Εξαιρετική μουσικά, αξιόλογη σκηνοθετικά, η αναβίωση από την ΕΛΣ παλαιότερης παραγωγής της όπερας «Μαντάμα Μπάττερφλαϊ» του Πουτσίνι δικαιολόγησε απόλυτα …την επανάληψη και την επιτυχία της! Η μεγάλη ζήτηση εισιτηρίων για τις αρχικές 6 παραστάσεις στην «Αίθουσα Αλεξάνδρα Τριάντη» του Μεγάρου Μουσικής οδήγησαν στην άμεση προσθήκη ακόμη μίας (29/1).
10 χρόνια μετά το πρώτο ανέβασμα στο θέατρο «Ολύμπια», η σκηνοθεσία του Νίκου Πετρόπουλου εξακολουθεί να διαθέτει επαρκή αποθέματα γοητείας. Η μεταφορά της σε μεγαλύτερη αίθουσα ανέδειξε καλύτερα τα σκηνικά ευρήματα (την άνωθεν κατερχόμενη κατοικία που περιέκλεισε σαν κλουβί τους νεονύμφους, σηματοδοτώντας την ουσιαστική αποκοπή της ηρωίδας από την πραγματικότητα, όπως και το επιβλητικό υπερκείμενο ταμπλώ-θέα του λιμανιού του Ναγκασάκι) αλλά άμβλυνε κάπως την εσωτερικότητα της δράσης. Αυτήν υπηρέτησε ένα μετρημένα «εξωτικό», στιλιζαρισμένο σκηνογραφικό και εικαστικό περιβάλλον, που παρέπεμπε στην Ιαπωνία χωρίς να την αναπαριστά απόλυτα.
Μπορεί, βέβαια, κανείς να διατηρεί τις επιφυλάξεις του για τη δραματουργική αδυναμία της οπωσδήποτε καλαίσθητης, πλην συμβατικής προσέγγισης ή για την έντονη -αλλά συνειδητή- κυριαρχία του λευκού χρώματος, η οποία δεν άφησε ανεπηρέαστους και τους φωτισμούς (παραδόξως ατελείς στο -αιματώδες- φινάλε) ή ακόμη για τη μάλλον απείθαρχη από μέρος των συντελεστών χρήση της στυλιστικής κινησιολογίας (Μαρίζα Βινιεράτου). Σίγουρα, όμως, η σκηνοθεσία επέτρεψε την τόσο αναγκαία εστίαση στον ψυχολογικό κόσμο των πρωταγωνιστών και στη σύγκρουση δύο διαφορετικών κόσμων/πολιτισμών, αφήνοντας την πρωτοκαθεδρία στο ακρόαμα.
Και τι ακρόαμα τη βραδιά της 22/1! Πρώτα απ’όλα, η παράσταση ευτύχησε στην πολύ ψαγμένη μουσική διεύθυνση του έμπειρου Βραζιλιάνου αρχιμουσικού Λουίς Φερνάντο Μαλέϊρο. Με ιδιαίτερη χρήση του sostenuto και ενός πυκνού ορχηστρικού legato, που θύμιζε πολύ τον Κάραγιαν της ωριμότητας, ανέδειξε όλη τη δραματικότητα και τον αισθησιασμό της ενορχήστρωσης, χωρίς εκπτώσεις στη διασφάλιση του ειρμού και της ρευστότητας αφήγησης. Στην ορχήστρα της ΕΛΣ αξίζουν έπαινοι για την αβίαστη προσαρμογή σε μια τόσο ιδιαίτερη ανάγνωση.
Αλλά και σε φωνητικό επίπεδο, η πρώτη διανομή άγγιξε δυσθεώρητα -για τα ελληνικά δεδομένα- ύψη. Μπορεί η πλούσια φωνή της Ρουμάνας υψιφώνου Τσέλιας Κοστέα να ηχούσε αρκετά ώριμη για την αφελή παιδούλα της Α’ πράξης, όμως η μοναδικής ευαισθησίας και τραγικότητας ερμηνεία της στη Β’ πράξη συγκίνησε πραγματικά. Η γνωστή μελωδικότητα και ευγένεια του τραγουδιού της απέφυγε, εξάλλου, ευπρόσδεκτα κάθε υπόνοια έστω ευτελούς βεριστικής υπερβολής, επιβεβαιώνοντας την περίοπτη θέση της στο αναιμικό εγχώριο λυρικό στερέωμα. Πλάι της, ο νεαρός Ιταλός τενόρος Ντάριο ντι Βιέτρι δεν διέθετε την ίδια τέχνη τραγουδιού (ούτε την ίδια ευκολία στις ψηλές νότες), αλλά το υγιές τίμπρο και η δυναμική -αν και αδέξια- σκηνική παρουσία του ταίριαξαν ιδανικά στην τραχύτητα του ρόλου του Πίνκερτον, αποκαθιστώντας ισορροπίες στο πρωταγωνιστικό ζεύγος.
Έξοχος, με φωνητικό και σκηνικό κύρος, ο Σάρπλες του βαρύτονου Διονύση Σούρμπη, καλοτραγουδισμένος και όσο έπρεπε υποκριτικά αιχμηρός ο Γκόρο του τενόρου Άλεξ Τσιλογιάννη, ουσιαστική και με ειλικρινές συναίσθημα (παρά την εμφανή ανισότητα των ρετζίστρων) η Σουτζούκι της μεσοφώνου Ινές Ζήκου. Αξιοπρεπώς αποδόθηκαν τόσο οι αρκετοί δευτεραγωνιστικοί ρόλοι (με ιδιαίτερη μνεία για τον Γιαμαντόρι του τενόρου Χαράλαμπου Βελισσάριου και τον Μπόνζο του βαθύφωνου Δημήτρη Κασιούμη) όσο και τα υπέροχα χορωδιακά του έργου από τη Χορωδία της ΕΛΣ.
Credit φωτογραφιών: Stefanos
