«Κουρέας της Σεβίλλης» ξανά και ξανά…

«Κουρέας της Σεβίλλης» ισοδυναμεί, ως γνωστόν, με εξασφαλισμένη ψυχική ευφορία και εισπρακτική επιτυχία.

Η Λυρική επαναλαμβάνει στα «Ολύμπια», για οκτώ παραστάσεις (μεταξύ 18/2 και 5/3), την περσινή συμπαραγωγή -με το φημισμένο «Τεάτρο Κομουνάλε» της Μπολόνια- της δημοφιλέστατης όπερας του Ροσσίνι. Φέρνοντας την ιστορία του Φίγκαρο στην ψηφιακή εποχή, ο Ιταλός σκηνοθέτης Φραντσέσκο Μικέλι φιλοδόξησε να προτείνει ένα «ανατρεπτικό και σύγχρονο» ανέβασμα.

Το ανατρεπτικό στοιχείο, κατά δήλωσή του, προήλθε από την εστίαση της δράσης στο πρόσωπο της Ροζίνας, στις επιθυμίες της και στις εναλλαγές συναισθημάτων. Οι αντιθέσεις μεταξύ του φανταστικού κόσμου και της ρεαλιστικής πραγματικότητας της ηρωίδας αναπαριστώνται διαφορετικά σε κάθε πράξη, με τη σταδιακή μετάβαση από το σκοτάδι στο φως, με τη μεταμόρφωσή της από ένα αθώο κοριτσάκι-μπάρμπι σε μία αποφασισμένη κοπέλα των ΄70s, με τη χρήση διαφορετικού μεγέθους σπιτιών/κουτιών που συμβολίζουν την πορεία από τον ακούσιο εγκλωβισμό στην εξουσία/κηδεμονία του Ντον Μπάρτολο σε αυτόν, εκούσιο, στην εξουσία/έρωτα του Κόμη Αλμαβίβα.

Παρά την ευρηματικότητα, το χιούμορ, την αέναη κίνηση και το ρυθμό της παράστασης, η κρίσιμη στον Ροσσίνι σύζευξη θεάτρου και (θεϊκής) μουσικής παραμένει ζητούμενο: η δραματουργικά μάλλον ανεπεξέργαστη ιδέα προβάλλει συχνά ξένη προς την αφήγηση, ανήμπορη να αρθρώσει γύρω της την γλαφυρή προβολή της ψυχολογίας, και δη τον κυνισμό όλων των χαρακτήρων που τόσο ζωντανά σκιαγραφούν οι Μπωμαρσαί/ Στερμπίνι/Ροσσίνι!

Δυνατό χαρτί της όλης δουλειάς είναι η πραγματικά σύγχρονη όψη της, που συνυπέγραψαν οι Νικολά Μποβέ (σκηνικά) και Τζανλούκα Φαλάσκι (κοστούμια). Αν το ημιαφαιρετικό σκηνικό του Μποβέ και τα σχεδιασμένα από τον Παναγιώτη Τομαρά οπτικά μέσα (με κυρίαρχη μία γιγαντιαία επιφάνεια με led φωτιστικά που εικονοποιεί και τη μουσική) οριοθετούν ένα μάλλον άχρονο, συμβατικό πεδίο δράσης, τα εντυπωσιακά, πολύχρωμα κοστούμια του Φαλάσκι δίνουν σαφέστερο στίγμα, προσφέροντας ένα διαχρονικό πανόραμα της μεταπολεμικής «ποπ» κουλτούρας.

Ολόκληρη η Α’ πράξη συνιστά ψυχεδελική εκδοχή της opera buffa, με τους πρωταγωνιστές -πλην Φίγκαρο- να παραπέμπουν σε διάφορες χαρακτηριστικές φιγούρες από τις δεκαετία του ‘60 ως αυτήν του ’80 (Λιμπεράτσε, Τζων Λένον, Μέριλυν Μάνσον). Στη Β’ πράξη γίνεται προσπάθεια επαναφοράς της δράσης σ’ένα πιο ρεαλιστικό, σφιχτοδεμένο πλαίσιο. Το όλο εμπλουτίζεται με σημειολογικές αναφορές που εκτείνονται από την ιταλική κομέντια ντελ’άρτε και το βωβό κινηματογράφο μέχρι το κινούμενο σχέδιο, τη διαφήμιση, τα σύγχρονα μέσα.

Γίνεται εύλογα αντιληπτό ότι με μια τέτοια, μοντέρνα οπτικοποίηση, οι τραγουδιστές καλούνται όχι μόνο να αφεθούν και προσαρμοσθούν στα -διόλου εύλογα- σκηνοθετικά ζητούμενα, αλλά να ανταποκριθούν συνάμα στις -ουδέποτε απλές- μουσικοδραματικές απαιτήσεις του Ροσσίνι. Για να δικαιωθεί η ευφυής γραφή του συνθέτη από το Πέζαρο, απαιτείται συνδυασμός λαμπερής δεξιοτεχνίας (κολορατούρες, διανθίσεις, ταχύτατοι γλωσσοδέτες) με θεατρικότητα!

Η παραγωγή, που θα δοθεί με διπλή διανομή, στηρίζεται σχεδόν αποκλειστικά σε αμιγώς εγχώριες δυνάμεις. Το ρόλο του Φίγκαρο ερμηνεύουν οι βαρύτονοι Διονύσης Σούρμπης και Χάρης Ανδριανός, αυτόν της Ροζίνας οι υψίφωνοι Βασιλική Καραγιάννη και Μίνα Πολυχρόνου, ενώ στο ρόλο του Κόμη Αλμαβίβα εναλλάσσονται οι τενόροι Αντώνης Κορωναίος και Γιόαν Χοτέα. Ως Μπάρτολο εμφανίζονται ο βαθύφωνος Δημήτρης Κασιούμης και ο βαρύτονος Άκης Λαλούσης, ενώ το ρόλο του Μπαζίλιο θα ενσαρκώσουν οι μπάσοι Τάσος Αποστόλου και Πέτρος Μαγουλάς. Την Ορχήστρα και τη Χορωδία της ΕΛΣ θα διευθύνουν ο Αναστάσιος Συμεωνίδης και η Ζωή Τσόκανου.

Ο «Κουρέας της Σεβίλλης» ανεβαίνει για 8 παραστάσεις (18-19, 22, 24-26 Φεβρουαρίου & 3, 5 Μαρτίου 2017) στο Θέατρο «Ολύμπια».