Ορίζοντες Λυκαβηττού

Σημείο αναφοράς με εξαιρετική θέα αλλά και προσεγμένη ελληνική κουζίνα με σύγχρονη άποψη.

Στην κορυφή του Λυκαβηττού λίγα σκαλοπάτια κάτω από τον Αη Γιώργη ή και δίπλα σε αυτόν, οι Ορίζοντες είναι η υπ’ αριθμόν ένα place to be για κάποιον που θέλει να συνδυάσει φαγητό και περιβάλλον με θέα. Με όλη την Αθήνα κυριολεκτικά «στο πιάτο» αυτό το μοναδικό γευστικό μπαλκόνι αξίζει την επίσκεψη όχι απλά μια φορά, αλλά σε τακτά χρονικά διαστήματα. Γι’ αυτό που βλέπεις, γι’ αυτό που μπορείς να δοκιμάσεις, αλλά και για τις μικρές βόλτες που έχεις τις δυνατότητες να κάνεις στην κορυφή του κεντρικού λόφου της Αθήνας. Δε νομίζω ότι χρειάζεται να πλατειάσω περισσότερο. Είμαι βέβαιος ότι οι περισσότεροι Αθηναίοι το γνωρίζουν από πρώτο χέρι και σίγουρα το έχουν απολαύσει. Σε ό,τι με αφορά αυτό ισχύει και η πρόσφατη επίσκεψή μου στο συγκεκριμένο εμβληματικό αθηναϊκό σημείο αναφοράς είχε σαν κύριο στόχο τους Ορίζοντες και τις γεύσεις που προτείνει.
Η πρόσφατη ανανέωση του επιτελείου της κουζίνας (σύμβουλοι chefs οι Σάββας Κοντούδης και Γιώργος Ζευγολατάκος, chef de cuisine η Βικτώρια Δημακοπούλου) αποδεικνύεται, όπως θα προκύψει από το συμπέρασμα, επιτυχής. Ο χώρος είναι πολυσυλλεκτικός, από τουρίστες και επιχειρηματίες μέχρι ένα αθηναϊκό κοινό με ευρύ φάσμα απαιτήσεων, άρα οι προτάσεις που κάνει θα έπρεπε να είναι κατανοητές, χωρίς να είναι κοινότυπες. Παράλληλα ως εκ της θέσεως του, τα προτεινόμενα πιάτα θα έπρεπε να έχουν ένα σαφές πρόσημο ελληνικότητας. Με την πρώτη ανάγνωση του menu, προκύπτει αβίαστα ότι και οι δύο αυτές αναγκαίες για την επιτυχία συνθήκες πληρούνται με επιτυχία. Ο κατάλογος είναι αρκετά περιεκτικός και θα έλεγα ισορροπημένος. Με δέκα περίπου προτάσεις σε ορεκτικά και σαλάτες και λίγο περισσότερες σε πάστες και κύρια δίνει λύσεις που καλύπτουν επαρκώς τις ανάγκες της εξόδου για κάθε γούστο.

Από όσα δοκίμασα τέσσερα πιάτα τράβηξαν την προσοχή μου και δεν θα διστάσω να τα προτείνω. Θα ξεκινήσω με μια γευστική και με πολύ καλή υφή βελουτέ πατάτας. Τη δοκίμασα σαν «καλωσόρισμα» μπορεί όμως και να αποτελέσει ένα πολύ ενδιαφέρον πρώτο πιάτο. Εξίσου καλά είναι και δύο από τα πρώτα πιάτα. Τα μαριναρισμένα φιλετάκια τσιπούρας με μάραθο και σέλερι συνδυάζουν το πολύ καλό dressing με σωστή αναλογία νόστιμης (αν και αρκετά «ψημένης» από τη μαρινάδα) τσιπούρας και έντονα γευστικών λαχανικών.
Παράλληλα το «σούσι» ρολάκι με σπανακόρυζο και μαρινάτο μπακαλιάρο ζυγίζεται επιτυχώς ανάμεσα στην ελληνική γεύση και σε ένα χάδι Άπω Ανατολής. Τέλος στα κύρια πιάτα τα βραγχιοκαλύματα σφυρίδας με ριζότο λεμονιού, παρά το σχετικά ετερόκλιτο του συνδυασμού συνυπάρχουν με επιτυχία στο πιάτο με μόνο μειονέκτημα τη λάθος (αισθητικά και λειτουργικά) παρουσίαση με το ψάρι να καλύπτει το ριζότο. Από τα υπόλοιπα που δοκίμασα το γιουβέτσι θαλασσινών θα μπορούσε να ήταν ένα πολύ καλό πιάτο, αν η γαρίδα εκτός από μέγεθος είχε και μεγαλύτερο βάθος σε νοστιμιά. Το ίδιο ισχύει και για το χοιρινό κότσι με κρούστα αρωματικών λόγω κυρίως της αισθητής απουσίας συνοδευτικών στο πιάτο, που θα έσπαγαν τη μονοτονία του κύριου συστατικού. Τέλος, πιστεύω ότι τα φιλετάκια τσιπούρας χρειάζονται πλήρη αναθεώρηση και κυρίως αντικατάσταση του ιχθυοτροφικής προέλευσης ψαριού. Έκλεισα το γεύμα με μια σειρά επιδορπίων με αξιοσημείωτα μια μπαβαρουάζ καραμέλας και ένα «σπασμένο» μιλφέιγ.
Τελικά και με βάση το γεγονός ότι δοκίμασα τουλάχιστον το ένα τρίτο των προτάσεων που κάνει το menu, μπορώ να πω ότι οι Ορίζοντες παρά τις γευστικές διακυμάνσεις από πιάτο σε πιάτο προτείνουν ένα καλό φαγητό με ορισμένες αδυναμίες, οι οποίες όμως είναι εύκολο να ελεγχθούν. Λαμβάνοντας υπ’ όψιν και τα υπόλοιπα χαρακτηριστικά του χώρου (θέση, θέα, καλό service και αξιοπρεπής λίστα κρασιών) η άποψή μου είναι ότι αξίζει με το παραπάνω τη μετακίνηση ειδικότερα για ένα γεύμα με το φως της ημέρας αλλά και για μια βραδινή έξοδο με τη φωτισμένη Αθήνα «στα πόδια» σας.

Πλήρες δείπνο: 35-45€/άτομο, χωρίς το κρασί