Σύσσωμη η ομάδα του Αθηνοράματος μπορεί να περηφανεύεται -και ταυτόχρονα να απολαμβάνει- για το ότι μέσα στο μήνα γυρίζει αρκετά την Αθήνα, παρακολουθώντας/ακούγοντας/δοκιμάζοντας ένα μωσαϊκό από ετερόκλητες εμπειρίες. Κάπως έτσι σκεφτήκαμε πως ίσως θα είχε νόημα να μοιραστούμε με τους αναγνώστες μας αυτά που ξεχώρισε ο καθένας, με τα ολοδικά του κριτήρια, πρώτα για την χαρά της επικοινωνίας και σε δεύτερο χρόνο για να δώσουμε ιδέες και έμπνευση σε κάποιον που ψάχνει τι να κάνει σε αυτή την πόλη, που δεν παύει να προτείνει πράγματα. Κάνουμε ένα μικρό rewind, λοιπόν και θυμόμαστε την δική μας αγαπημένη στιγμή μέσα στον Απρίλιο.
Για τη Δέσποινα Ζευκιλή η παράσταση "Κουκλίτσα" στο Εθνικό Θέατρο
Δεν χρειάζεται να είσαι "Κουκλίτσα". Είχα πάρει ένα διάλειμμα από το θέατρο μετά το Πάσχα και το παραστασιακό overdose των προηγούμενων μηνών αλλά η πρεμιέρα της "Κουκλίτσας" στη Νέα Σκηνή "Νίκος Κούρκουλος" του Εθνικού Θεάτρου με έφερε ξανά στη θεατρική πλατεία και δεν το μετάνιωσα καθόλου. Ορμώμενη από τον τρόπο που η ίδια παρατηρεί καμιά φορά στα όνειρά της, βλέποντας απ’ έξω και χωρίς να μπορεί να επέμβει, η Μαρία Πανουργιά μας κάνει θεάτριες στο "Κουκλόσπιτο" του Ίψεν με έναν σύγχρονο όσο και διαχρονικό τρόπο που έχει άποψη και σκηνοθετική πρόταση. Η Στέλλα Βογιατζάκη στο ρόλο της Νόρας ενσαρκώνει συν-κινητικά την επισήμανση της Susan Sontag ότι "μόνο ένα πρότυπο γυναικείας ομορφιάς επιτρέπεται: το κορίτσι..." τρώγοντας ολοένα και πιο βουλιμικά το ίδιο της το σπίτι και τις συμβάσεις που αυτό περικλείει. Η ατμόσφαιρα της παράστασης σε ένα άτοπο, άχρονο αλλά την ίδια στιγμή χρονικά και γεωγραφικά τοποθετημένο σε σχέση με το πρωτότυπο κείμενο πλαίσιο μιλά με τα λόγια του χθες και τη γλώσσα του σήμερα για το τι μπορεί να σημαίνει να είσαι γυναίκα ανά τους αιώνες. Επανασυστήνοντας το έργο σε μια παράσταση συνόλου απ’ αυτές που επιβεβαιώνουν την αποστολή του Εθνικού Θεάτρου όπως εμείς την καταλαβαίνουμε, με τους ηθοποιούς και κάθε λεπτομέρεια από τη μουσική ως την εικονογραφία να συντείνουν στην ένταση που σταδιακά απελευθερώνεται, σαν να μας τραβούν από το χέρι κι εμάς να επέμβουμε.
Για την Σέβη Σαλαγιάννη το brunch του ¡Topa!
Τις Κυριακές έχει brunch με φίλους, οπότε μαζί με την παρέα μου επισκεφθήκαμε το ¡Topa! στη Φωκίωνος Νέγρη. Δεδομένου ότι ένας εκ της παρέας αναζητεί τις Κυριακές "brunch αξιώσεων", όπως αναφέρει χαρακτηριστικά, φοβηθήκαμε το mix ισπανικής και κρητικής κουζίνας. Και γενικά φοβηθήκαμε να φύγουμε από το comfort zone του "αβοκάντο τοστ" και των ποσέ αυγών. Ωστόσο, το μαγαζί μας εξέπληξε θετικά με το brunch του (το menu, btw, αλλάζει μετά τις 14:00 με πιο μεσημεριανές επιλογές, που γι' αυτές είναι γνωστό το μαγαζί), ενώ highlight ήταν μάλλον το cheesecake, αλλά και η πρωτότυπη τορτίγια, αλλά και οι πίτες του. Στα θετικά του μαγαζιού συγκαταλέγεται ότι, ενώ για μια παρέα 10 ατόμων, η εύρεση τραπεζιού χωρίς κράτηση φαντάζει γολγοθάς, στο ¡Topa! βρήκαμε να κάτσουμε, ενώ το προσωπικό ήταν πολύ εξυπηρετικό με τις επιμέρους λεπτομέρειες (να ενώσουμε τραπέζια κτλ.). Φυσικά, στα μέρη που περνάς καλά, "λιώνεις" όλη μέρα, γι' αυτό σύντομα ο καφές έδωσε τη θέση του στις μπύρες, κάτω από τον ήλιο.Το spot είναι ιδανικό, αφού η Φωκίωνος Νέγρη κρατά ακόμη τον χαρακτήρα της γειτονιάς, ενώ όλοι και όλες στην παρέα συμφωνήσαμε ότι θα το επισκεφθούμε ξανά!
Για την Κωνσταντίνα Ηροδότου το "Ferto Party" στο Shamone Club
Απρίλιος, πάει και το Πάσχα, τι μας έμεινε ; Μια Eurovision και φεύγουμε για
καλοκαιράκι. Προετοιμαζόμαστε για τον "γιουροβιζινιακό" Μάιο ακολουθώντας όλα
τα events που διοργάνωσε η ΕΡΤ με highlight το "Ferto Party" που
πραγματοποιήθηκε το βράδυ της Πέμπτης 23 Απριλίου στο Shamone Club στο Γκάζι. Το πρόσωπο των ημερών, ο Ακύλας, άνοιξε τη βραδιά ανεβαίνοντας στην πασαρέλα
του μαγαζιού και βάζοντας φωτιά στα πλήθη τραγουδώντας κομμάτια όπως το
"Ferto", το "Atelie", αλλά και το "Rise Like a Phoenix", την εμβληματική νικητήρια
συμμετοχή της Conchita Wurst το 2014. Στο stage ανέβηκαν και ως special guests
συνδιαγωνιζώμενοι του από το "Sing for Greece", κρατώντας το κέφι στα ύψη.
Χορός, ποτάρες και iconic τραγουδάρες ήταν τα βασικά συστατικά μιας υπέροχης
βραδιάς που ξεκίνησε από νωρίς ( lets nomalize clubbing at 9pm). Δεν μας φτάνει
μόνο ένα τέτοιο πάρτι, θέλουμε jalla.
Για τη Λένα Γκόβαρη η παράσταση "Η αχόρταγη σκιά" στην Στέγη
Μου είχαν λείψει από το θεατρικό γίγνεσθαι παραστάσεις που με μετακινούν, χωρίς να με "ταρακουνούν". Ιστορίες ειπωμένες ανθρώπινα, τρυφερά με αμεσότητα και ευαισθησία που δεν προσπαθούν να εκβιάσουν συναισθήματα. "Η αχόρταγη σκιά" του Αργεντίνου δημιουργού Μαριάνο Πενσότι που παρουσιάστηκε στην Στέγη υπηρετεί πάνω από όλα την περιπλοκότητα του κοινωνικού όντος που προσπαθεί να συμπορευτεί με την φύση. Και το κάνει ευφυέστατα κάνοντας διπλή ανάγνωση της ίδιας ιστορίας, μέσω του πραγματικού ήρωα ενός ορειβάτη (Κώστας Νικούλι) και μέσω ενός ηθοποιού που θα υποδυθεί τον εν λόγω ήρωα σε ταινία (Γιάννης Νιάρρος). Βέβαια, δεν στέκεται μόνο στο ενδιαφέρον παιχνίδι μεταξύ της πραγματικότητας…και της προσημείωσης της για χάρη του σινεμά αλλά στην ίδια την ιστορία. Με μια αξιοθαύμαστο γλυκόπικρο κείμενο που απογειώνεται από τις ευαίσθητες -αλλά και με χιούμορ- ερμηνείες των δύο ηθοποιών, ο Πενσότι μας υπενθυμίζει πως το θέατρο μπορεί να συνομιλεί απευθείας στον θεατή πολύ ανθρώπινα και ζεστά. Είτε πρόκειται για πραγματικότητα, είτε για μυθοπλασία.
Για τον Μπάμπη Δούκα, ένα σπέσιαλ guest στο Gallina και η Ferrari των αυστραλιανών wagyu
Το βράδυ της 7ης Απριλίου και στο πλαίσιο των πάντοτε πολύ ενδιαφερουσών pop up βραδιών του, το αξιόλογο bar restaurant Gallina φιλοξένησε στο Κουκάκι και την κουζίνα του τον σεφ Πάνο Δήμου. Ο R&D δημιουργός και επί χρόνια συνεργάτης των θρυλικών Joan και Josep Roca (και του τριάστερου El Celler de Can Roca στη Χιρόνα) επιμελήθηκε ένα υπέροχο μενού - η καπνιστή πάπια με ραβέντι και φουντούκι και το μανιτάρι Lion’s Mane με πεκάν και κουνουπίδι είναι πιάτα που θα μνημονεύω για καιρό. Το φαγητό συνοδεύτηκε από προσεκτικά διαλεγμένα κρασιά της μικρής (αλλά τόσο μεγάλης, τελικά) οινοπαραγωγικής περιοχής της ανατολικής Γαλλίας, Jura.
Δεν υπάρχει πραγματικά καλύτερος τρόπος από το να συστήσεις νέα κρέατα στην ελληνική αγορά, από ένα ελεβέ μπάρμπεκιου. Και αυτό ακριβώς συνέβη τις 22 Απριλίου στο The Margi Farm, υπό την αφορμή του λανσαρίσματος των Westholme στη χώρα μας. Οι Γιάννης Μπασταλής και Παναγιώτης Γιακαλής επιμελήθηκαν ένα αν μη τι άλλο ζουμερό μενού, με πρωταγωνιστή τις τόμαχοκ και τις λοιπές κοπές από τα εκλεκτά -μαρμαρωμένα όσο δεν πάει- μοσχάρια της Westholme.
Για τη Μαρία Κρύου η οικογενειακή απόδραση στη Farma Moo
Δεν υπάρχει καλύτερη εποχή για να "δραπετεύσουμε" οικογενειακώς στην καρδιά της Πεντέλης. Εμείς το κάναμε και σχεδιάζουμε την επόμενη εξόρμηση. Στην καταπράσινη κοιλάδα της Ντάριζας, ανακαλύψαμε τη Farma Moo, έναν επίγειο παράδεισο που μας έκανε να ξεχάσουμε ότι η Αθήνα απέχει μόλις λίγα χιλιόμετρα. Φτάσαμε γύρω στις 11 το πρωί και η αίσθηση ήταν μαγική. Ενώ εμείς απολαμβάναμε τον πρώτο καφέ της ημέρας κάτω από τον ήλιο, τα παιδιά άρχισαν αμέσως το "ξεσάλωμα". Τρέξιμο χωρίς όρια σε 40 στρέμματα, εξερεύνηση στο κτήμα και μια ενθουσιώδης γνωριμία με τα ζώα της φάρμας. Το μεσημέρι μάς βρήκε όλους μαζί γύρω από ένα τραπέζι με καλό φαγητό, αλλά η καλύτερη στιγμή ήταν όταν είδα τα πιτσιρίκια μου να επιστρέφουν από το face painting μεταμορφωμένα σε ένα πανέμορφα, αγριεμένα τιγράκια, γεμάτα περηφάνια για το νέο τους "πρόσωπο"! Μέχρι τις 7 το απόγευμα, τα παιδιά συμμετείχαν σε εκπαιδευτικές δράσεις, έμαθαν για τα βιολογικά λαχανικά και γύρισαν στο σπίτι γεμάτα εικόνες, φρέσκα αβγά στις αποσκευές μας και κυρίως... μια γλυκιά κούραση από την επαφή με τη φύση.
Για τη Δήμητρα Γουρίδου η επαναπροβολή του Blow-Up στο Cinemarian
Το σινεμά Cinemarian, το διαμαντάκι κοντά στη Συγγρού, γεμίζει πάλι τη χειμερινή του αίθουσα με τον κύκλο προβολών Winter Recap ’25-’26. Από την γκάμα που προσέφερε (όπως πάντα φρόντισε να πιάνει διαφορετικές γεωγραφίες και δεκαετίες) εγώ επέλεξα μια επαναπροβολή του Blow-Up του Αντονιόνι, έχοντας την ευκαιρία να παρακολουθήσω ξανά στο πανί μία από τις αγαπημένες μου ταινίες. Η ανακεφαλαίωση αυτή με έναρξη με Μπέργκμαν και λήξη με Ταρκόφσκι, ήταν μια πολύ όμορφη ευκαιρία να "κλειδώσει" η χειμερινή σεζόν, αλλά και η χειμερινή αίθουσα, μια μικρή αναδρομή στη φετινή χρονιά αφιερωμένη στην μεγάλη οθόνη-του μικρού αυτού σινεμά. Ξανασυναντηθήκαμε και (ξανα)μιλήσαμε για ό,τι ταινία αγαπήσαμε φέτος και σίγουρα προθερμανθήκαμε για το καλοκαίρι που έρχεται, περιμένοντας με ακόμη μεγαλύτερη ανυπομονησία και περιέργεια τις ταινίες που θα έχουμε την ευκαιρία να απολαύσουμε στο πανί της ταράτσας με παγωμένη μπύρα και καλοκαιρινό αέρα.
Για τον Κωνσταντίνο Κωνσταντόπουλο το pork katsu στο Ekiben
Αν και δεν θα με αποκαλούσα τον πιο ανήσυχο foodie, υπάρχουν κάτι φορές μερικές γεύσεις που μου μένουν στο μυαλό και με παρακινούν να τις αναζητήσω ξανά. Μια από αυτές ήταν το pork katsu που έτυχε να δοκιμάσω κάποια στιγμή από το "Ekiben" στο Σύνταγμα. Και επειδή δεν θα με έλεγα ούτε και ιδιαίτερο λάτρη του κρέατος (#team_κοτόπουλο), το να θέλω να γευτώ ξανά ένα σάντουιτς χοιρινού λαιμού κάτι σήμαινε. Σε έναν χώρο σαν κρυμμένο ιαπωνικό μπαρ, περιτρυγισμένο από καθρέφτες -λίγο άβολο στην αρχή αν με ρωτάτε- και υπό τη συνοδεία ωραίας μουσικής από βινύλια, θυμήθηκα ξανά πόσο απολαυστικό είναι αυτό το μαλακό κομμάτι ελαφρώς παναρισμένου κρέατος όταν συνδυάζεται με την υπέροχη οξύτητα της πίκλας κόκκινου λάχανου και την kimchi mayo. Κι όλα αυτά ανάμεσα σε δύο αφράτα ψωμάκια. Ιδιαίτερα μνεία πρέπει να γίνει και για το double smash burger με tonkatsu sauce, που ήρθε στην παρέα κάπως από σπόντα κι όμως ακούω ότι είναι από τα καλύτερα της Αθήνας. Σίγουρα ήταν πεντανόστιμο· όταν γίνω και foodie θα σας πω κι αν είναι από τα καλύτερα…
Για την Στέλλα Διακουμάτου η παράσταση "1984" στο θέατρο Δίπυλον
Την ημέρα που η παράσταση έριχνε αυλαία, είχα την ευκαιρία – ύστερα από πολλή προσπάθεια, καθώς όλα τα εισιτήρια ήταν εξαντλημένα – να απολαύσω το έργο του Τζορτζ Όργουελ "1984" σε μια μουσική εκδοχή του, στο θέατρο Δίπυλον. Ο Γιώργος Παπαγεωργίου, αναλαμβάνοντας όλους τους ρόλους επί σκηνής σε πολλαπλές ερμηνείες που αναδεικνύουν το υποκριτικό του ταλέντο – ή μάλλον πιο σωστά το απογειώνουν – μετέφερε στο κοινό με απόλυτη ακρίβεια το οργουελικό μυθιστόρημα. Ο φωτισμός και η ατμόσφαιρα προσέδιδαν ακριβώς αυτό το σκοτεινό στοιχείο που χρειαζόταν η παράσταση, ενώ η μουσική έδινε μια πιο ρυθμική τροπή στην ιστορία. Κλείνοντας την προσωπική μου θεατρική σεζόν για φέτος με αυτήν την παράσταση, το πόρισμα που βγήκε ήταν απλό: το ταλέντο ενός και μόνο ανθρώπου που ξεδιπλώνεται επί σκηνής απαγγέλοντας και ερμηνεύοντας, είναι ικανό να αναδείξει το κλασικό αλλά πάντα επίκαιρο έργο μέσα από μια σύγχρονη ματιά, αλλά και να φέρει σε επαφή με το βιβλίο του Όργουελ όσους δεν το έχουν διαβάσει. Και ευτυχώς για όσους δεν πρόλαβαν, η παράσταση ανανεώθηκε για δεύτερη σεζόν τον Οκτώβριο.
