Το κόλπο της νοσταλγίας είναι πώς μεγιστοποιεί τη σημασία ενός διαμορφωτικού γεγονότος, χωρίς να χάνει τη μαγεία της στιγμής ή τη σημασία της, συνήθως εξιδανικεύοντάς τη. Όπως όταν παντελώς απροετοίμαστοι βλέπαμε για πρώτη φορά τη βροχερή αρχή του αριστουργήματος του Ντάριο Αρτζέντο «Suspiria», και μια νέα κινηματογραφική αλήθεια ξεδιπλωνόταν εμπρός μας. Η σκηνοθεσία του μαέστρου του τρόμου, τα εξωπραγματικά φώτα του διευθυντή φωτογραφίας Λουτσιάνο Τοβόλι, η αθώα Σούζι Μπάνον (Τζέσικα Χάρπερ), συνέθεταν τα συστατικά που έκαναν διάσημα τα ιταλικά θρίλερ giallo. Αξεπέραστο όμως ήταν το soundtrack των Goblin, της μπάντας που έδωσε μουσική υπόσταση στον τρόμο.
Ο ήχος τους που συνδύαζε jazz κλίμακες, μια πρωτόλεια μορφή heavy metal, και φυσικά progressive συνθέσεις που άνθιζαν στην Ιταλία των ‘70s, δημιούργησε μία ανατριχιαστικά υποβλητική ατμόσφαιρα που βασιζόταν στα πλήκτρα και την κιθάρα του Μάσιμο Μοράντε. Η μουσική που έγραψαν για τις ταινίες του Ντάριο Αρτζέντο («Profondo Rosso», «Suspiria», «Tenebre», «Phenomena») αλλά και για το «Dawn of the Dead» του Τζορτζ Ρομέρο άφησαν κινηματογραφική ιστορία και γνώρισαν ανεπανάληπτη επιτυχία. Σαράντα και πλέον χρόνια μετά με τέσσερα από τα πέντε αρχικά μέλη, οι Goblin επισκέφτηκαν για πρώτη φορά την Αθήνα στο Κύτταρο, το ιστορικό κλαμπ της Ηπείρου.
Ο κόσμος μαζευόταν σταθερά από νωρίς, με φανερή τη λάμψη της ανυπομονησίας στα μάτια όλων. Χωρίς support μπάντα (ποιος θα τολμούσε να παίξει αλήθεια;) στις δέκα ακριβώς οι Goblin ανέβηκαν καταχειροκροτούμενοι στη σκηνή μπροστά από ένα σχεδόν γεμάτο Κύτταρο. Δύο τριώροφα synthesizers στο πλάι (o Αϊντάν Ζάμιτ αριστερά, ο Μαουρίτσιο Γκουαρίνι δεξιά) και στο κέντρο ο Μοράντε με την κιθάρα του δίπλα στον μπασίστα Φάμπιο Πινιατέλι, με τον ακούραστο Αγκοστίνο Μαράνγκολο στα ντραμς.
Το εναρκτήριο «Magic Thriller» έθεσε τα θεμέλια μιας κορυφαίας εμφάνισης. Το μπάσο του Πινιατέλι χτυπούσε κατευθείαν στην καρδιά, ενώ το ντουέτο Ζάμιτ – Γκουαρίνι δε σταματούσε να χαμογελά αινιγματικά στο κοινό. Ο Μοράντε μας καλησπέρισε, μαγεμένο το κοινό ξέσπασε σε σκόρπια «forza Goblin!» και «andiamo ragazzi!» με το «Mad Puppet» να ακολουθεί. Το πρώτο μέρος του set αφιερώθηκε σε κομμάτια από την εξω-κινηματογραφική δισκογραφία της μπάντας, με κορυφαίο το «Aquaman» από το δίσκο «Roller», χωρίς να ξεχνέται το θέμα της τελευταίας τους συνεργασίας με τον Αρτζέντο «No Ho Sonno» από το μακρινό –πλέον- 2001.
Μπορεί ο Μοράντε να συγκέντρωνε τα περισσότερα βλέμματα, χάρη στα διάσπαρτα prog ταξίμια του, το δίδυμο Πινιατέλι και Μαράγνκολο όμως έκλεψε πραγματικά την παράσταση παραδίδοντας μαθήματα ρυθμού και συγχρονισμού. Φαίνονται γερασμένοι, αλλά παίζουν με ενέργεια εικοσάχρονων, χωρίς να χάνουν στιγμή τη συγκέντρωσή τους, κάτι που απέδειξε αποστωμοτικά ο Μαράνγκολο όταν ξέσπασε σε ένα ανελέητο σολο στα ντραμς.
Η ανατριχίλα δε μας είχε αφήσει από το άκουσμα της πρώτης νότας των Goblin, κι όμως κατάφεραν να την ξεριζώσουν στο δεύτερο μισό της συναυλίας, όταν και έπαιξαν το ένα μετά το άλλο τα γνωστότερα κομμάτια τους. Με συνοδεία βιντεοπροβολής ακούστηκαν απανωτά τα «L’ Alba Dei Mortii Viventi» (από το «Dawn of the Dead»), «Tenebre», ένα... μπουζουκοειδές «Suspiria» που μας άφησε άναυδους κι αμέσως μετά το «Profondo Rosso» που ισοπέδωσε κάθε αντίσταση του κοινού στη συγκίνηση.
Δίχως να τους επιτραπεί να απομακρυνθούν από τη σκηνή, αποχαιρέτισαν το κοινό με το «Zaratozom» που με τη σειρά του δε σταμάτησε να χειροκροτεί, υποχρεώνοντας τους Goblin να υποκλιθούν ενώπιόν του τρεις φορές κι ύστερα να αποχωρίσουν.
Όταν άνοιξαν τα φώτα του Κυττάρου, έπεφταν οι τίτλοι τέλους στο giallo που έπλαθε ο καθένας στο μυαλό του ακούγοντας και βλέποντας ζωντανά μια μπάντα που ως τώρα υπήρχε μόνο μέσα από τις ταινίες. Χαμογελαστοί, όλοι ξέραμε πως είχαμε μόλις παρακολουθήσει μια ιστορική συναυλία.
Setlist:
Magic Thriller
Mad Puppet
Dr. Frankenstein
Roller
E Suono Rock
Aquaman
Non Ho Sonno / Death Farm
Goblin
L'alba dei Morti Viventi / Zombi
Tenebre
Suspiria
Profondo Rosso
Encore:
Zaratozom
