε ακούστηκε η γκρουβάτη αρχή του «Amerimacka» κανείς δεν έμεινε ακίνητος. Οι εναλλαγές παλιών και νέων τραγουδιών συνεχίζονται και στο encore που ξεκίνησε με το «Road Block», συνοδευόμενο διαδοχικά από τα «Lebanese Blonde» και «Drop Your Guns», για να οδηγηθούμε στο πανηγυρικό κλείσιμο του «The Richest Man In Babylon», αφού ο Garza σύστησε τους συμπαίκτες του.
Το Release Athens Festival ολοκληρώνεται έχοντας αντιμετωπίσει ακυρώσεις και βροχές με επιτυχία, δημιουργώντας ελπιδοφόρες προσδοκίες για το μέλλον ώστε να κατηφορίζουμε τα καλοκαίρια στην Πλατεία Νερού με ανανεωμένη τη χαρά μιας open-air συναυλίες.
