Ο Γιάννης Χανιωτάκης έχει γράψει τη δική του ιστορία στο Ελληνικό τραγούδι. Είναι ρομαντικός, ονειροπόλος, ταλαντούχος, ρεαλιστής και σχεδιάζει να κάνει πολλά. Για αρκετά χρόνια ήταν με το σχήμα του, τους Émigré, ενώ τα τελευταία χρόνια συνεχίζει το δρόμο του ως σόλο καλλιτέχνης. Αυτή τη περίοδο ετοιμάζει πολλές εκπλήξεις, κάτω από το γενικό τίτλο "Ιστορίες ενός émigré", και μπορώ να σου πω οτι μου τα αποκάλυψε όλα μέσα από μια κουβέντα που κάναμε στο Αθηνόραμα.
Φωτογραφίες: Λεωνίδας Τούμπανος
-Τι κάνεις τώρα Γιάννη; Σε θυμάμαι από την εποχή των Émigré και πλέον απέναντι μου είναι ένας σόλο καλλιτέχνης. Ενηλικίωση ή εξέλιξη;
-Ήρθε η ώρα να δείξω τι γράμματα έχω μάθει. Μέσα στον κορονοϊο αποφάσισα να μια ανακεφαλαίωση στα πάντα στη ζωή μου, και σε εμένα, και να ξαναφιλτράρω καταστάσεις, γιατί πέρασαν όλα τα χρόνια με αφιλτράριστα πολλά πράγματα είτε γιατί δεν είχα τον χρόνο ή γιατί φοβόμουνα ή απλά δεν ήθελα να τα δω. Το θέμα είναι ότι αντιμετώπισα όλους τους δαίμονές μου κι αποφάσισα ότι το ήθελα αυτό πολύ τελικά και δεν το ήξερα, πόσο πολύ το ήθελα. Και άρχισα να του βάζω τα πρώτα τούβλα για να χτίσω αυτό που λέγεται Γιάννης Χανιαδάκης.
-Από εδώ και πέρα, Γιάννη, τι έχεις βάλει στο πρόγραμμα, τι σχεδιάζεις να κάνεις.
-Είναι μια μεγάλη διαδρομή. Από τα 16 μου είμαι πάνω στη σκηνή, είτε με heavy metal συγκροτήματα στην Χαριλάου στη Θεσσαλονίκη, είτε σαν session μουσικός πιο μετά, είτε μετά σαν émigré, είτε σαν σόλο καλλιτέχνης. Τώρα, στην ηλικία που είμαι, έχoντας φτάσει στα 54, είμαι ένας storyteller, γιατί έχω ιστορίες να πω, γιατί έχω λόγο να υπάρχω, λόγο των ιστοριών που έχω κερδίσει. Και αυτά τα οποία είναι η περιουσία μου, είναι ιστορίες και οι άνθρωποι οι αύρες, οι μυρωδιές. Και τώρα όλα αυτά θα τα βγάλω σε ένα καινούργιο project, το οποίο λέγεται Ιστορίες ενός émigré. Το οποίο αυτό είναι το α και το ω αυτή τη στιγμή της ζωής μου. Δηλαδή, είναι τα τραγούδια της ιστορίας ενός émigré από τα οποία έχω βγάλει ήδη δύο δείγματα. Το πρώτο ήταν με την Μυρτώ Αλικάκη. Το τραγούδι λεγόταν "Τα πάντα αλλάζουν". Και το δεύτερο είναι οι "Παράλληλες γραμμές", σε συνεργασία με τον Γιώργο Καραδήμο. Τώρα είμαι στο στούντιο γιατί ετοιμάζω το επόμενο μου τραγούδι. Όλα αυτά είναι ένα κομμάτι του puzzle, που λέγεται "Ιστορίες ενός émigré" και περιλαμβάνει αυτό το puzzle κι ένα βιβλίο, το οποίο το είχα ξεκινήσει πριν πολύ καιρό.
-Αλήθεια Γιάννη, πόσο έχεις αλλάξει από τα 18 σου μέχρι σήμερα;
-Ο μικρός Γιάννης ίδιος είναι. Είναι το ίδιο διψασμένος. Το ίδιο περίεργος για τη ζωή. Είναι το ίδιο παράξενο αγόρι το οποίο ψάχνει να βρει το δρόμο του κάτω απ' τα άστρα. Ο μεγάλος Γιάννης είναι ένας ξεζουμισμένος άνθρωπος ο οποίος προσπάθησε να κάνει τον όνειρο του πραγματικότητα, αντιμετώπισε αδιέξοδα, αντιμετώπισε πολλά. Ο μικρός Γιάννης ούτε θέλει να μεγαλώσει, ούτε θέλει να ενηλικιωθεί, θέλει να είναι για πάντα ένα παιδί. Να κάνει βουτιές στη Χαλκιδική. Ο μεγάλος ο Γιάννης πρέπει να βρει οπωσδήποτε είναι αντιμέτωπος με τον χρόνο, με την καθημερινότητα, με τη ζωή του, με τους εφιάλτες του και με τα όνειρα του, τα οποία άλλα ξεφτίζουν, άλλα ανθίζουν και με μια αγωνία μόνιμη, να αφήσουμε πίσω μια παρακαταθήκη, μια αύρα, μια μυρωδιά, το οποίο μπορεί να είναι ένα τραγούδι, η οικογένειά μου, όλο αυτό.
-Όλα είναι εύκολα, γιατί είναι ένα σύμπλεγμα πολλών παραγόντων. Είναι συναστρία, είναι τύχη, είναι ταλέντο, είναι υπομονή, είναι ταπείνωση. Αλλά πάνω απ' όλα, είναι ένας βαθύς σκοπός. Αν ο σκοπός σου είναι τα φώτα και το χειροκρότημα, αυτά τελειώνουν. Όλα αυτά είναι για να εξελιχθείς, για να ακουμπήσεις φως και να γίνεις η καλύτερη βερσιόν του εαυτού σου.
-Η διαδρομή από τη Θεσσαλονίκη στην Αθήνα, είναι εύκολη για έναν άνθρωπο σαν εσένα;
-Κοίτα, από τη στιγμή που έφυγα από την Comfort Zone, τίποτα δεν είναι εύκολο, γιατί τα είχα όλα από μικρό παιδί έτοιμα, εύκολα, δίπλα στο χέρι μου κλπ. Εγώ προσπάθησα να φύγω λίγο από τη βόλεψή μου, όχι γιατί το ήθελα, αλλά γιατί κάποια στιγμή το θεώρησα, νομίζω ότι είχαν ολοκληρωθεί μέσα μου οι κύκλοι. Γιατί η ζωή είναι κύκλοι, εκείνη την περίοδο, οι κύκλοι οι οποίοι είχαν ανοίξει έπρεπε να κλείσουν. Θεώρησα ότι αυτό έπρεπε να κάνω και αυτό έκανα. Ακολούθησα τη μεθυσμένη μου καρδιά, δεν έκανα τίποτα άλλο.
-Το θέμα είναι πόσο η προσαρμοστικότητα έχει λειτουργήσει πάνω σου, γιατί η προσαρμοστικότητα είναι και σοφία. Είναι επιβίωση, αναγκαιότητα. Τώρα ένα είναι το γεγονός. Η Ελλάδα έχει μπατάρει. Μου το έχει πει μια πολύ σπουδαία καλλιτέχνης, η οποία έτσι ξεκίνησε η κουβέντα μας. Η Ελλάδα έχει μπατάρει. Το ίδιο και τα όνειρα μας γιατί είναι πολύ μικρή αγορά η δική μας. Αν σκεφτείς ότι μισή Ελλάδα μαγειρεύει και άλλη μισή χορεύει και τραγουδάει, έ θα δεις ότι είναι θέμα.
-Γιατί;
- Διότι δεν υπάρχουν οι ανάλογοι χώροι, δεν υπάρχουν τα ανάλογα μαγαζιά, δεν υπάρχει ανάλογη ζήτηση. Ένα σπουδαίο πρόβλημα είναι ότι κάθε μέρα βγαίνουν 120.000 τραγούδια παγκοσμίως. Από αυτά, ένα κομμάτι θέλουμε να μείνει στην καρδιά μας. Ένα. Καταλαβαίνεις λοιπόν πόσο αυτό το κομμάτι πρέπει να είναι ιδιαίτερο για να σου κάνει το κλικ και να πεις: "όπα τι είναι αυτό".
-Συνήθως αυτά που κολλάνε είναι οι τραγούδια που έχουν σχέση με τις μνήμες μας, με τα αρώματά μας ή είναι κάτι με τη φάση που περνάμε. Ή με κάτι που πραγματικά σου κίνησε το ενδιαφέρον. Αυτό το πράγμα πρέπει να το βρούνε όλα τα παιδιά που ξεκινάνε με τις μουσικές και ο καθένας έχει να ακολουθήσει το δικό του μονοπάτι. Το δικό του δύσκολο μονοπάτι. Γιατί δεν υπάρχει εύκολος δρόμος. Δηλαδή τα φώτα είναι οκ αλλά όταν πας κοντά καίγεσαι κιόλας.
-Τι άνθρωπος είσαι Γιάννη;
-Τι είμαι; Βασίλη όπως σου είπα, είμαι ένα παιδί κάτω από τα άστρα. Τίποτα άλλο. Ένα παιδί που ψάχνει να βρει το δρόμο του σε αυτό το σύμπαν. Ποιος είμαι, τι κάνω. Θεώρησα από μικρός ότι η μουσική είναι η νομοτέλεια μου. Δηλαδή είναι ο τρόπος για να ξεπεράσω το γυμνάσιο, το λύκειο, το πανεπιστήμιο, το σχολείο, τα προβλήματα, τα ζόρια, τα εύκολα, τα δύσκολα. Κάποια στιγμή μου άνοιξαν οι δρόμοι γιατί ήταν γραφτό μου αυτό το πράγμα να συμβεί τελικά. Έκανα κι εγώ μια μεγάλη διαδρομή.
-Ξεκίνησα έξι χρονών σαν παιδί θαύμα στο Κρατικό Θεσσαλονίκης. Έτσι ξεκίνησε η ζωή μου και η μουσική. Στη πορεία είχα έναν καθηγητή ο οποίος με χτυπούσε. Δεν ήξερα γιατί. Όλοι τότε στα σχολεία είχαν τέτοια θέματα... Απλώς εγώ κάποια στιγμή αντέδρασα στο σχολείο… Ο πατέρας μου το θεώρησε πολύ ύποπτο αυτό. Με παρακολούθησε ο άνθρωπος και εκεί ανακάλυψε ότι γίνονταν αυτό. Και μετά μου φέρανε τον καλύτερο καθηγητή του κόσμου ο οποίος ήταν σούπερ γλυκός αλλά το γυαλί είχε ήδη ραγίσει και η επανάστασή μου ήταν ότι αγόρασα ηλεκτρική κιθάρα. Και εκεί μετά άρχισα να γνωρίζω Judas Priest να γνωρίζω τους Fleetwood Mac τους Ramones τον Iggy Pop κι ότι έχει σχέση με όλα τα είδη της μουσικής. Παράλληλα άρχισα να ακολουθώ συναυλίες συναυλίες και συναυλίες …και να χτίζω μια ζωή με όνειρα με βάση τις συναυλίες, τη μουσική, αλλά και το πόσο θα ήθελα κάποια στιγμή να είμαι κι εγώ πάνω στο πατάρι να παίζω για τον κόσμο που με παρακολουθεί.
-Η αλήθεια είναι ότι μέσα μου έχουν ωριμάσει πέντε πράγματα και για αυτά τα πράγματα θέλω να μιλήσω γιατί πλέον στο καινούργιο project που ονομάζεται Γιάννης Χανιωτάκης προσπαθώ να μιλήσω για πράγματα τα οποία δεν έχουν σχέση με ερωτικό γιατί δεν με αφορά καθόλου και αυτό το πράγμα, γιατί δεν είναι ότι δεν υπάρχει στη ζωή μου, αλλά έχω άλλες αγωνίες αυτό το είχα στα είκοσι, στα είκοσι πέντε στα τριάντα που ήθελα και την αποδοχή. Τώρα έχω πρόβλημα τι αφήνω και μάλλον που βαδίζω ποιος θέλω τέλος πάντων να είμαι δηλαδή είμαι, πολύ πιο κοντά σε αυτό που θαυμάζω πλέον, παρά σε αυτό που θα ήθελα να θαυμάσουν οι άλλοι σε εμένα, δηλαδή, έχω γίνει πάλι ένα μαθητούδι.
- Αυτογνωσία;
-Περίπου. Ένα μαθητούδι λοιπόν που ξαναγνωρίζω πάλι τη ζωή από την αρχή και αυτό μου έχει δώσει και σούπερ σοβαρό κίνητρο παράλληλα με τη μουσική. Ο επόμενος μου στόχος είναι να βγει το καινούριο μου τραγούδι, το οποίο είναι το τρίτο τραγούδι που θα βγει από τη συλλογή από το δίσκο που ονομάζεται "Ιστορία ενός émigré" κι όλο αυτό είναι πολύ μεγάλο στοίχημα γιατί θα ξεκινάνε όλα από το μηδέ. Έχω τους ίδιους συνεργάτες που είχα όλα μου τα χρόνια και αυτή είναι η μεγάλη μου περιουσία. Οπωσδήποτε στα πλάνα είναι η έκδοση του βιβλίου το οποίο είναι μια καινούργια κορφή για εμένα. Το βιβλίο θα έχει ίδιο τίτλο "Ιστορία ενός émigré" κι όλα αυτά θα προσδιορίσουν και τα καινούργια μου βήματα τα οποία είναι οι παραστάσεις. Δεν θέλω να αλλάξω το κόσμο αλλά σίγουρα προσδοκώ μέσα από αυτό ίσως να αλλάξω το βλέμμα μέσα από το οποίο βλέπω εγώ πέντε πράγματα.
