50 χρόνια Αθηνόραμα: Όταν τα παλαμάκια ηχούσαν στα ρεμπετάδικα

Το 2026, το αθηνόραμα γιορτάζει μισό αιώνα στην αιχμή της πόλης παραμένοντας ανοιχτό, κριτικό, επίκαιρο, πρωτοπόρο, έχοντας όλα αυτά τα χρόνια συν-διαμορφώσει δυναμικά τάσεις και εξελίξεις σε κάθε πτυχή του πολιτισμού και της διασκέδασης. 50 years festivities με τα βραβεία και τους θεσμούς να συντονίζονται στο επετειακό πνεύμα αλλά και νέα events να καλούν άπαντες να γιορτάσουν τα 50 χρόνια αθηνόραμα, συμμετέχοντας σε ένα μοναδικό party in progress.

Στο πλαίσιο αυτού του εορτασμού, κάθε εβδομάδα θα σας παρουσιάζουμε εδώ, στο athinorama.gr, στιγμές από το αρχείο μας που ξεχωρίζουν ή που αποκτούν στις μέρες μας ιδιαίτερο νόημα.

Στο τεύχος 907 (25 Φεβρουαρίου - 3 Μαρτίου '94) τα ρεμπετάδικα είχαν την τιμητική τους, αφού μεγαλύτεροι και μικρότεροι, τα επέλεγαν για να διασκεδάσουν. Παλιά και νέα, βραδινά ή μεσημεριανά, τα ρεμπετάδικα είχαν να δώσουν πολύ κέφι και υπόσχονταν αξέχαστα γλέντια.

Στα παλιά ρεμπετάδικα ξεχώρισαν τα Εννέα Όγδοα με πρωταγωνιστές την Μαίρη Λίντα και τον Διονύση Σαββόπουλο, το Χάος που "δένεται με το ρεμπέτικο με την ίδια δύναμη που ο σεβασμός στην παράδοση δένεται με το κέφι", οι Ρεμπέτικες Χάντρες με διεθνή και ελληνική κουζίνα, η Σφίγγα με μια μουσική σκηνή που έδινε βάρος στα λαϊκά, η Στοά Αθανάτων που συναντούσες παλιούς και νέους ρεμπέτες, η Παλιά Μαρκίζα που έμοιαζε με παλιό χάνι και η Ρότα που έκανε τότε την εμφάνισή της.

Στις κλασικές αξίες έβρισκες το Ταξίμι που μάζευε όλα τα φύλα και όλες τις ηλικίες, την Ρεμπέτικη Ιστορία με τις ζεϊμπεκιές σε πλήρη σωματοποίηση, το Στέκι με τον δάσκαλο Ιορδάνη Τσομίδη, την Φραγκοσυριανή που διέθετε και μπάρα για ποτό, το Μινόρε που έδινε έμφαση στο καλό κρασί, το Μορατόριουμ που είχε μια δόση νεανικότητας, το Μέγαρο που δε διέθετε μικρλοφωνα για τους τραγουδιστές, το Εν Τέλι με τη νεολαία του, το Κάστρο που συνδύαζε τα λαϊκά με σμυρνέικα και νησιώτικα, ο Μαρίνος, στον οποίο χορεύουν πολύ, το Ντουζένι που πάει έως και Κάιρο, το Πάλκο με τη μεγάλη σάλα και τέλος ο Οντάς της Κωνσταντίνας με μεζεδάκια και ανατολίτικες τσαχπινιές.

Στα νεανικά, ξεχωρίζουν τα Μπλε Παράθυρα για όσους βαρέθηκαν τα clubs και η Μποέμισσα με γλέντια σαν μόλις να έγινε η απελευθέρωση. Τέλος, στα απ'όλα διάλεγαν την Κιβωτό, το Ποντίκι και το Ρεφενέ, ενώ υπήρχαν και τα μαγαζιά που έκαναν τζέρτζελο και το μεσημέρι.