Τι σημαίνει το Halloween για σένα; Και πώς σχεδιάζετε να το κάνετε δικό σας το Σάββατο 31/10, στο "Gagarin 205";
Από όταν πρωτοξεκίνησα να κάνω μουσική, αλλά και πιο πριν, ως παιδί, πάντα μου άρεσε η αισθητική του Halloween. Όχι όμως απαραίτητα με τον τρόπο που εκφράζεται μέσω κομματιού της gothic κουλτούρας, που εστιάζει σε μια πιο "σοβαρή" εκδοχή του. Στη δική μου περίπτωση έχει να κάνει περισσότερο με τις ταινίες του Tim Burton που έβλεπα μικρός, τα halloween επεισόδια των Tiny Toon Adventures και τα Treehouse of Horror των Simpsons.
Το live στο "Gagarin 205" ελπίζω ο κόσμος να το βιώσει σαν κάτι από τα παραπάνω. Ανήμερα Halloween του 2018 είχε κυκλοφορήσει και το Εις Τόπον Χλοερόν της παλιάς μου μπάντας Nurse Of War, οπότε υποθέτω πως όποιος παρακολουθεί χρόνια τι κάνω, ξέρει πως είναι μια σημαντική ημερομηνία για μένα.
Τον Μάιο του 2022 δώσατε μια σαρωτική συναυλία στο "Ίδρυμα 2.14". Όμως το ίδιο σχόλιο κάνουν κι άλλοι, που φεύγουν ξετρελαμένοι/ξεθεωμένοι από τις ζωντανές σας εμφανίσεις. Πώς διατηρείτε αυτή τη σχέση με τη σκηνή;
Χαίρομαι πολύ που ο κόσμος περνάει καλά, γιατί και όσοι είμαστε στο stage περνάμε φουλ καλά –και ενίοτε είναι και ο κόσμος στο stage. Αυτό νομίζω είναι το τρικ, ότι όσοι έρχονται ξέρουν τι πάνε να δούνε και υπάρχει πάρτυ ατμόσφαιρα.
Εντωμεταξύ, αυτή η συναυλία στο "Ίδρυμα 2.14" δεν ήταν μεμονωμένη περίσταση: σας έχουμε ξαναδεί να στηρίζετε βραδιές οικονομικής ενίσχυσης σε ανεξάρτητους χώρους. Ποιο είναι το ιδεολογικό σου στίγμα, πίσω από τον συναυλιακό πανζουρλισμό;
Καλό είναι ο καθένας να βοηθάει όπως μπορεί, όπου μπορεί, πράγματα που νιώθει σωστά. Δεν μου αρέσει –και δεν είμαι σε θέση– να το παίξω ο μέγας επαναστάτης, γιατί στην τελική, όπως και πάρα πολύς άλλος κόσμος, ό,τι κι αν κάνω, μετά θα πάω να σηκώσω λεφτά από το ΑΤΜ και θα πάρω παπούτσια που τα φτιάχνουν εταιρίες που καταστρέφουν τον πλανήτη. Οπότε, ξαναλέω: στο μέτρο που μπορεί ο καθένας, καλό είναι να στηρίζει οτιδήποτε αντιστέκεται σε αυτό που ζούμε.
Πάνω-κάτω, κλείνει μια δεκαετία Νεκροτσουλήθρας, ενώ υπάρχει και περαιτέρω παρελθόν (π.χ. με Nurse Of War, Φαλκονέρα κ.ά.). Πόσο κοντά, πόσο μακριά αισθάνεσαι σήμερα σε όσα γίνονταν πίσω στο 2016-2017;
Σε πολλά πράγματα καθόλου κοντά, ενώ άλλα έχουν μείνει ακριβώς τα ίδια, ειλικρινά. Ακόμα ανοίγω το keyboard και κοιτάω να γράψω ένα κομμάτι ή κάθομαι να φτιάξω τα artworks ή να στείλω mails για κάποιο live. Ακόμα, από τον καιρό που έπαιζα punk, άκουγα παράλληλα και πολλή χορευτική μουσική, οπότε ήταν σε συνδυασμό μέσα μου αυτά έτσι κι αλλιώς –και εννοείται πως αν δεν είχε υπάρξει αυτό το era, δεν θα είχε συμβεί τίποτα από τα επόμενα.
Συχνά, όταν σε συζητά ο Τύπος, όλο και κάπου θα εμφανιστεί ο όρος "trash". Υπάρχει πράγματι "trash" μουσική, η οποία μπορεί απλώς να μας αρέσει; Ή όλα αυτά είναι και λίγο δικαιολογίες, από μια μερίδα κόσμου που άλλα ακούει σπίτι και άλλα όταν βγαίνει να διασκεδάσει;
Εγώ ο ίδιος ξεκίνησα να χρησιμοποιώ τον όρο trash για τη μουσική μου, για καλό. Πάντα σε παρέες λέγαμε "άκου το τάδε ρεφραίν, γαμάτη τρασίλα". Δεν το έβλεπα ποτέ σαν κάτι μειωτικό, ήταν σαν ένα genre. Βέβαια, για να ποζερέψω και λίγο, όταν το έλεγα αυτό, το trash δεν ήταν τόσο απενοχοποιημένα της μόδας, όσο είναι τώρα. Κορόιδευε-κορόιδευε, έγινε σιγά-σιγά μια αρκετά mainstream κατάσταση.
Όλοι θέλουν να είναι cult, το να ανεβάσεις πια ένα κομμάτι της Άντζυς Σαμίου story στο Instagram σε κάνει πολύ meta, σε φάση "καλά, κοίτα πόσο τσαλακώνεται αυτός, θα πρέπει να είναι τέρμα γαμάτος τύπος". Προσωπικά όταν ξεκίνησα το project –γιατί έχει περάσει και πολλές μουσικές φάσεις– ήθελα να γράψω κομμάτια σαν αυτά που ακούγαμε στα σπιτόπαρτα, αλλά καινούρια και με πιο άμεσους στίχους.
Αρκετοί, νομίζω, υποβαθμίζουν τα πιο μοντέρνα στοιχεία της μουσικής σου. Είναι δύσκολο, όμως, να μη συνδυάσει κανείς κομμάτια σαν το "Κακό Ταξίδι" ή το "666" με τους 1990s θριάμβους του eurodance –είδος που η κριτική έχει χλευάσει πάρα πολύ. Τι έχεις αγαπήσει ιδιαιτέρως από αυτό; Και πόσο αδικημένο το θεωρείς;
Το eurodance και γενικά η ευρωπαϊκή μελωδική ηλεκτρονική μουσική, απλά μου αρέσει πάρα πολύ. Είναι κατά κάποιον τρόπο οι "τρασίλες" που έλεγα πριν, απλά άλλων χωρών. Ξέρω πως πολλά είδη που ακούω θεωρούνται cheesy και στις ίδιες τις εκάστοτε χώρες τους, αλλά τα γουστάρω και πιστεύω πως είναι pop music on steroids.
Τίποτα δεν είναι "αδικημένο" πιστεύω, γιατί, πέραν του κραξίματος, όλα τα είδη έχουν τις σκηνές τους και συνεχίζουν να επηρεάζουν τόσο τις ίδιες, όσο και άλλες. Πράγματα που έχω ακούσει να κάνουν πιο καθολικά αναγνωρισμένοι καλλιτέχνες, είναι βασικά πράγματα που θα συνέβαιναν σε ένα eurodance ή happy hardcore κομμάτι των 1990s. Απλά πολύς κόσμος δεν έχει δώσει ποτέ την ευκαιρία να τα ακούσει.
Στα τραγούδια σου πρωταγωνιστεί η Αθήνα. Καθώς έχω μεγαλώσει κι εγώ στο Παγκράτι, ήθελα να σε ρωτήσω ποιες είναι οι δικές σου πιο ζωηρές αναμνήσεις από την Πλατεία Πλαστήρα και τη γύρω περιοχή;
Κάθε φορά που πάω να μιλήσω με αγάπη για το Παγκράτι, συνειδητοποιώ πως το Παγκράτι για το οποίο θα πήγαινα να μιλήσω δεν υπάρχει εδώ και χρόνια. Και πως όποιος με ακούσει, θα νομίζει πως μου αρέσουν οι minimal καφετέριες και οι hipsters με τα λαπτοπάκια τους σε αυτές. Οπότε απλά θα σου πω για αναμνήσεις από αράγματα στο Άλσος με φίλους, σφηνάκια στο "Μπρίκι" και περιπτερόμπυρες στη Βαρνάβα, πριν αρχίσει να θεωρείται cool μέρος και που συνήθως ήσουν μόνο εσύ και 2-3 αδέσποτα να κοιμούνται.
Και μετά τη βραδιά στο "Gagarin 205"; Υπάρχουν ανακοινώσιμα σχέδια για τον χειμώνα που μας έρχεται;
Έχουμε ήδη ανακοινώσει ένα live στο "Host" στη Θεσσαλονίκη στις 14 Νοεμβρίου και προηγουμένως θα είμαστε για δύο live σε Βερολίνο και Ουτρέχτη. Εκτός από αυτά θα ανακοινωθούν πολλά ακόμα στο μέλλον, όπως και νέες κυκλοφορίες.
